Seks a choroby prostaty

Seks a choroby prostaty to temat, który nurtuje wielu mężczyzn. W jaki sposób choroba prostaty może wpłynąć na aktywność seksualną? Wątpliwości zazwyczaj sięgają dalej: „Jak wygląda seks po leczeniu chorób prostaty?” A z tym bywa skrajnie różnie – od pełnej sprawności po trwałe zmiany w układzie rozrodczym.

Najczęstsze choroby prostaty

Najczęstszymi chorobami gruczołu krokowego (prostaty) są:

łagodny rozrost gruczołu krokowego(BPH – z ang. benign prostatic hyperplasia),

zapalenie prostaty,

rak gruczołu krokowego.

Praktycznie wszystkie powyższe schorzenia mogą być odpowiedzialne za pojawienie się problemów ze sprawnością seksualną mężczyzny. Każda choroba charakteryzuje się innymi objawami oraz podejmowanym leczeniem, od czego zależy różnoraki wpływ na funkcje seksualne.

Seks a łagodny rozrost gruczołu krokowego

Łagodny rozrost gruczołu krokowego jest chorobą, której częstość występowania wzrasta wraz z wiekiem. Mówi się, że 8 % mężczyzn w wieku 31-40 lat ma zdiagnozowaną chorobę, w przedziale 51-60 już połowa, a powyżej 81. roku życia - już praktycznie wszyscy (ok. 90 %). Nie jest to schorzenie niebezpieczne dla ogólnego stanuzdrowia mężczyzny, jednak powoduje wiele dyskomfortu. Najczęściej doprowadza do objawów ze strony dolnego odcinka układu moczowego (tzw. LUTS – z ang. Lower urinary tract symptoms), takich jak:

  • częste oddawanie moczu w nocy,
  • częste parcie na mocz,
  • przerywany strumień moczu,
  • niepełne opróżnianie pęcherza podczas mikcji.

Powyższe objawy bardzo istotnie wpływają na samopoczucie mężczyzny i jego ocenę własnego ciała oraz możliwości seksualnych. Przeprowadzone badania wskazują, że istnieje silny związek pomiędzy występowaniem LUTS/BPH i zaburzeniami w życiu seksualnym niezależnie od innych czynników ryzyka, takich jak wpływ wieku, obecność innych chorób przewlekłych i prowadzonego stylu życia. Wykazano też, że im większe nasilenie objawów ze strony układu moczowego, tym większe problemy w strefie seksualnej.

W przebiegu łagodnego rozrostu gruczołu krokowegozauważa się zmieniony balans skurczu i rozkurczu naczyń zależnego od receptorów α1-adrenergicznych oraz tlenku azotu (NO), a co za tym idzie problemy z osiągnięciem i utrzymaniem erekcji. Ponadto w łagodnym przeroście gruczołu krokowego obserwuje się zmiany hormonalne, z których najważniejszy jest spadek stężenia testosteronu odpowiedzialnego za libido oraz prawidłową sprawność seksualną.

W leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego stosuje się dwie metody leczenia:

  1. zachowawcze,
  2. zabiegowe.

Metody zachowawcze polegają na podawaniu leków takich jak inhibitory 5α-reduktazy (finasteryd, dutasteryd) czy antagoniści receptorów α1-adrenergicznych (doksazosyna, tamsulozyna, alfuzosyna), a także połączeniu obydwu grup. Inhibitory 5α-reduktazy negatywnie wpływają na funkcje seksualne mężczyzn, wywołując zaburzenia erekcji i ejakulacji, a także zmniejszając libido. Druga grupa leków nie wykazuje aż tak istotnego wpływu na życie intymne mężczyzn, chociaż istnieją doniesienia, że mogą powodować zaburzenia ejakulacji objawiające się zmniejszeniem objętości nasienia lub zupełnym jego brakiem, także ejakulacją wsteczną, czyli przepływem nasienia podczas ejakulacji nie na zewnątrz lecz do pęcherza moczowego. Niektóre badania wykazują, że antagoniści receptorów α1-adrenergicznych działają wręcz odwrotnie i poprawiają funkcje seksualne, głównie dzięki zmniejszeniu objawów LUTS.

