Depresja – przyczyny, objawy, jakie są sposoby leczenia?

Brak zdjęcia

22 lipca 2013

Leczenie depresji powinno opierać się na kompleksowej pomocy choremu, która stanowi połączenie metod farmakologicznych z psychoterapią i wsparciem środowiskowym. Prawidłowo prowadzona terapia skutkuje ustępowaniem depresji u zdecydowanej większości osób dotkniętych tym schorzeniem.

Czym jest depresja?

Depresja w znacznym uproszczeniu stanowi zespół objawów, które są reakcją organizmu na czynniki stresowe. Duży udział w jej rozwoju odgrywają predyspozycje genetyczne oraz stan somatyczny człowieka. W największym skrócie do objawów depresji zalicza się: obniżenie nastroju, zaburzenia lękowe, niemożność cieszenia się życiem i rzeczami, które niegdyś sprawiały przyjemność, poczucie utraty energii i wyczerpania.

Depresja to przewlekłe zaburzenie, które może dotknąć każdego człowieka, niezależnie od wieku (coraz częściej rozpoznawana jest u dzieci i młodzieży), statusu społecznego czy grupy zawodowej. Szacunkowe dane wskazują, że w przyszłych latach zespół depresyjny może być jednym z naczelnych problemów populacji krajów rozwiniętych. W związku z czym szybkie rozpoznawanie pierwszych objawów depresji w jej wczesnych, łagodnych stadiach, a także odpowiednie postępowanie i leczenie stają się priorytetami nie tylko wśród lekarzy psychiatrów, ale także internistów i lekarzy rodzinnych. Z drugiej strony, lekarze powinni wystrzegać się tzw. nadrozpoznawalności i wdrażania nieadekwatnego, niepotrzebnego leczenia farmakologicznego. Priorytetem jest więc odróżnienie depresji od zwykłego cierpienia lub smutku wynikającego z trudnej sytuacji osobistej.

Jaskie są przyczyny?

W depresji dochodzi do zaburzeń w neuroprzekaźnictwie pod postacią obniżonego stężenia w ośrodkowym układzie nerwowym: serotoniny, noradrenaliny i dopaminy. Oprócz nieprawidłowego stężenia wyżej wymienionych związków dochodzi również do dysregulacji hormonalnej w osiach:

  • układ limbiczny-podwzgórze-przysadka-nadnercza, które objawia się nadmierną aktywacją i w efekcie podwyższonym poziomem kortyzolu w surowicy, czyli tzw. „hormonu stresu”;
  • podwzgórze-przysadka-tarczyca, które może wyrażać się niskim poziomem hormonów tarczycowych we krwi i zaburzeniami cyklu miesięcznego u kobiet.

Jakie są czynniki ryzyka?

Predyspozycje do pojawienia się depresji mają często związek ze zdarzeniami stresowymi, mającymi miejsce już na wczesnym etapie rozwoju człowieka. Przykładem takich wydarzeń wpływających na losy stanu psychicznego osoby dorosłej jest utrata rodzica/-ów lub zaburzone relacje między członkami rodziny.

Podobnie kształtuje się kontakt młodego człowieka z przemocą fizyczną lub seksualną w domu, która mocno zaburza odporność psychiczną na czynniki stresowe w przyszłości.
Stresowe wydarzenia życiowe u dorosłych wyprzedzają bardzo często pierwszy epizod depresji, niekiedy nawet na kilka miesięcy. Przykładem takich zdarzeń może być:

  • śmierć bliskiej osoby,
  • kryzys w związku partnerskim,
  • problemy w pracy,
  • zmiana miejsca zamieszkania/pracy.

Jakie są rodzaje depresji?

Oprócz wyżej wymienionych typowych objawów depresji istnieje kilka wyodrębnionych podtypów zespołów depresyjnych, takich jak:

