Rak nerki

Rak nerki stanowi ok. 3 % nowotworów występujących u osób dorosłych. Nowotworów ten wykrywany jest obecnie najczęściej przypadkowo podczas badań obrazowych wykonywanych z innych powodów.

W przeszłości występująca klasyczna triada objawów raka nerki, tj. bezbolesny krwiomocz, ból nerki i guz wyczuwalny w okolicy lędźwiowej, obecnie występuje u mniej niż 10 % chorych.

Mniej charakterystyczne objawy, wywołane przez cytokiny wytwarzane przez guz nerki, to: niedokrwistość, osłabienie, spadek masy ciała, gorączka, podwyższone OB. Objawy te świadczą o poważnym zaawansowaniu nowotworu.

Podstawą diagnostyki raka nerki są badania obrazowe: USG, tomografia komputerowa i ewentualnie rezonans magnetyczny. Pozytonowa tomografia emisyjna (tzw. PET) nie jest zalecaną metodą w rutynowej diagnostyce tego nowotworu, ze względu na stosunkowo duży odsetek wyników błędnych w wykrywaniu przerzutów.

Celem ww. badań jest: wykrycie nowotworu, ocena charakteru nowotworu – tj. różnicowanie zmian łagodnych i złośliwych oraz ocena stopnia zaawansowania i planowanie leczenia operacyjnego.

Podstawowym sposobem leczenia nowotworu nerki jest leczenie operacyjne, polegające na chirurgicznym usunięciu guza nowotworowego – najczęściej radykalnej nefrektomii tzn. wycięciu nerki wraz z guzem nowotworowym. W wybranych przypadkach, głównie przy niezbyt dużych guzach stosowane są operacje oszczędzające miąższ nerki.

Zabiegi operacyjne są przeprowadzane przez urologów i mogą być wykonane jako: klasyczna otwarta operacja chirurgiczna, chirurgia endoskopowa – tj. laparoskopia lub bardzo rzadko jeszcze chirurgia z użyciem robota operacyjnego.

Innymi mniej rozpowszechnionymi sposobami leczenia nowotworu nerki i wykonywanymi w specyficznych wskazaniach są termoablacja mikrofalowa, krioablacja i embolizacja.

Ocena histopatologiczna usuniętego guza stanowi bardzo ważną informację ustalenia dalszej taktyki postępowania z pacjentem. Usunięcie operacyjne nowotworu nerki najczęściej nie wymaga leczenia uzupełniającego. Konieczne są jednak systematyczne kontrole urologiczne, w tym wykonywane rutynowo kontrolne badania USG, a także konsultacja nefrologiczna dająca wskazówki do dalszego postępowania pacjentowi żyjącemu dalej, z reguły z jedną nerką.

Leczenie uzupełniające, systemowe onkologiczne pod postacią przyczynowej farmakoterapii jest wykonywane jako leczenie paliatywne choroby rozsianej lub wznowy nowotworu oraz niekiedy guzów nieoperacyjnych.


Oceń:
4.7