Wideo – Niedoczynność kory nadnerczy

Niedoczynność kory nadnerczy jest to stan, w którym dochodzi do niedoboru hormonów kory nadnerczy w organizmie — głównie kortyzolu.

Niedoczynność kory nadnerczy dzieli się na pierwotną i wtórną.

Przyczyną pierwotnej niedoczynności jest najczęściej zanik kory nadnerczy o podłożu autoimmunologicznym. Zanik ten jest często elementem zespołu wielogruczołowej niewydolności, w przebiegu procesów autoagresji. Może być też wynikiem licznych chorób toczących się w nadnerczach, np. gruźlicy, grzybicy, kiły czy nowotworów. Występuje również po obustronnej adrenalektomii, czyli po obustronnym usunięciu nadnerczy.

Wtórna niedoczynność kory nadnerczy związana jest z upośledzeniem wydzielania ACTH w przysadce i brakiem odpowiedniej stymulacji kory nadnerczy przez układ podwzgórzowo-przysadkowy.

Hormony kory nadnerczy są niezbędne do życia, więc ich brak lub niedobór jest ciężką chorobą, która może prowadzić do śmierci.

Niedoczynność kory nadnerczy charakteryzuje się ogólnym osłabieniem, szybkim męczeniem, chudnięciem, niedociśnieniem, często — ściemnieniem skóry, a także nudnościami, wymiotami i biegunką.

W przebiegu niedoczynności występuje hipoglikemia, czyli niedocukrzenie, niedobór sodu — hiponatremia oraz nadmiar potasu — hiperkaliemia, niedokrwistość i leukopenia — niedobór krwinek białych.

Badania hormonalne, w tym zaburzeniu, wykazują obniżone stężenie kortyzolu w godzinach porannych.

Leczenie niedoczynności kory nadnerczy polega na podawaniu hormonów kory nadnerczy, najczęściej jest to hydrokortyzon, w sposób odtwarzający dobowy rytm ich wydzielania. Fizjologicznie wydzielanie kortyzolu zwiększa się podczas stresu, np. w ciężkiej chorobie infekcyjnej, podczas zabiegu operacyjnego czy po ciężkim urazie, należy pamiętać o kilkukrotnym zwiększaniu dawki hydrokortyzolu w takich sytuacjach.

Należy jeszcze raz podkreślić, że nieleczona choroba może prowadzić do śmierci.


Oceń:
4.5