Kłębuszkowe zapalenie nerek

Kłębuszkowe zapalenia nerek to choroby, w których od początku proces zapalny dotyczy kłębuszka nerkowego. Następnie obejmuje on inne struktury nerki oraz kłębuszka i w zależności od nasilenia, a także stopniowej progresji daje mniejsze lub większe objawy ogólnoustrojowe.

Ze względu na etiopatogenezę wyróżniamy glomerulopatie pierwotne oraz wtórne. W przypadku pierwszych, proces chorobowy dotyczy od początku kłębuszków, a następnie obejmuje inne struktury. Zwykle czynnikiem inicjującym jest zapalenie. Wtórne kłębuszkowe zapalenie nerek natomiast jest następstwem chorób ogólnoustrojowych. Kłębuszek zostaje wtórnie uszkodzony w wyniku choroby podstawowej. W tej grupie przyczyną mogą być choroby o charakterze zapalnym takie jak toczeń trzewny, krioglobulinemia, zapalenia naczyń, jak również te o charakterze niezapalnym – cukrzyca, skrobiawica czy szpiczak.

Istnieje kilka podziałów kłębuszkowego zapalenia nerek. Ze względu na dynamikę procesu chorobowego dzielimy je na ostre, gwałtownie postępujące i przewlekłe. Ze względu na zmiany morfologiczne obserwowane w mikroskopie świetlnym, immunofluorescencyjnym i elektronowym schorzenie dzielimy na kilka postaci, z czego do podstawowych należą kłębuszkowe zapalenie nerek: submikroskopowe, błoniaste, błoniasto-rozplemowe, ogniskowe i segmentalne stwardnienie kłębuszków nerkowych oraz poinfekcyjne ostre kłębuszkowe zapalenie nerek. Z innych wymienić należy gwałtownie postępujące zapalenie nerek, nefropatię oraz GA.

Do zapoczątkowania zapalenia potrzebny jest antygen (bakteryjny lub wirusowy), który łącząc się z przeciwciałami tworzy kompleksy immunologiczne zatrzymywane w różnych strukturach kłębuszka. Wyłapane kompleksy powodują odczyn zapalny, stymulują komórki biorące udział w zapaleniu do wydzielenia mediatorów zapalenia, co nasila proces zapalny, w wyniku którego dochodzi do uszkodzenia kłębuszka nerkowego.

Objawy w ostrym zapaleniu to nadciśnienie tętnicze, obrzęki, niekiedy niewydolność krążenia oraz zmiany w badaniu ogólnym moczu – białkomocz, krwinkomocz (z obecnością erytrocytów dysmorficznych, których ilość wynosi ponad 70%) oraz wystąpienie wałeczków.

W zapaleniach przewlekłych objawy kliniczne przez długi okres czasu mogą być nieobecne, a wykrycie kłębuszkowego zapalenia nerek może być przypadkowe podczas stwierdzenia podwyższonego ciśnienia tętniczego czy zmian w moczu. Niekiedy pierwszymi wykrytymi odchyleniami sugerującymi proces zapalny w nerkach są laboratoryjne cechy niewydolności nerek – podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi, której norma wynosi 1 bądź 1,4 mg%.

Najgorzej rokującym jest podostre zapalenie nerek, które pod względem histopatologicznym odpowiada gwałtownie postępującemu kłębuszkowemu zapaleniu nerek. To zapalenie w ciągu kilku tygodni może spowodować schyłkową niewydolność nerek wymagającą dializ.

Leczenie uzależnione jest od typu histopatologicznego. W zapaleniach wtórnych należy przede wszystkim leczyć chorobę podstawową. W pierwotnych przewlekłych zwłaszcza z obecnością zespołu nerczycowego stosuje się leczenie immunosupresyjne.


Oceń:
4.4