Rafał Drobot

Kokcygodynia (ang. coccydynia, coccygodynia) to zespół bólowy kości guzicznej.

Retinopatia słoneczna jest uszkodzeniem siatkówki oka, w szczególności plamki (makulopatia słoneczna – ang. solar maculopathy), wynikającym z długotrwałego narażenia na działanie promieniowania słonecznego lub innego źródła jasnego światła.

Zespół rzekomego złuszczania (syn. zespół pseudoeksfoliacji) jest chorobą układową, związaną ze starzeniem, która manifestuje się przede wszystkim w obrębie oczu, gdzie dochodzi do nagromadzenia mikroskopowych, ziarnistych włókien białkowych, podobnych do amyloidu.

Pod pojęciem torbieli celomatycznej (syn. osierdziowo-opłucnowej) należy rozumieć zlokalizowaną w śródpiersiu zmianę patologiczną o charakterze torbieli łącznotkankowej wysłaną tzw.

Osteomalacja (krzywica u dorosłych lub rozmiękanie kości) to metaboliczna choroba przebiegająca z upośledzoną mineralizacją substancji organicznej w obrębie tkanki kostnej. Często mylona jest z osteoporozą.

Kaszel jest najbardziej powszechnym objawem chorobowym ze strony układu oddechowego. Jeśli towarzyszy mu odkrztuszanie plwociny (inaczej flegmy), mówimy o produktywnym (mokrym, wilgotnym) charakterze kaszlu.

Skurcz oskrzeli (inaczej bronchospazm) jest stanem chorobowym będącym wynikiem nagłego skurczu mięśni wchodzących w skład ściany oskrzeli i ewentualnie oskrzelików. Efektem końcowym jest zwężenie światła dróg oddechowych (czyli bronchokonstrykcja) powodujące nagłe pojawienie się u pacjenta uczucia duszności.

Parcie na pęcherz (parcie na mocz) lub ciągłe parcie na pęcherz jest subiektywnym objawem, który można obrazowo zdefiniować jako nagłą i trudną do powstrzymania potrzebę opróżnienia pęcherza moczowego (bez względu na objętość zalegającego w nim moczu). Parcie na mocz może okresowo wybudzać pacjenta ze snu, czasem wiąże się z nietrzymaniem moczu czyli bezwiednym jego oddaniem.

Wyprysk (łac. eczema) to zróżnicowane z klinicznego punktu widzenia zmiany skórne, polegające na powstawaniu pęcherzyków w wyniku gromadzenia się płynu w przestrzeniach międzykomórkowych naskórka (obrzęku), co można zaobserwować pod mikroskopem jako tzw.

Choroba Forestiera, inaczej rozsiana samoistna hiperostoza szkieletu, jest schorzeniem dotyczącym całego szkieletu, charakteryzującym się niezależnym od miejscowych czynników rozrostem kości w miejscach przyczepów ścięgnistych, prowadzącym do zwiększenia ogólnej masy kośćca. Choroba występuje u 5-10 % osób w populacji ogólnej po 65 roku życia, kilkakrotnie częściej u cukrzyków.