Jeśli chodzi o metody zabiegowe, to najczęściej wykonuje się przezcewkową elektroresekcję stercza (czyli prostaty). Metoda ta w skrócie nazywana jest TURP (z ang. Transurethral Resection of the Prostate) i jest „złotym standardem” w leczeniu łagodnego rozrostu gruczołu krokowego, choć obecnie częściej zaleca się farmakologiczne leczenie zachowawcze niż metody operacyjne. Metoda TURP może doprowadzić do zaburzeń ejakulacji (stanowiących ok. 65 % wszystkich zaburzeń seksualnych po zabiegu) i erekcji (ok. 10 %). Techniki mało inwazyjne nie wykazują przewagi nad TURP, co prawda mniej wpływają na erekcję, ale za to częściej powodują bolesność przy wytrysku.

Seks a zapalenie prostaty

Zapalenie prostaty jest najczęstszą chorobą prostaty u mężczyznponiżej 50. roku życia. Rozróżnia się cztery rodzaje zapalenia prostaty:

  1. ostre bakteryjne zapalenie prostaty,
  2. przewlekłe bakteryjne zapalenie prostaty,
  3. przewlekły zespół bólowy miednicy (CPPS – z ang. chronic pelvic pain symptoms) zapalny oraz niezapalny,
  4. bezobjawowe zapalenie prostaty.

Bakteriami najczęściej odpowiedzialnymi za spowodowanie choroby prostaty są E. coli, Klebsiella spp., Proteus mirabilis i inne. Ostre bakteryjne zapalenie prostaty zaczyna się nagle i objawia się wysoką gorączką, częstym i utrudnionym (bolesnym) oddawaniem moczu, dyskomfortem odczuwalnym w okolicy spojenia łonowego. Podczas zapalenia prostata jest powiększona i bardzo tkliwa. Te dolegliwości zazwyczaj nie pozwalają na satysfakcjonujące życie seksualne, gdyż cała okolica narządów płciowych jest bardzo bolesna. W leczeniu stosuje się antybiotykoterapię początkowo dożylną, później doustną przez łącznie 4-6 tygodni.

Mężczyźni cierpiący na przewlekłe bakteryjne zapalenie prostatynie gorączkują, ale za to skarżą się na bóle jąder oraz pachwin, czasem problemy z oddawaniem moczu. Nic więc dziwnego, że aktywność seksualna podczas nawrotu choroby może być upośledzona. Ponadto jednak zaobserwowano, że mężczyźni ze zdiagnozowanym przewlekłym zapaleniem prostaty częściej ni ż populacja skarży się na przedwczesne ejakulacje. W leczeniu stosuje się również antybiotyki oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne. Z badań wynika, że prawidłowe leczenie choroby przyczynia się także do wydłużenia czasu do wystąpienia wytrysku i lepszej nad nim kontroli.

Coraz częściej mówi się o dużym wpływie na aktywność seksualną przewlekłego zespołu bólowego miednicy. On również może się negatywnie odbijać na życiu seksualnym mężczyzny, jednak głównie ze względu na dyskomfort psychiczny, jaki może wywoływać. Zazwyczaj doprowadza do zaburzeń erekcji.

Seks a rak prostaty

Podejrzewanie i zdiagnozowanie raka prostaty jest ogromnym ciosem w dotychczasowe życie. Pojawia się mnóstwo pytań i wątpliwości oraz ogromna niepewność, czy uda się pokonać chorobę i zachować sprawność seksualną po leczeniu. Jeszcze przed wdrożeniem leczenia stres może spowodować problemy z erekcją. Zaburzenia w sferze seksualnej mogą również wynikać z rozległości patologicznych tkanek. Jako leczenie stosuje się:

  • radykalną prostatektomię, czyli całkowite usunięcie prostaty,
  • radioterapię, czyli naświetlanie promieniami rentgenowskimi,
  • terapię hormonalną.

Każda z metod wpływa na sprawność seksualną mężczyzny. Usunięcie prostaty zazwyczaj wiąże się z licznymi ograniczeniami w życiu seksualnymi aż do dwóch lat po zabiegu (nawet jeśli podczas operacji ani naczynia ani nerwy nie zostały uszkodzone) lub dożywotnio, jeśli naciek nowotworowy był tak duży, że trzeba było wyciąć więcej tkanek wraz ze strukturami niezbędnymi do osiągnięcia erekcji.

