Maprotylina jest czteropierścieniowym lekiem przeciwdepresyjnym stosowanym w leczeniu zaburzeń depresyjnych o różnym nasileniu. Jej działanie polega głównie na hamowaniu wychwytu zwrotnego noradrenaliny w ośrodkowym układzie nerwowym, z jednoczesnym działaniem uspokajającym i przeciwlękowym.

Depresja jest chorobą, na którą cierpi około 20 proc. populacji, co czyni ją najczęściej występującym zaburzeniem psychicznym na świecie.

Ciągła pogoń za obowiązkami, nieregularny tryb życia i stres powodują, że wiele osób cierpi na problemy ze snem. Pomimo kładzenia się do łóżka, trudno się zrelaksować, co przekłada się na sen krótki i niskiej jakości.

Mirtazapina jest jednym z powszechnie stosowanych leków przeciwdepresyjnych. Ze względu na swój charakterystyczny mechanizm działania, odmienny od klasycznych SSRI (selektywne inihibitory zwrotnego wychwytu serotoniny), znajduje zastosowanie nie tylko w leczeniu depresji, ale także u pacjentów z bezsennością, zaburzeniami lękowymi czy obniżonym apetytem.

Choroba afektywna dwubiegunowa to zaburzenie przebiegające z okresowymi, skrajnymi zmianami stanu emocjonalnego. Występują w niej epizody manii i depresji.

Stosowanie typowych leków przeciwdepresyjnych prowadzi do odpowiedzi terapeutycznej (istotna klinicznie poprawa, ale nie pełne – o 50 proc. lub więcej – ustąpienie objawów) u 60–70% chorych, jednak pełna remisja objawów występuje jedynie u około 30% pacjentów.

Kwetiapina to lek przeciwpsychotyczny, dostępny wyłącznie na receptę. Stosowana jest nie tylko w leczeniu schizofrenii czy choroby afektywnej dwubiegunowej, lecz także – w odpowiednio dobranych dawkach – jako wsparcie w zaburzeniach lękowych, problemach ze snem czy w epizodach depresyjnych.

W dzisiejszych czasach wszelkiego rodzaju bóle kostno-stawowe oraz mięśniowe stanowią coraz poważniejszy problem. Siedzący tryb życia i brak ruchu sprawiają, że liczba osób z takimi dolegliwościami będzie stale rosnąć.

Jedną z psychiatrycznych przypadłości jest zespół Cotarda, określany także „syndromem chodzącego trupa”. To niezwykle rzadkie zaburzenie psychiczne, w którym pacjent doświadcza urojeń nihilistycznych – wierzy, że jest martwy, rozkłada się i nie istnieje.

Wymiar duchowy życia człowieka od zawsze fascynował ludzkość. Podążanie za odnalezieniem sensu życia skłoniło wielu wybitnych lekarzy i filozofów do prób stworzenia koncepcji, która nadawałaby ludzkiej egzystencji głębsze znaczenie.