Czym jest Depralin i w jakich sytuacjach lekarz go przepisuje?
Depralin to lek z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Substancją czynną leku jest escitalopram. Wprowadzony do obrotu w 2001 roku przez holenderską firmę H. Lundbeck jest stosowany w leczeniu:
dużych epizodów depresji,
zaburzeń lękowych z napadami lęku panicznego z agorafobią lub bez agorafobii,
społecznych zaburzeń lękowych,
zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych.
Depralin – skład, działanie i mechanizm wpływu na układ nerwowy
Escitalopram, będący substancją czynną leku Depralin, jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) i należy do najbardziej selektywnych leków tej grupy względem transportera serotoniny (SERT). Charakterystyczną cechą escitalopramu jest nie tylko wiązanie z miejscem ortosterycznym transportera serotoniny, ale także z miejscem allosterycznym, co wzmacnia hamowanie wychwytu zwrotnego serotoniny. Mechanizm ten jest uznawany za jedną z cech odróżniających escitalopram od innych leków z grupy SSRI.
Istotną cechą escitalopramu jest małe ryzyko wchodzenia w klinicznie istotne interakcje lekowe ze względu na względną obojętność dla enzymów CYP, które przetwarzają wiele produktów farmaceutycznych. Dlatego lek nie wpływa na stężenie innych substancji aktywnych w leczeniu chorób współistniejących.
Jak stosować Depralin? Dawkowanie
Depralin podaje się w pojedynczej dawce dobowej niezależnie od posiłków. Nie wykazano bezpieczeństwa i skuteczności podawania więcej niż 20 mg na dobę. Schemat dawkowania zwykle wygląda następująco:
duże epizody depresji – 10 mg raz na dobę z możliwością zwiększenia dawki do dawki maksymalnej 20 mg na dobę;
zaburzenia lękowe – zwykle 5 lub 10 mg z możliwością zwiększenia do 20 mg na dobę;
fobia społeczna, zaburzenia lękowe i obsesyjno-kompulsywne – 10 mg raz na dobę z możliwością zwiększenia do 20 mg na dobę.
Warto pamiętać, że maksymalną skuteczność Depralin osiąga przynajmniej po kilku tygodniach stosowania (niekiedy nawet kilkunastu). Dlatego z oceną skuteczności terapii i decyzją o zwiększeniu dawki trzeba się wstrzymać do czasu ustabilizowania się działania substancji czynnej i reakcji pacjenta.
Przeczytaj również:
Zaburzenia lękowe – gdy lęk przestaje chronić, a zaczyna rządzić życiem. Jak je rozpoznać i skutecznie leczyć?
Depralin – działania niepożądane
Depralin jest lekiem stosunkowo dobrze tolerowanym przez większość pacjentów. Jak każdy lek może jednak powodować efekty uboczne. Jego przyjmowanie nie powoduje poważnych działań niepożądanych, które można by uznać za bardzo częste (1/10 pacjentów lub częściej) – są to nudności i bóle głowy. Z dużą częstotliwością (nie częściej niż 1/100 pacjentów) zdarzają się m.in.:
zaburzenia odżywiania (zmniejszenie łaknienia, zwiększenie łaknienia, zwiększenie lub zmniejszenie masy ciała),
zaburzenia psychiczne (lęk, niepokój psychoruchowy, nieprawidłowe marzenia senne, zmniejszenie popędu płciowego),
zaburzenia układu nerwowego (zaburzenia snu, zawroty głowy, parestezje, drżenie),
bóle mięśni,
zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych.
Dużo rzadziej u pacjentów przyjmujących Depralin występują reakcje mogące mieć poważne konsekwencje, jak: anafilaksja, zespół serotoninowy, bradykardia, szumy uszne, zwiększone pocenie się lub krwawienie z nosa lub przewodu pokarmowego. Pomimo wielu lat badań nadal część objawów ma nieznaną częstość występowania. Dotyczy to m.in. zaburzeń ruchowych, kardiologicznych lub manii i myśli samobójczych.
Kiedy nie stosować leku Depralin?
Odradza się stosowanie Depralinu w przypadku nadwrażliwości na substancję czynną. Nie zaleca się też stosowania escitalopramu u osób równolegle leczonych przy użyciu IMAO lub MAO-A (różne typy inhibitorów monoaminooksydazy) oraz u pacjentów z wydłużonym odcinkiem QT aktywności elektrycznej serca.
Wybór Depralinu jest niewskazany u pacjentów poniżej 18. roku życia z uwagi na ryzyko zachowań samobójczych i agresywnych. Z uwagi na brak wystarczającej ilości danych w przypadku kobiet w ciąży i okresie laktacji należy dokonać indywidualnej oceny ryzyka.
Należy zachować ostrożność w podawaniu leku lub przerwać terapię, jeżeli u pacjenta:
wystąpią drgawki;
pojawia się mania, hipomania lub epizody manii;
występuje kontrolowana padaczka;
występuje cukrzyca z uwagi na możliwość modyfikowania działania leków hipoglikemizujących (zmiana dawkowania insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych);
pojawia się akatyzja i związany z nią przymus ciągłego ruchu;
wystąpią krwawienia na powierzchni skóry (zwłaszcza przy równoległym przyjmowaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych).
Nie należy kontynuować przyjmowania leku, jeśli jednocześnie są przyjmowane składniki ziołowe zawierające dziurawiec. Może on zwiększać ryzyko wystąpienia objawów niepożądanych. Ze względu na możliwość wyindukowania zespołu serotoninowego lekarz powinien upewnić się, że pacjent nie przyjmuje w tym samym czasie innych leków o działaniu serotoninergicznym. Jest to m.in. sumatryptan i inne tryptany, opioidy (takie jak buprenorfina i tramadol) oraz tryptofan. Zespół serotoninowy można rozpoznać po pobudzeniu, drżeniu mięśniowym i przegrzaniu organizmu (hipertermii).
Depralin może wchodzić w interakcję z lekami przeciwdepresyjnymi (takimi jak dezypramina, klomipramina, nortryptylina) lub lekami przeciwpsychotycznymi (takimi jak rysperydon, tiorydazyna i haloperydol) ze względu na udział enzymu CYP2D6 w metabolizmie tych substancji czynnych.
Przeczytaj również:
Wortioksetyna – jak i na co działa nowy antydepresant?
Depralin – cena, refundacja i dostępność w aptekach
Depralin jest dostępny wyłącznie na receptę i nie podlega refundacji. Pacjent pokrywa 100% odpłatności. Opakowanie 28 tabletek kosztuje od około 35 do 55 zł. Dostępna jest wersja z tabletkami powlekanymi oraz tabletkami ulegającymi rozpadowi w jamie ustnej (Depralin ODT). Na polskim rynku dostępny jest lek w stężeniu 5, 10 oraz 20 mg.
Zamienniki leku Depralin – jakie preparaty zawierają tę samą substancję czynną?
Escitalopram jest zawarty nie tylko w leku Depralin, ale także wielu innych preparatach. Stanowi substancję czynną w takich lekach jak Cipralex, Elicea, Mozarin, Nexpram, Betesda (wyjątkowo w postaci kropli doustnych, np. u pacjentów karmionych przez gastrostomię lub z zaburzeniami funkcji poznawczych.
Escitalopram cieszy się dużą popularnością m.in. w leczeniu osób starszych. Jego selektywność farmakodynamiczna, stosunkowo niewielki potencjał wchodzenia w interakcje lekowe oraz niskie ryzyko wystąpienia objawów niepożądanych powodują, że często stanowi on terapię pierwszego rzutu i pozwala uzyskać poprawę stanu pacjenta.