  • depresja atypowa – polega na odwróceniu „typowych” oznak klasycznej depresji i składa się nią: gorsze samopoczucie w godzinach wieczornych, zwiększone łaknienie, często połączone ze wzrostem masy ciała oraz nadmierną sennością;
  • depresja sezonowa – pojawia się w okresie jesienno-zimowym i ma w związek z niedoborem światła słonecznego o tej porze;
  • depresja maskowana – inaczej nazywana somatyczną. Z reguły chorzy z tym typem depresji zgłaszają liczne dolegliwości ze strony układu krążenia (tj. napadowe kłujące bóle w klatce piersiowej w okolicy przedsercowej), nerwowego (np. napadowe mrowienia rąk i ust), pokarmowego (np. bóle w nadbrzuszu, zaburzenia rytmu wypróżnień) lub pod postacią zaburzeń snu (np. bezsenność);
  • depresja psychotyczna – to postać depresji, w której na pierwszy plan wysuwają się objawy psychotyczne w formie urojeń depresyjnych;
  • depresja towarzysząca chorobom somatycznym – która jest bardzo częstym podtypem depresji i występuje w przebiegu wielu chorób neurologicznych (np. w stanach po udarze mózgu, w przewlekłych zespołach bólowych kręgosłupa), endokrynologicznych (np. niedoczynność tarczycy), nowotworowych, będąca często konsekwencją braku zadowalającego efektu w leczeniu choroby podstawowej.

Często zaburzenia nastroju o typie depresyjnym mają związek ze starzeniem się człowieka, przyjmując formę tzw. „pseudootępienia” lub żałobą po śmierci bliskiej osoby. Każda z tych odmian depresji wymaga innego podejścia terapeutycznego, dlatego tak ważny jest dokładny wywiad z chorym, który pomaga często lekarzowi zaplanować odpowiednią strategię postępowania i leczenia.

Depresja – objawy

Samo rozpoznanie depresji powinno opierać się o kryteria zawarte w ICD-10 (Międzynarodowej Statystycznej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych). Podstawowymi jej objawami jest:

  • obniżenie nastroju, niekiedy mogą towarzyszyć także zaburzenia lękowe;
  • niemożność cieszenia się życiem i rzeczami, które niegdyś sprawiały przyjemność;
  • poczucie utraty energii i wyczerpania.

Przyjmuje się, że obecność jednego z tych kryteriów jest warunkiem koniecznym do rozpoznania depresji. Oprócz wyżej wymienionych mogą wystąpić także dodatkowe objawy w postaci:

  • zaburzeń toku myślenia – głównie jego spowolnienia, doprowadzając do zaburzeń koncentracji i uwagi;
  • zaburzeń treści myślenia – pod postacią ciągłej wizji bezsensownego otaczającego świata, własnej osoby oraz przyszłości; niekiedy przybierają rangę urojeń depresyjnych;
  • tendencji samobójczych – głównie myśli samobójcze, które wynikają z braku poczucia własnej wartości i wyżej wymienionych zaburzeń treści myślenia; niekiedy doprowadzają w konsekwencji do prób samobójczych;
  • zaburzeń snu – często w postaci płytkiego, nieefektywnego snu, licznych przebudzeń, z wczesnym budzeniem się i nadmierną sennością w ciągu dnia;
  • zaburzeń aktywności ruchowej – głównie w postaci osłabienia czynności ruchowych, zmęczenia, gorszego samopoczucia zaraz po przebudzeniu;
  • zaburzeń łaknienia i masy ciała – z reguły najczęściej zmniejszenie apetytu i utraty masy ciała.

Ostatecznym warunkiem przy stawianiu rozpoznania jest czas utrzymywania się objawów, który powinien wynosić minimum 14 dni.

Wśród pacjentów popularne są testy na depresję. Jednym z nich, stosowanym także przez lekarzy jest skala depresji Becka, która służy do samodzielnej oceny samopoczucia.

Jak leczyć depresję?

Farmakoterapia (najważniejsza i najczęściej wybierana przez lekarzy metoda) – którą dobiera się indywidualnie do chorego, w zależności od nasilenia jego objawów, dotychczasowej reakcji na lek, czy też stan somatyczny. Leczenie składa się z opanowania ostrego epizodu depresji, podtrzymania remisji oraz niekiedy długoterminowej prewencji nawrotów. Z reguły najczęściej stosowanymi lekami są SSRI (inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny), SNRI (selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny), a także niekiedy TLPD (trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne). W niektórych odmianach depresji, takich jak depresja psychotyczna, do schematu leczenia dołącza się również leki przeciwpsychotyczne;

Psychoterapia – która powinna być prowadzona u wszystkich pacjentów z depresją w celu podtrzymania remisji i zapobiegania kolejnym nawrotom. Polega ona na stałej współpracy psychoterapeuty z chorym i jego rodziną oraz nauce radzenia sobie ze stresującymi wydarzeniami. Istnieją różne odmiany terapii, np. poznawcza, która przynosi bardzo dobre wyniki w leczeniu łagodnych form depresji wraz z farmakoterapią;

