Rak gruczołu krokowego

Rak gruczołu krokowego jest najczęstszym nowotworem występującym u mężczyzn.

Najważniejszym czynnikiem ryzyka raka prostaty jest wiek (zachorowalność wzrasta liniowo wraz z wiekiem począwszy od 50 roku życia) oraz występowanie tego nowotworu wśród najbliższych krewnych.

W związku z coraz większą dostępnością badań diagnostycznych i świadomością społeczeństwa istotnie wzrasta wykrywalność tego nowotworu, co przyczynia się do wzrostu liczby raków wykrywanych w takim stopniu zaawansowania klinicznego, który umożliwia zastosowanie skutecznego leczenia radykalnego.

Rak prostaty w niskim stopniu zaawansowania klinicznego nie powoduje na ogół objawów klinicznych. Może dawać objawy i dolegliwości ze strony dolnych dróg moczowych, które są raczej następstwem współistnienia łagodnego rozrostu prostaty.

W zaawansowanym uogólnionym raku prostaty pierwszym objawem mogą być bóle kostne w przebiegu przerzutów do kości.

Po zebraniu wywiadu dotyczącego objawów ze strony dolnych dróg moczowych i występowania rodzinnego tego nowotworu, wykonuje się badanie prostaty palcem, przez odbytnicę – per rectum, które pozwala stwierdzić nieprawidłowości w prostacie kwalifikujące pacjenta do dalszej diagnostyki.

W zaawansowanym nowotworze jest to badanie pozwalające na postawienie wstępnego rozpoznania raka prostaty. Nie zawsze jednak badaniem palpacyjnym można wykryć nowotwór.

Kolejnym istotnym etapem diagnostycznym jest oznaczenie we krwi stężenia swoistego antygenu sterczowego PSA. Jego oznaczenie powinno się też wykonywać raz w roku u wszystkich mężczyzn po 50 roku życia oraz u mężczyzn po 40 roku życia z tzw. grupy ryzyka, tj. w sytuacji, kiedy nowotwór ten wystąpił u ojca lub stwierdzono tę chorobę u 3 członków rodziny lub rozpoznano przed 55 rokiem życia.

W przypadku istotnych podejrzeń w kierunku raka prostaty wykonywana jest biopsja prostaty, na podstawie której można ustalić rozpoznanie raka tego narządu. Polega ona na pobraniu, najczęściej automatyczną igłą biopsyjną, wycinków diagnostycznych z prostaty. Badanie to wykonywane jest w znieczuleniu miejscowym żelem lignokainowym, pod kontrolą ultrasonografii przezodbytniczej.

Pobrane wycinki przekazywane są do lekarza specjalisty patomorfologa, który w sposób szczegółowy stawia ostateczne rozpoznanie biorąc pod uwagę inne istotne klinicznie informacje.

Jedną z podstawowych metod leczenia raka prostaty ograniczonego do narządu jest radykalne usunięcie prostaty – tj. radykalna prostatektomia. Obejmuje ona usunięcie prostaty wraz z pęcherzykami nasiennymi. Zabieg ten można wykonywać metodą otwartej klasycznej operacji chirurgicznej lub laparoskopowo, a w ostatnich latach nawet przy użyciu robota.

Oprócz leczenia chirurgicznego, w związku z postępem w zakresie metod obrazowania i technik napromieniania, jaki osiągnięto w ostatnim czasie, jedną z podstawowych metod leczenia miejscowego chorych na raka prostaty jest radioterapia. Stosowana jest we wszystkich stadiach zaawansowania choroby jako leczenia radykalne lub paliatywne i wykonywana jest w ośrodkach onkologicznych.

W zależności od stopnia zaawansowania klinicznego raka prostaty, a także wielu innych czynników (np. ogólny stan zdrowia pacjenta wynikający ze współistniejących chorób), istnieją formy leczenia w różnych schematach terapeutycznych, także jako element, najczęściej czasowy, przedstawionych wcześniej sposobów leczenia. Taką metodą jest hormonoterapia, która może mieć zastosowanie jako samodzielne leczenie paliatywne w zaawansowanym raku prostaty lub w skojarzeniu z metodami miejscowymi w postępowaniu radykalnym.

U chorych z progresją choroby i zmianami przerzutowymi lub nasilonymi dolegliwościami związanymi z rakiem, w przypadku powstania hormonooporności wskazane jest zastosowanie chemioterapii.

Terapia raka prostaty jest zindywidualizowana. Najważniejsze jest jego wczesne wykrycie dające duże szanse na wyleczenie.


Oceń:
4.7