Czym jest Duomox i jak działa?
Substancją czynną leku Duomox jest amoksycylina. To organiczny związek chemiczny z grupy aminopenicylin. Mechanizm działania amoksycyliny polega na blokowaniu aktywności transpeptydaz tworzących ściany komórkowe bakterii. W rezultacie prowadzi to do tzw. lizy, czyli dezintegracji „opakowania” komórki, którego zawartość wylewa się do otaczającego je środowiska. Zaletą amoksycyliny jest jej wysoka przenikalność do praktycznie wszystkich tkanek ludzkiego organizmu. Antybiotyk działa zarówno na bakterie gram-dodatnie, jak i gram-ujemne. Nie wnika jednak do wnętrza komórki, więc nie jest w stanie zlikwidować drobnoustrojów wewnątrzkomórkowych.
Z reguły amoksycylina zaczyna działać już w ciągu 48-72 godzin od przyjęcia pierwszej dawki. Jeśli pacjent nie czuje żadnej poprawy może to oznaczać, że infekcja ma podłoże wirusowe, jest wyjątkowo skomplikowana lub też bakteria jest odporna na działanie antybiotyku.
Kiedy stosuje się Duomox?
Duomox znajduje zastosowanie w leczeniu zakażeń bakteryjnych występujących w różnych częściach ciała, które wykazują wrażliwość na amoksycylinę. W szczególności rekomenduje się go w przypadku:
zakażeń klatki piersiowej, nosa, gardła lub ucha, jak: ostre zapalenie zatok, ostre zapalenie ucha środkowego, pozaszpitalne zapalenie płuc, zaostrzenie przewlekłego zapalenia oskrzeli, ostre paciorkowcowe zapalenie migdałków i zapalenie gardła,
zakażenia dróg moczowych,
boreliozy (choroby odkleszczowej),
duru brzusznego i duru rzekomego,
zakażenia związanego z instalacją protezy w stawie,
leczenia zakażenia Helicobacter pylori,
ropnia okołozębowego,
ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek,
bezobjawowego bakteriomoczu w okresie ciąży,
Szeroki zakres działania leku Duomox powoduje, że jest on pierwszą linią obrony w przypadku wielu dolegliwości. Jednocześnie jest to preparat tani i powszechnie dostępny.
Przeczytaj również:
Antybiotykooporność – dlaczego powstaje? Rodzaje, objawy i... jak ją leczyć
Jak dawkować Duomox?
Dla dzieci o masie ciała do 40 kg zalecana dawka wynosi między 40 mg a 90 mg na każdy kilogram masy ciała na dobę, podawana w dwóch lub trzech podzielonych dawkach. Maksymalna dawka to 100 mg na kilogram masy ciała na dobę.
U osób dorosłych i dzieci o masie ciała większej niż 40 kg zalecana dawka leku Duomox wynosi od 250 mg do 500 mg trzy razy na dobę lub 750 mg do 1 g co 12 godzin, w zależności od ciężkości i rodzaju zakażenia. Maksymalna dawka dobowa to 6 g. Lekarz może zadecydować o zmianie schematu, co często ma miejsce m.in. w przypadku boreliozy, ostrego zapalenia pęcherza moczowego lub przy ciężkich zakażeniach.
Przedawkowanie amoksycyliny zwykle nie wywołuje negatywnych objawów, choć znaczne przedawkowanie może być toksyczne dla nerek. Leczenie zatrucia polega na podawaniu pacjentowi węgla aktywowanego. W skrajnych przypadkach można wykorzystać hemodializę.
Jak prawidłowo przyjmować antybiotyk Duomox?
Duomox jest sprzedawany pod postacią rozpuszczalnych tabletek. Po sporządzeniu zawiesiny doustnej preparat należy niezwłocznie wypić. Między kolejnymi dawkami leku należy zachować równe, co najmniej 4-godzinne odstępy w celu zachowania stężenia wystarczającego do wywołania efektu terapeutycznego. Dawek pominiętych nie należy dublować. Jeśli pacjent zapomni przyjąć lek, powinien przyjąć go niezwłocznie po przypomnieniu.
Jakie skutki uboczne może powodować Duomox?
Jak każdy lek, także Duomox może powodować wystąpienie objawów niepożądanych. Najczęściej są one niegroźne i obejmują wysypkę skórną, nudności lub biegunkę. Znacznie rzadziej pojawiają się ciężkie reakcje alergiczne (np. trudności w oddychaniu, obrzęk twarzy) i objawy grypopodobne obejmujące gorączkę, ból gardła i dreszcze. Objawem alergicznym może być też zawał serca.
W przypadku długich kuracji amoksycylina może powodować stany zapalne wątroby, które objawiają się ciężką biegunką, ciemnym moczem, żółtym zabarwieniem skóry. Do powikłań o nieustalonej częstotliwości zalicza się zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, stany zapalne jelit, drgawki.
Możliwym skutkiem ubocznym przyjmowania leku Duomox może być też wzmożony rozpad elementów morfotycznych krwi: płytek krwi, białych ciałek, czerwonych ciałek. U pacjentów rzadko dochodzi również do odkładania się kryształów w moczu, co może powodować ciężkie uszkodzenie nerek. Aby go uniknąć, należy spożywać duże ilości wody.
Przeczytaj również:
Antybiotyki – rodzaje, jak działają, skutki uboczne
Kto nie powinien stosować leku Duomox?
Przeciwwskazaniem do stosowania leku Duomox jest nadwrażliwość na którąkolwiek z substancji czynnych. Dodatkowo nie zaleca się stosowania amoksycyliny, jeśli w przeszłości u pacjenta wystąpiła nadwrażliwość na jakikolwiek inny lek z grupy beta-laktamów. W szczególności dotyczy to cefalosporyny, karbapenemu lub monobaktamu. Przeciwwskazaniem do stosowania amoksycyliny jest ciężka niewydolność wątroby.
W przypadku niewydolności nerek dawkę leku należy dostosować do stopnia niewydolności narządu. Długotrwałe leczenie amoksycyliną może też spowodować wykształcenie się lekooporności mikroorganizmów. Problem ten pojawia się głównie u osób, które stosują zbyt niską dawkę leku niż jest wymagana do eradykacji zakażenia.
Badania nie potwierdzają toksyczności amoksycyliny na rozwijający się płód i jedynie w nieznacznym stopniu przenikają do mleka kobiecego. Niemniej jednak ze względu na ograniczoną ilość danych zaleca się, aby przed przyjęciem antybiotyku przez kobietę w ciąży lub okresie laktacji lekarz dokonał oceny stosunku korzyści do ryzyka.
Czy Duomox wchodzi w interakcje z innymi lekami?
Amoksycylina jest lekiem o wysokiej skuteczności, ale może wchodzić w interakcje z innymi substancjami czynnymi wykorzystywanymi w leczeniu różnych chorób.
Jednoczesne przyjmowanie leku Duomox i probenecydu – leku zwiększającego wydzielanie kwasu moczowego przez nerki – powoduje zwiększenie stężenia penicyliny we krwi. Łączenie go z podobnie działającym allopyrynolem zwiększa ryzyko reakcji alergicznych.
Dodatkowo amoksycylina może opóźniać wydalanie metotreksatu zwiększając jego stężenie i toksyczność. Pojawiają się też doniesienia o interakcjach antybiotyku z lekami przeciwzakrzepowymi jak warfaryna lub acenokumarol. Może on powodować podwyższenie wskaźnika INR używanego do określenia czasu krzepnięcia krwi.