Fototerapia – którą oferuje się chorym na depresję sezonową. Polega na regularnych sesjach przy zastosowaniu odpowiedniego światła o dużej jasności, która ma celu wyrównać deficyty światła słonecznego w porze jesienno-zimowej odpowiadającego za ten rodzaj depresji;

Terapia elektrowstrząsami – która mimo wielu kontrowersji, stanowi bardzo skuteczną oręż w walce z ciężkimi depresjami, także lekoopornymi oraz psychotycznymi. W obecnych warunkach wykonuje się ją w znieczuleniu ogólnym i po zwiotczeniu mięśni, przez co ograniczono traumatyzację tego zabiegu do minimum.

Dowiedz się kiedy w leczeniu depresji stosuje się elektrowstrząsy.

Innymi przykładami na walkę z depresją jest: deprywacja snu, regularna aktywność fizyczna oraz nowoczesne metody, będące jeszcze w trakcie badań klinicznych, np. przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, stymulacja nerwu błędnego oraz głęboka stymulacja mózgu.

Leczenie depresji powinno opierać się na kompleksowej pomocy choremu, która stanowi połączenie metod farmakologicznych z psychoterapią i wsparciem środowiskowym. Prawidłowo prowadzona terapia skutkuje ustępowaniem depresji u zdecydowanej większości osób dotkniętych tym schorzeniem (ok. 70–80 proc.). Przy każdym rodzaju leczenia bardzo ważnym elementem jest wsparcie bliskich.

Głównym celem postępowania leczniczego jest wyeliminowanie wszystkich objawów psychopatologicznych oraz fizycznych choroby. Należy pamiętać, że leczenie powinno być całościowe, nie należy leczyć tylko jednego symptomu czy składowej zespołu depresyjnego (np. samego lęku lub bezsenności), gdyż taka terapia nie przyniesie zamierzonego skutku, a pacjent zniechęcony brakiem postępu może odmówić dalszej współpracy z lekarzem. Błędy w postępowaniu terapeutycznym mogą nieść za sobą bardzo poważne implikacje np. uzależnienie od leków sedacyjnych, progresję choroby czy nawet podjęcie próby samobójczej przez chorego.

Czy i kiedy depresję leczy się w szpitalu?

Ze względu na szereg skutecznych metod, głównie farmakologicznych, większość chorych z depresją może być leczona ambulatoryjnie, niekiedy także przez lekarza pierwszego kontaktu. Z reguły przypadki ciężkich depresji, słabo reagujących na dotychczasowe terapie, powinny zostać objęte specjalistyczną opieką psychiatryczną, a w sytuacjach zagrażających zdrowiu lub życiu chorego (m.in. próby samobójcze) skierowane do leczenia szpitalnego.

Ważną kwestię stanowi również wybór specjalisty oraz miejsca leczenia. Nie każda osoba chora jest kierowana do lekarza psychiatry. Najliczniejszą grupą pacjentów są chorzy cierpiący z powodu depresji o łagodnym nasileniu, którzy mogą być leczeni ambulatoryjnie u swoich lekarzy ogólnych, internistów, neurologów (o ile mają oni odpowiednie przygotowanie w tym zakresie) czy psychoterapeutów (jeśli depresja nie wymaga podawania leków). Osoby chorujące na ciężką postać depresji (silnie wyrażone objawy osiowe, poczucie beznadziejności, myśli samobójcze, urojenia etc.) powinny mieć zapewnioną opiekę psychiatryczną i zostać skierowane na leczenie szpitalne. Ponadto stanami wymagającymi hospitalizacji są:

  • przeciwwskazania do przyjmowania leków przeciwdepresyjnych przez chorego,
  • wysokie ryzyko wystąpienia interakcji lekowych,
  • wystąpienie powikłań po leczeniu przeciwdepresyjnym (np. zespół serotoninowy, zespół cholinergiczny),
  • podjęcie próby samobójczej,
  • współistnienie poważnych chorób somatycznych.

Psychoterapia w leczeniu depresji?

