Duracef – co to za antybiotyk?
W leku Duracef zawarta jest substancja czynna – cefadroksyl. Należy ona do antybiotyków cefalosporynowych I generacji, charakteryzujących się głównie działaniem przeciwko bakteriom Gram-dodatnim. W przeciwieństwie do większości innych cefalosporyn pierwszej generacji ma również bardzo dobrą aktywność przeciwko najczęstszym patogenom wywołującym zakażenia dróg moczowych.
Cefalosporyny są antybiotykami bakteriobójczymi, a ich mechanizm działania polega na hamowaniu syntezy ściany komórkowej bakterii poprzez zaburzenie tworzenia sieci peptydoglikanu. Ostatni etap budowy tej struktury katalizowany jest przez białka wiążące penicylinę (PBP), odpowiedzialne za łączenie liniowych łańcuchów glikopeptydowych w stabilną, trójwymiarową sieć zapewniającą integralność komórki bakteryjnej. Jako antybiotyki β-laktamowe, cefalosporyny wykazują powinowactwo do PBP, wiążąc się z nimi i naśladując naturalne substraty enzymów, co prowadzi do ich nieodwracalnej inaktywacji.
Do tej pory opracowano pięć głównych generacji cefalosporynowych antybiotyków, które są klasyfikowane według osi czasu odkrycia oraz spektrum działania antybiotykowego.
Jakie są dawki i postaci leku Duracef?
Duracef jest dostępny w postaci kapsułek oraz zawiesiny doustnej.
Kapsułki zawierają 500 mg cefadroksylu.
Zawiesina doustna występuje najczęściej w stężeniach 125 mg/5 ml, 250 mg/5 ml oraz 500 mg/5 ml.
Jakie są wskazania do stosowania Duracefu?
Cefadroksyl jest stosowany w leczeniu zakażeń wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na ten antybiotyk. Obejmuje to przede wszystkim infekcje górnych i dolnych dróg oddechowych, w tym leczenie anginy paciorkowcowej (ostrego zapalenia gardła i migdałków podniebiennych spowodowanego przez Streptococcus pyogenes).
Lek znajduje również zastosowanie w zakażeniach dróg moczowych spowodowanych przez Escherichia coli, Proteus mirabilis oraz gatunki Klebsiella, a także w infekcjach skóry i tkanek miękkich wywołanych przez gronkowce i (lub) paciorkowce. Ponadto cefadroksyl może być wykorzystywany w terapii zapalenia szpiku oraz bakteryjnego zapalenia stawów.
Wykazano, że w zapobieganiu gorączce reumatycznej skuteczne jest podawanie penicyliny domięśniowo. Duracef zazwyczaj efektywnie eliminuje paciorkowce z jamy ustnej i gardła, jednak brak jest wystarczających danych potwierdzających jego skuteczność w zapobieganiu nawrotom gorączki reumatycznej. Z tego powodu nie powinien być stosowany w długoterminowej profilaktyce gorączki reumatycznej.
Jak przyjmować lek Duracef?
Duracef podaje się doustnie raz lub dwa razy na dobę, w zależności od rodzaju oraz ciężkości zakażenia. Preparat może być przyjmowany niezależnie od posiłków. Jest to bardzo duża zaleta tego antybiotyku, odróżniająca go od większości innych doustnych cefalosporyn.
Leczenie powinno być kontynuowane przez co najmniej 48–72 godziny po ustąpieniu objawów klinicznych lub po potwierdzeniu usunięcia drobnoustrojów. W przypadku zakażeń wywołanych przez paciorkowce β-hemolizujące zaleca się terapię trwającą minimum 10 dni. W ciężkich zakażeniach, takich jak zapalenie szpiku, może być konieczne podawanie leku nawet przez 4–6 tygodni.
Jakie jest dawkowanie Duracefu u dorosłych i u dzieci?
Dawkowanie u dorosłych i młodzieży (>12 lat, masa ciała >40 kg):
Zwykle 1–2 g na dobę, w zależności od rodzaju i nasilenia zakażenia.
Lek można podawać jednorazowo lub 2 razy na dobę (co 12 godzin).
Niepowikłane zakażenia dolnych dróg moczowych: 1–2 g na dobę.
Pozostałe zakażenia układu moczowego, zapalenie szpiku, bakteryjne zapalenie stawów: zazwyczaj 2 g na dobę w dwóch dawkach podzielonych.
Zakażenia skóry i tkanek miękkich oraz paciorkowcowe zapalenie gardła i migdałków: najczęściej 1 g na dobę, podawane jednorazowo.
Dawkowanie u dzieci:
Standardowo 25–50 mg/kg masę ciała na dobę w dwóch dawkach podzielonych (co 12 godzin).
Zapalenie szpiku i bakteryjne zapalenie stawów: 50 mg/kg masę ciała na dobę.
Paciorkowcowe zapalenie gardła, migdałków oraz liszajec: możliwe podanie całej dawki dobowej jednorazowo.
Skutki uboczne i działania niepożądane
Skutki uboczne cefadroksylu mają charakter zbliżony do obserwowanych w trakcie terapii innymi cefalosporynami.
Najczęstsze działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują: biegunkę, nudności oraz wymioty. Sporadycznie może rozwinąć się rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego.
Ważną grupę stanowią reakcje nadwrażliwości, takie jak: wysypka, świąd, pokrzywka, gorączka czy obrzęk naczynioruchowy, a wyjątkowo rzadko ciężkie postacie reakcji alergicznych, w tym zespół Stevensa–Johnsona lub anafilaksja. W przypadku wystąpienia reakcji alergicznej na preparat Duracef, należy przerwać leczenie.
Podczas antybiotykoterapii mogą pojawić się także zakażenia grzybicze narządów płciowych (obejmuje świąd narządów płciowych).
Opisywano także przemijające zaburzenia hematologiczne (np. neutropenię, trombocytopenię) oraz nieprawidłowości w zakresie funkcji wątroby, w tym zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i rzadkie przypadki cholestatycznych zaburzeń czynności wątroby.
Jeśli wystąpi którekolwiek z powyższych działań niepożądanych, należy skontaktować się z lekarzem. W przypadku ciężkich skutków ubocznych należy przerwać stosowanie leku.
Z jakimi lekami nie łączyć tego antybiotyku
Probenecyd (lek stosowany w leczeniu dny moczanowej) może powodować zwiększenie stężenia cefadroksylu w osoczu.
Podczas leczenia antybiotykami z grupy cefalosporyn, w tym cefadroksylem, niektóre badania laboratoryjne mogą dawać nieprawidłowe wyniki. Dotyczy to przede wszystkim testu Coombsa (badania wykonywanego m.in. przed transfuzją krwi), który może być fałszywie dodatni, mimo braku rzeczywistego problemu. Taka sytuacja może wystąpić także u noworodków, jeśli ich matki otrzymywały cefalosporyny przed porodem. Dlatego przed wykonaniem badań krwi lub planowaną transfuzją należy poinformować lekarza o stosowaniu tego antybiotyku.
