Wideo – Stwardnienie rozsiane

Stwardnienie rozsiane, czyli sclerosis multiplex jest jedną z najczęstszych chorób neurologicznych. Występuje poniżej 40 roku życia, dwukrotnie częściej u kobiet. Wiadomo, że jest to choroba przewlekła o podłożu autoimmunologicznym, w której istotne są zarówno predyspozycje genetyczne, jak i czynniki egzogenne (być może infekcja wirusowa) oraz środowiskowe.

U pacjentów ze stwardnieniem rozsianym limfocyty T aktywują komórki mikrogleju do uwalniania toksycznych mediatorów, które wspólnie z autoprzeciwciałami uszkadzają osłonki mielinowe neuronów i ich białka. W efekcie powstają ogniska demielinizacji w ośrodkowym układzie nerwowym, głównie w obrębie istoty białej. Szczególnie często mamy do czynienia z ogniskami z ogniskami demielinizacji w nerwach wzrokowych, w okolicy przykomorowej, w pniu mózgu, móżdżku, w istocie białej rdzenia kręgowego.

Objawy kliniczne stwardnienia rozsianego

Najczęściej diagnozowane symptomy to:

  • pozagałkowe zapalenie nerwu wzrokowego (jest pierwszym objawem u 40% chorych),
  • objawy czuciowe - niedoczulica, parestezja, przeczulica w różnych częściach ciała,
  • zaburzenia równowagi,
  • trudności w utrzymaniu moczu, zaparcia,
  • objaw Lhermitte'a, czyli wrażenie przebiegającego prądu wzdłuż kręgosłupa do kończyn dolnych
  • niedowłady spastyczne
  • objawy móżdżkowe.

Choroba może przebiegać powoli, postępująco, ale częściej przebiega rzutami. Badaniem pozwalającym potwierdzić diagnozę SM jest rezonans magnetyczny mózgu i rdzenia kręgowego z kontrastem. By rozpoznać stwardnienie rozsiane na podstawie rezonansu magnetycznego, muszą być spełnione 3 z 4 warunków:

1. jedno lub więcej ognisk o sygnale wzmacniającym się po podaniu kontrastu (gadoliny) lub 9 i więcej ognisk uszkodzenia w obrazach T2 zależnych

2. jedno lub więcej ognisk uszkodzenia położonych podnamiotowo, tj. pod tak zwanym namiotem móżdżku, czyli w obrobię móżdżku, rdzenia kręgowego i pnia mózgu

3. co najmniej jedno ognisko uszkodzenia przylegające do kory mózgowej

4. trzy i więcej ognisk położonych okołokomorowo, tj. wokół komór bocznych mózgu.

Ponadto, w diagnostyce stwardnienia rozsianego wykonujemy badanie płynu mózgowo-rdzeniowego oraz badanie wzrokowych potencjałów wywołanych, somatosensorycznych potencjałów wywołanych lub potencjałów słuchowych. Klinicznie rozpoznajemy stwardnienie rozsiane, gdy wystąpią dwa lub więcej rzutów z obecnością objawów klinicznych wskazujących na istnienie dwóch lub więcej ognisk rozproszonych w czasie i przestrzeni, z dodatnim wynikiem rezonansu magnetycznego. Między wystąpieniem objawów klinicznym rzutu, a stwierdzeniem nowego ogniska uszkodzenia muszą upłynąć co najmniej 3 miesiące. Przy pierwszym rzucie choroby diagnozę można postawić na podstawie badania płynu mózgowo-rdzeniowego, rezonansu i potencjałów wywołanych.


Oceń:
4.7