Wideo – Wielomocz

Wielomocz (poliuria) to zaburzenie w ilości oddawanego moczu dobowego, którego objętość przekracza ponad 3 l na dobę lub 40 ml moczu na każdy kilogram ciała. Przyczyn poliurii jest wiele, może być ona spowodowana stosowaniem leków moczopędnych, jak również tzw. wzmożoną diurezą osmotyczną bądź wodną.

W przypadku wzmożonej diurezy osmotycznej obecność w moczu substancji czynnej osmotycznej powoduje zaburzenia we wchłanianiu zwrotnym wody w cewkach nerkowych i wytwarzania dużej ilości moczu. Taka sytuacja pojawia się np. w zdekompensowanej cukrzycy, kiedy to nadmierne stężenia glukozy wywołują nadmierną diurezę. Innym przykładem może być poliuria występująca w przypadku przewlekłej choroby nerek - wówczas substancją osmotycznie czynną jest mocznik, którego stężenie we krwi jest podwyższone. Diurezę o takim mechanizmie wywołuje się także w celach terapeutycznych, podczas podawania dożylnego mannitolu.
Wielomocz może wynikać ze wzmożonej polidypsji, tj. wzmożonego pragnienia nieadekwatnego do potrzeb organizmu. Jest powodowany także zaburzeniami wydzielania lub braku prawidłowej odpowiedzi na hormon antydiuretyczny – wazopresynę. Wazopresyna jest wydzielana w podwzgórzu, w strukturze ośrodkowego układu nerwowego, a jej niedobór powoduje niekontrolowaną diurezę. Zaburzenie o takim mechanizmie nazywa się moczówką prostą pochodzenia ośrodkowego. W przypadku braku odpowiedzi ze strony receptorów znajdujących się w cewkach nerkowych na prawidłowe stężenia wazopresyny we krwi, również dochodzi do znacznego stopnia poliurii i mówi się wtedy o moczówce prostej nerkopochodnej.

Poliuria może pojawić się w trzecim okresie ostrej niewydolności nerek i jest ona wtedy objawem rokowniczo dobrym, tak jak poliuria po-obstrukcyjna, która występuje po udrożnieniu dróg moczowych.


Oceń:
4.6