Czym są przeciwciała przeciwtarczycowe anty-TG (ATG)?
Przeciwciała przeciwtarczycowe anty-TG jest to grupa białek wytwarzanych przez komórki tarczycy skierowanych przeciwko tyreoglobulinie (białko produkowane przez komórki pęcherzykowe tarczycy) – są one swoistymi przeciwciałami. Ich oznaczenie jest przydatne w diagnostyce schorzeń tarczycy i innych chorób układu endokrynnego.
Oznaczenie przeciwciał przeciwtarczycowych stosuje się przede wszystkim w celu diagnozowania chorób, takich jak autoimmunologiczne schorzenia tarczycy oraz wszelkie stany zapalne tego gruczołu.
Produkcja tyreoglobuliny zachodzi w tarczycy, a dokładniej w komórkach pęcherzykowych. Przy udziale tego hormonu dochodzi do syntezy trijodotyroniny (T3) oraz tyroksyny (T4), a więc hormonów, które w sposób szczególny wpływają na prawidłowe funkcjonowanie organizmu. W związku z tym, że zróżnicowane raki tarczycy wydzielają tyreoglobulinę, oznaczenie tego hormonu jak i przeciwciał anty-TG odgrywa ważną rolą jako marker wykrywania tego nowotworu.
Kiedy należy oznaczyć poziom przeciwciał przeciwtarczycowych anty-TG?
Objawem niepokojącym a zarazem wskazaniem do wykonania oznaczenia jest powiększenie tarczycy – pojawienie się charakterystycznego wola. Również kiedy wskazują na to inne wykonane badania np. oznaczenie T3 lub T4.
Oznaczenie przeciwciał anty-TG zleca się również u kobiet, które starają się zajść w ciąże, a także u kobiet którym zajście w ciąże się nie udaje lub występują incydenty niepowodzeń ciąży.
Dzięki oznaczeniu tych przeciwciał można zweryfikować poziom oznaczanej endogennej tyreoglobuliny (TG). Przeciwciała anty-TG wpływają na tyreoglobulinę, wiążąc się z nią w kompleksy, a w konsekwencji mogą być przyczyną fałszywie ujemnego wyniku oznaczenia tyreoglobuliny w surowicy. Dlatego oznaczenie poziomu tych przeciwciał wykonuje się podczas monitorowania leczenia raka tarczycy, a także kontroli wznowy tego nowotworu.
Jak wykonuje się badanie przeciwciał anty-TG?
Pacjent do badania nie musi się szczególnie przygotowywać, również nie jest konieczne bycie na czczo przed badaniem.
Oznaczenie przeciwciał przeciwtarczycowych anty-TG opiera się na laboratoryjnej analizie próbki krwi uzyskanej od pacjenta. Próbkę taką najlepiej pobiera się z żyły łokciowej, która przebiega w dole łokciowym. Jest ona łatwo dostępna oraz widoczna.
Miejsce planowanego ukłucia należy odpowiednio odkazić. Następnie cienką igłą wykonać wkłucie i pobrać krew do jałowej klasycznej lub próżniowej strzykawki. Po wyjęciu igły z żyły należy przyłożyć w to miejsce jałowy gazik i uciskać, zapobiegając tym samym powstaniu krwiaka. Aby oszczędzić małym pacjentom stresu związanego z wkłuwaniem igły do żyły, można zastosować niewielkie nacięcie skóry specjalnym nożykiem – lancetem. Wypływającą krew należy umieścić w specjalnej, jałowej probówce.
Wynik badania przeciwciał przeciwtarczycowych anty-TG
Do wygenerowania prawidłowego wyniku anty-TG bierze się dodatkowo kilka parametrów np. wiek, płeć oraz metodę oznaczenia. Dlatego prawidłowe wyniki wśród pacjentów mogą być różne i zależne od jednostkowego przypadku.
W piśmiennictwie medycznym określa się, że wartości poniżej 100IU/ml są wartościami prawidłowymi. Należy jednak pamiętać, aby każdy otrzymany wynik skonsultować indywidualnie z lekarzem.
Podwyższony poziom przeciwciał przeciwtarczycowych anty-TG świadczy o chorobie autoimmunologicznej tarczycy, np. chorobie Hashimoto, chorobie Gravesa-Basedowa.
U osób leczonych z powodu raka tarczycy znaczny wzrost poziomu przeciwciał anty-Tg, a także samej tyreoglobuliny może świadczyć o wystąpieniu ponownego zachorowania (wznowa choroby nowotworowej).