Leczenie niefarmakologiczne zaburzeń depresyjnych opiera się na różnych metodach stosowanych w ramach psychoterapii. Psychoterapia depresji stanowi formę leczenia polegającą na interpersonalnym kontakcie osoby chorej z terapeutą (psychologiem) oraz na pracy nad własnymi problemami bez zastosowania leków. Może być elementem wspomagającym leczenie farmakologiczne, ale w niektórych uzasadnionych przypadkach stanowi jedyną formę terapii. Zastosowanie psychoterapii, jako samodzielnej metody leczenia jest możliwe wówczas, gdy depresja ma przebieg łagodny, a zaburzenia funkcji poznawczych, emocjonalnych i motywacyjnych są miernie nasilone.

Najpowszechniejsze techniki psychoterapeutyczne użyteczne w leczeniu depresji wywodzą się z koncepcji poznawczo-behawioralnej. Zakłada ona, że osoby dotknięte zaburzeniami depresyjnymi manifestują specyficzny sposób rozumowania, myślenia o sobie i o otoczeniu jeszcze przed ujawnieniem choroby. Ten sposób spostrzegania świata skutkuje obniżoną samooceną, widzeniem wydarzeń w „czarnych barwach” czy problemami z interpretacją kontaktów międzyludzkich. Składowa behawioralna dodatkowo tłumaczy podłoże depresji jako konsekwencję nadmiernego „karania się”, stałego niezadowolenia ze swoich dokonań i braku radości z własnych osiągnięć. Ponadto istnieje jeszcze wiele innych metod i technik używanych przez psychoterapeutów (np. terapia gestalt czy inne techniki humanistyczne), które bywają użyteczne w terapii zespołów depresyjnych. Wybór rodzaju psychoterapii powinien być ściśle dobrany do indywidualnych potrzeb i problemów każdego chorego.

Leczenie farmakologiczne depresji

Najistotniejszym zadaniem w farmakoterapii zaburzeń depresyjnych jest dobranie odpowiedniego leku dla konkretnej osoby chorej. Przy wyborze środka przeciwdepresyjnego, należy uwzględnić wiele okoliczności, które mają znaczenie dla efektu terapeutycznego oraz bezpieczeństwa leczenia. Nadrzędne znaczenie ma obraz kliniczny depresji i stopień jej nasilenia (np. występowanie zahamowania lub pobudzenia psychoruchowego, obecność lęku, natręctw, braku łaknienia, bezsenności), a dodatkowymi aspektami, mającymi wpływ na decyzję o leczeniu są: wiek chorego, współistniejące choroby somatyczne, czynniki ryzyka interakcji lekowych, wygoda dawkowania, koszt terapii.

W leczeniu depresji stosuje się wiele grup antydepresantów o różnych mechanizmach działania, można jednak wyodrębnić ogóle cechy charakteryzujące leki przeciwdepresyjne:

  • efekt działania widoczny po 2–4 tygodniach stosowania pełnej dawki leku,
  • długotrwała farmakoterapia podtrzymująca (ok. 3–6 miesięcy) dodatkowo po uzyskaniu poprawy (dłuższa terapia, gdy występują nawroty choroby),
  • brak regularności przyjmowania preparatów leczniczych, obniżanie dawek przez samego pacjenta niweczy sukces terapeutyczny,
  • stosowanie zbyt dużych dawek leków może skutkować występowaniem szkodliwych implikacji,
  • leki przeciwdepresyjne nie powodują uzależnienia,
  • podczas stosowania leków może wystąpić obniżenie szybkości reagowania, dlatego należy zachować szczególną ostrożność podczas prowadzenia pojazdów, obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

Jakie leki przeciwdepresyjne się stosuje?

Obecnie stosowanymi grupami preparatów przeciwdepresyjnych są:

  • trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (trójpierścieniowe antydepresantynp. amitryptylina) – są lekami starszej generacji stosowanymi w depresji, obecnie nie są preferowane w I rzucie choroby o nasileniu lekkim i umiarkowanym (z uwagi na swoje działania niepożądane). Stosuje się je głównie w ciężkich depresjach z dużym lękiem i bezsennością. Działania uboczne: w pierwszych dniach leczenia występuje nadmierna senność, zaburzenia koncentracji, suchość w ustach, upośledzenia akomodacji, hipotonia, zaburzenia w oddawaniu moczu (objawy te ustępują w ciągu pierwszych tygodni). Do groźniejszych powikłań można zaliczyć np. ośrodkowy zespół cholinergiczny, objawy psychotyczne i manii, drgawki, podwyższenia ciśnienia tętniczego, zaburzenia przewodnictwa mięśnia sercowego;
  • selektywne inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (SSRI np. fluoksetyna, sertralina, paroksetyna, citalopram) – są obecnie najczęściej stosowanymi lekami w zaburzeniach depresyjnych. Stosuje się je w monoterapii w leczeniu depresji o łagodnym i umiarkowanym nasileniu o różnej etiologii, zaburzeniach lękowych, zespołach natręctw, a także w bulimii. SSRI należą do leków o bezpiecznym profilu działania, mogą powodować objawy niepożądane z przewodu pokarmowego tj. nudność, brak łaknienia, bóle brzucha. Do innych działań niepożądanych zalicza się bezsenność, zaburzenia seksualne (np. spadek libido, zaburzenia ejakulacji), zespół serotoninowy;
  • inhibitory monoaminooksydazy typu A (iMAO A) – są to najstarsze leki przeciwdepresyjne. W Polsce zarejestrowany jest tylko jeden preparat – moklobemid. Korzystny efekt wywiera on głównie u pacjentów z depresją umiarkowaną z zahamowaniem psychoruchowym, poudarową czy związana z chorobą Parkinsona. Do działań ubocznych iMAO zalicza się: bóle i zawroty głowy, bezsenność, zmiany ciśnienia krwi i zaburzenia rytmu serca. Nie zaleca się łączenia moklobemidu m.in. z SSRI, trójpierścieniowymi antydepresantami czy lekami przeciwmigrenowymi;
  • leki działające na przekaźnictwo noradrenergiczne – zaliczają się tutaj takie leki jak mianseryna i reboksetyna. Mianseryna preferowana jest w zaburzeniach depresyjnych o różnym stopniu nasilenia (nawet znacznym) z towarzyszącymi zaburzeniami snu. Natomiast reboksetyna wykorzystywana jest w leczeniu depresji, przebiegającej z zahamowaniem psychoruchowym;
  • leki o podwójnym mechanizmie działania tzw. inhibitory zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny (SNRI) – należą do nich np. duloksetyna, wenlafaksyna, mirtazapina. Każdy z tych leków wykazuje specyficzne działanie i znajduje zastosowanie w różnych typach depresji;
  • Inne stosowane leki o odmiennych mechanizmach działania – tianeptyna, bupropion, agomelatyna.

Przeczytaj więcej o stosowaniu leków na depresję.

Oprócz leków przeciwdepresyjnych w terapii zaburzeń depresyjnych stosuje się również tzw. leki wspomagające, takie jak – neuroleptyki (w depresjach psychotycznych, z silnym lękiem, urojeniami), pochodne benzodiazepiny (łagodzenie lęku, niepokoju, zaburzeń snu), leki normotymiczne (w zaburzeniach afektywnych dwubiegunowych, szczególnie w zapobieganiu nawrotom).

Depresja lekooporna - co to jest?

Depresją lekooporną możemy nazwać stan, kiedy w wyniku przeprowadzonych prawidłowo co najmniej dwóch kuracji nie uzyskuje się zadowalającego efektu leczenia. Ten typ zaburzeń wymaga specjalnego leczenia, najczęściej skojarzenia dwóch grup antydepresantów o odmiennym mechanizmie działania np. SSRI i lek o działaniu na przekaźnictwo noradrenergiczne. Postacie, które są oporna nawet na zintensyfikowane leczenie farmakologiczne mogą wymagać terapii elektrowstrząsami (wykorzystywanej też w ciężkich depresjach psychotycznych). Ponadto istnieje możliwość zastosowania metod eksperymentalnych np. głęboka stymulacja mózgu, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna lub stymulacja nerwu błędnego.

Depresja – jakie jest rokowanie?

