Świerzb

Świerzb jest pasożytniczą chorobą skóry, która dotyczy nie tylko osób bezdomnych czy z problemami alkoholowymi. Wyróżnia się podtyp świerzbu u ludzi czystych – sprawia on najwięcej kłopotów diagnostycznych.

Pasożyt – świerzbowiec ludzki – drąży korytarze w naskórku, co powoduje bardzo silne dolegliwości świądowe oraz zmiany na skórze, wywołane drapaniem. Pacjenci mają na ciele grudki, rumienie, przeczosy, nadżerki, strupki.

Świerzbowiec zajmuje nietypowe partie skóry – przestrzenie międzypalcowe, fałdy skórne (doły pachowe, podkolanowe), wzgórek łonowy, gruczoły piersiowe lub pośladki. Nie zajmuje natomiast okolicy międzyłopatkowej, dłoni czy podeszw u osób dorosłych (w odróżnieniu od dzieci).

Świerzbowiec drąży korytarze w skórze, podczas gdy jest ona rozgrzana. Pacjenci często zgłaszają niemożność snu, spowodowaną świądem skóry.

W przypadku świerzbowca u ludzi czystych, którzy przestrzegają zasad higieny, wsmarowują balsamy oraz stosują leki przeciwhistamionowe, występują pojedyncze zmiany rumieniowe, które często traktowane są jako zmiany alergiczne lub podrażnienia po proszku albo kosmetykach, stąd rozpoznanie choroby bardzo się opóźnia.

Jeżeli rozpoznany zostaje świerzb, to obowiązkowo leczeniu trzeba poddać także osoby, które miały kontakt z człowiekiem zakażonym, ponieważ czas wylęgania zmian skórnych jest bardzo długi – od 3 dni do 6 tygodni.

Leczenie jest bardzo skomplikowane. Wymaga stosowania specjalnych maści siarkowych, dziegdziowych dwa razy dziennie, nakładanych warstwa na warstwę bez kąpieli. Z powodu uciążliwości tej terapii prowadzona jest ona zwykle w warunkach szpitalnych.

Wymagana jest także profilaktyka. Należy wyprać wszystkie rzeczy osobiste (odzież, ręczniki), wyprasować je, a następnie schować do plastykowych worków, gdzie muszą być przez ok. tydzień czasu. Jeśli jest taka możliwość, odzież można wygotować.


Oceń:
4.6