Pęcherzyca zwykła

Pęcherzyca zwykła należy do autoimmunologicznych chorób pęcherzowych skóry. Są to ciężkie i przewlekłe choroby, wymagające poważnego i obciążającego leczenia dermatologicznego. Przy pęcherzycy zwykłej pacjent ma na skórze rozległe pęcherze o wiotkiej pokrywie oraz nadżerki, powstające w wyniku zrywania pokryw tych pęcherzy. Ponadto zmianom tym towarzyszą rumienie, drobne grudki i strupy.

Zmiany lokalizują się na skórze gładkiej, jak i w obrębie śluzówek jamy ustnej, narządów rodnych, czasami w obrębie gardła, przełyku czy układu oddechowego. Zmiany są bolesne oraz piekące. Często w wyniku nadkażenia dochodzi do zmian ropnych, a nawet grzybiczych w obrębie skóry odsłoniętej od naskórka.

Powodem choroby są przeciwciała warstwy kolczystej naskórka, które powodują jego odwarstwianie się i powstanie pęcherzy. Dlatego też w tym przypadku stosuje się leczenie immunosupresyjne, które tłumi powstawanie przeciwciał u pacjenta. Leczenie jest długie i wymaga stałego nadzoru lekarza dermatologa oraz kontrolnych badań. Terapii często towarzyszą powikłania internistyczne, co wynika ze stosowania podczas niej leków sterydowych. Na komplikacje podczas leczenia najbardziej narażone są osoby obciążone cukrzycą, nadciśnieniem albo udarami mózgu.

Po prawidłowo włączonym i długotrwałym leczeniu jest możliwe uzyskanie remisji. Wtedy pacjent, ze skórą czystą i bez zmian chorobowych, wymaga już tylko corocznych kontrolnych badań poziomu przeciwciał w ośrodku wykonującym badania immunologiczne.


Oceń:
4.6