Depresja stanowi częstą dolegliwość, niekiedy nierozpoznawaną przez lekarzy pierwszego kontaktu, ze względu na możliwe jej nietypowe objawy. Sam chory nie potrafi także przyznać się do stresujących wydarzeń życiowych, które doprowadzają z czasem do stopniowego załamywania się jego stanu psychicznego i w konsekwencji w najgorszym przypadku do podjęcia próby samobójczej. Tacy chorzy powinni bezwzględnie pozostawać pod stałą opieką specjalisty psychiatry.
Epizod depresji trwa z reguły około 6 miesięcy, ale ramy czasowe są bardzo szerokie. Niekiedy obniżony nastrój może utrzymywać się ponad 2 lata i mówimy wtedy o przewlekłym charakterze choroby.
Na dobre rokowanie depresji składa się wiele czynników, takich jak:

  • częstotliwość epizodów depresji (im ich więcej, tym większe prawdopodobieństwo szybkiego nawrotu objawów);
  • ciężkość nasilenia objawów (myśli samobójcze świadczą o ciężkim epizodzie depresji i stanowią zły czynnik prognostyczny);
  • czas trwania (im krótszy epizod, tym rokowanie długoterminowe lepsze);
  • zadowalająca reakcja na dotychczasowe leczenie;
  • długie remisje, czyli czas bez objawów.

Jak zapobiegać depresji i jej nawrotom?

Chcąc zapobiegać kolejnym epizodom depresji, konieczne jest przyjmowanie leków przeciwdepresyjnych przez długi okres czasu od zakończenia rzutu choroby. Postępowanie prewencyjne obejmuje także redukcję czynników stresowych, regularną aktywność fizyczną, poświecenie w ciągu dnia kilku minut na swoje pasje lub przyjemności oraz rezygnacja z używek (alkohol, papierosy, kawa). Istotnym elementem w zapobieganiu kolejnym epizodom depresji u chorego jest stała, wzajemna współpraca z psychiatrą i/lub psychoterapeutą, która ma celu utrzymać efekt farmakoterapii i remisję objawów.

Opublikowano: ; aktualizacja: 16.03.2015

Oceń:
4.5


  • Tagi:

Może cię

Alkohol a depresja

Alkohol i depresja występują najczęściej obok siebie. Czasami za stany depresyjne odpowiedzialny jest alkoholizm, innym ...

Depresja u mężczyzn

Depresja u mężczyzn jest trudniej wykrywalna. Panowie maskują przed otoczeniem wszelkie trudności czy gorsze samopoczucie. ...

Wideo – Depresja

Depresja jest dosyć często występującą chorobą oraz powodem, dla którego wielu ludzi zgłasza się do ...

Jakie są pierwsze objawy depresji? Jak ją rozpoznać?

Depresja stanowi bardzo niejednorodną jednostkę chorobową, zarówno pod względem przyczyn jak i objawów klinicznych. Choroba ...

Wideo – Dystymia - przewlekła depresja

Dystymią nazywamy stan przewlekle obniżonego nastroju i napędu. Można powiedzieć, że to stan nieprzerwanej depresji. ...

Leczenie depresji

W leczeniu depresji wykorzystywane są metody biologiczne, przede wszystkim leki przeciwdepresyjne i metody psychologiczne – ...

Dieta a ryzyko depresji

Odpowiedni styl życia w tym racjonalne żywienie ma udokumentowany wpływ na nasze samopoczucie. Prawidłowo skomponowany ...

Depresja u młodzieży

Depresja u dzieci i młodzieży diagnozowana jest przez specjalistów coraz częściej. Badania epidemiologiczne, dotyczące rozpowszechnienia ...

Wideo – Leki przeciwdepresyjne

Leki przeciwdepresyjne stosuje się w przypadku zaburzeń depresyjnych – zarówno w epizodzie depresyjnym, zaburzeniach depresyjnych ...

Depresja a sport

Aktywność fizyczna może wpływać na łagodzenie objawów depresji równie skutecznie co farmakoterapia bądź psychoterapia. Mówi ...

Depresja – przyczyny i czynniki ryzyka

Depresja stanowi bardzo niejednorodną jednostkę chorobową, zarówno pod względem przyczyn jak i objawów klinicznych. Jest ...

Dieta w depresji i zaburzeniach nastroju

Liczne dowody wskazują na to, że pomiędzy sposobem żywienia a aktywnością umysłową i samopoczuciem człowieka ...

Komentarze i opinie (0)

Drogi Użytkowniku!
Zależy nam, aby dostarczane przez nas serwisy w pełni spełniały Twoje oczekiwania. Dlatego prosimy — wyraź zgodę na przetwarzanie danych, które trafiają do nas, gdy korzystasz ze stron i aplikacji HF Media sp z o.o. W każdej chwili możesz wycofać swoją zgodę.