Radioterapia może negatywnie wpłynąć na naczynia krwionośne, które ulegają uszkodzeniu podczas naświetlań. Wówczas upośledzona jest cyrkulacja krwi „do” oraz „z” prącia, co może skutkować problemami z erekcją.

Trzecią kategorią leczenia raka prostaty jest terapia hormonalna. Stosuje się ją u pacjentów z obecnymi przerzutami odległymi lub pacjentów, u których w badaniach laboratoryjnych obserwuje się wznowę choroby. Terapia hormonalna powoduje ograniczenie działania androgenów na tkanki. W przebiegu terapii obserwuje się spadek stężenia testosteronu niezbędnego do osiągnięcia podniecenia seksualnego i prawidłowej sprawności seksualnej. Podczas terapii mężczyźni mogą zaobserwować zmniejszenie się jąder, a także zmniejszenie wymiarów prącia (długości oraz objętości) skarżą się także na zmniejszenie libido i problemy z erekcją, co mija po zakończeniu leczenia.

Choroby prostaty istotnie wpływają na życie seksualne mężczyzny. Trzeba jednak zawsze pamiętać, że zaburzenia w aktywności seksualnej są zawsze objawem, nie zaś chorobą samą w sobie, więc nie należy bagatelizować żadnych sygnałów ostrzegawczych. Problemy z erekcją lub ejakulacją mogą być bowiem pierwszym objawem, że coś w organizmie dzieje się nie tak.

Opublikowano: ; aktualizacja: 16.03.2015

Oceń:
4.6


Może cię

Choroby prostaty

Prostata, czyli gruczoł krokowy lub stercz, jest nieparzystym narządem mężczyzn, znajdującym się poniżej pęcherza moczowego. ...

Wideo – Seks po usunięciu prostaty (po prostatektomii)

Rodzaj i charakter zaburzeń funkcji seksualnych zależy od sposobu w jaki został przeprowadzony zabieg usunięcia ...

Wideo – Nowotwory układu moczowo-płciowego

Nowotwory układu moczo-płciowego obejmują głównie: nowotwory złośliwe męskich narządów płciowych: gruczołu krokowego, jądra, prącia, (złośliwe ...

Nietrzymanie moczu u mężczyzn a choroby prostaty

Nietrzymanie moczu u mężczyzn zdarza się rzadziej niż u kobiet. Często jest objawem towarzyszącym różnym ...

Badanie fPSA

Badanie fPSA (free Prostate Specific Antygen) stosuje się w diagnozowaniu raka prostaty, wolne PSA jest ...

Badanie PSA – wskazania, przygotowanie, przebieg, wyniki

Badanie PSA powinno być wykonywane raz do roku u mężczyzn po 50. roku życia, zaś ...

Dieta dla osób leczonych onkologicznie

Wśród wielu czynników, które inicjują powstawania nowotworów żywienie odgrywa bardzo ważną rolę. Prawidłowe odżywianie może ...

Test na raka prostaty

Rak gruczołu krokowego rozpoznawany jest na podstawie biopsji prostaty, podczas której pobierane są wycinki do ...

Prostata – jakie są objawy chorób prostaty?

Prostata (gruczoł krokowy) to narząd, który stanowi częstą przyczynę różnych schorzeń u mężczyzn. Do najczęstszych ...

USG prostaty (TRUS) – co to za badanie prostaty?

Ultrasonografia transrektalna (TRUS) należy do metod diagnostyki obrazowej i umożliwia dokładne uwidocznienie niektórych narządów miednicy ...

Wideo – Seks a leczenie raka prostaty

Najczęstszym leczeniem raka prostaty jest radykalny zabieg urologiczny, który w większości przypadków prowadzi do zaburzeń ...

Prostata – objawy raka, przerostu i zapalenia gruczołu krokowego

Prostata to gruczoł mający za zadanie wytwarzać składniki nasienia. Choroby gruczołu krokowego dają niekiedy nieswoiste ...

Komentarze (0)