25 maja 2018 roku weszło w życie Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (określane jako „RODO”, „ORODO”, „GDPR” lub „Ogólne Rozporządzenie o Ochronie Danych”).

Dowiedz się więcej o zasadach przetwarzania Twoich danych, które weszły w życie 25 maja 2018. Zebraliśmy dla Ciebie najważniejsze informacje, które z pewnością rozwieją wszystkie Twoje wątpliwości. Jeżeli masz więcej pytań — skontaktuj się z nami.

Dane — jak je zbieramy?

Twoje dane zbieramy w momencie, gdy korzystasz z naszych usług (np. serwisów internetowych). Dane mogą być zapisywane np. w plikach cookies, które instalujemy lub instalują nasi zaufani partnerzy na naszych stronach oraz urządzeniach, które wykorzystujesz do korzystania z naszej oferty.

Administrator danych — kto nim będzie

HF Media sp z o.o. z siedzibą w Łodzi przy ul. Łąkowa 7a, ale także inne podmioty z którymi stale współpracujemy (przede wszystkim w zakresie dostosowywania naszych treści oraz reklam do Twoich potrzeb oraz zainteresowań), ale które nie należą do HF Media sp z o.o. . Oczywiście możesz sprawdzić listę naszych zaufanych partnerów - znajduje się w zakładce Zauwani partnerzy

Przetwarzanie Twoich danych — w jakim celu?

Zależy nam na tym, by przetwarzać Twoje dane w kilku celach:
  • by świadczone przez nas usługi były odpowiedzią na to, co Cię interesuje
  • by treści ukazujące się w naszych serwisach były dopasowane do Twoich zainteresowań
  • również by publikowane przez nas reklamy odpowiadały Twoim potrzebom i upodobaniom
  • by świadczone przez nas usługi nie były polem do nadużyć i oszustw — bezpieczeństwo Twoich danych jest nas najważniejsze

Możliwość przekazywania Twoich danych — komu?

W większości dane dotyczące ruchu naszych użytkowników gromadzone są przez naszych zaufanych partnerów. Prawo daje nam także możliwość przekazania danych podmiotom, które będą je przetwarzać na nasze zlecenie. Mogą to być na przykład podwykonawcy naszych usług, agencje marketingowe oraz oczywiście organy typu sądy czy policja, które mogą żądać danych na podstawie obowiązującego prawa.

Twoje prawa w stosunku do danych

Pamiętaj, że w każdej chwili masz prawo do wycofania udzielonej zgody na przetwarzanie danych przez HF Media sp z o.o. i jego zaufanych partnerów. Możesz również zażądać dostępu do swoich danych — w dowolnym momencie możesz je usunąć, sprostować, ograniczyć ich przetwarzanie, przenieść czy wnieść skargę do organu nadzorczego — GIODO.

Podstawy prawne przetwarzania Twoich danych

Nie zapominaj, że w każdym przypadku przetwarzanie Twoich danych musi być oparte na podstawie prawnej na bazie obowiązujących przepisów. Jedną z nich może być konieczność przetwarzania danych do wykonania lub zawarcia umowy, której jesteś stroną. Taką umowę może stanowić regulamin jednego z naszych serwisów www, który odwiedzasz. W przypadku marketingu, w tym profilowania podstawą prawną jest Twoja dobrowolna zgoda. W przypadku pozostałych celów, takich jak analityka ruchu lub zapobieganie nadużyciom, podstawą prawną jest uzasadniony interes administratora danych.

Wyraź zgodę na przechowywanie 25 maja 2018 roku, w Twoim urządzeniu plików cookies, jak też na przetwarzanie w celach marketingowych, w tym profilowania, Twoich danych pozostawianych przeze mnie w ramach korzystania oferowanych przez nas i naszych zaufanych partnerów usług. Wyraź zgodę na przetwarzanie danych po 25 maja 2018 roku w ramach korzystania z oferowanych przez nas i naszych zaufanych partnerów usług. Dzięki temu będziemy trafiać jeszcze lepiej w Twoje preferencje poprzez nasze treści i reklamy. Pamiętaj, że wyrażenie zgody jest dobrowolne.

Jeszcze więcej informacji o przetwarzaniu Twoich danych znajduje się w Polityce Prywatności serwisów HF Media.
Oktawave
FreshMail Sp. z o.o.
Google
Cloudflare
Facebook
Criteo
HotJar
Disqus
TVN
Wirtualna Polska
Quarticon