Niepokojące nawyki u małego dziecka

Uderzanie główką o podłogę, bicie innych czy gryzienie to niepokojące nawyki, które rodzice mogą zauważyć u dziecka już od 1 roku życia. Objawy te najczęściej związane są z napięciem emocjonalnym malucha. W skrajnych przypadkach długo utrzymujące się nawyki mogą być pierwszą oznaką dziecięcych zaburzeń psychicznych.

Nadaktywne a agresywne dziecko

Wydaje się ważne, aby rodzice potrafili odpowiedzieć sobie na to pytanie obserwując zachowanie swojej pociechy. Maluchy w wieku do 3 lat znajdują się w okresie intensywnego poznawania siebie i świata z naturalnym dążeniem poszerzania doświadczeń poprzez aktywność ruchową i poznawczą. Uczą się też wyrażać emocje i robią to całym sobą, a każdy konflikt wewnętrzny okazują jako bezcelową aktywność. Istotne jest, aby nie ograniczać swobody dziecka, ale zwracać uwagę w jakim stopniu budzące niepokój nawyki wpływają na codzienne funkcjonowanie dziecka.

Czynności nawykowe i nawyki dziecka

Są to takie działania dziecka, które służą rozładowaniu napięcia. Zaliczamy do nich:

  • rytmiczne uderzanie główką, kołysanie się,
  • zgrzytanie zębami,
  • ssanie palca,
  • szczypanie lub uderzanie własnego ciała,
  • bicie i gryzienie innych.

Mogą one występować we wczesnych okresach rozwoju u wszystkich maluchów. To czy zwracać na nie szczególną uwagę zależy od intensywności i częstości występowania nawyków oraz możliwości odciągnięcia od nich uwagi dziecka.

Przyczyny niepokojących nawyków

Ssanie palca

To najczęstszy nawyk u dzieci związany z fizjologicznym odruchem ssania występującym u noworodków i niemowląt. Spowodowany jest błędami w sposobie karmienia, takimi jak:

  • zbyt szybkie karmienie z piersi lub butelki,
  • zbyt szybkie przerwanie karmienia,
  • zbyt długie przerwy w karmieniu.

Zgrzytanie zębami

Jest sposobem rozładowywania przez maluszka napięcia związanego z gniewem lub żalem. Czasami jednak dziecko zainteresowane jest uczuciem i dźwiękiem, jaki wydają nowe dla niego ząbki.

Rytmiczne uderzanie główką o podłogę lub łóżeczko, kołysanie się

Występuje najczęściej u dzieci zaniedbanych, pozbawionych trwałej i ciepłej więzi emocjonalnej z rodzicami, szczególnie matką. Maluchy te są często pozbawione codziennej opieki osób najbliższych. Nawyk ten staje się odtworzeniem przez dziecko uczucia kołysania przez rodzica. Niektórzy pediatrzy uważają, że ząbkujące szkraby w ten sposób walczą z bólem, a wtedy nawyk zazwyczaj ustępuje po zakończeniu ząbkowania, jeśli nie zdąży się utrwalić. W końcu może być to całkiem normalne zachowanie dziecka, które właśnie odkrywa poczucie rytmu i w tej sposób je objawia.

Szczypanie i uderzanie własnego ciała

To pewnego rodzaju sposób pocieszania się. Występuje zazwyczaj u dzieci, których potrzeby emocjonalnej więzi z rodzicami oraz czułości dotykowej nie są zaspokojone.

Bicie i gryzienie innych

W większości przypadków jest wyrazem niezadowolenia, złości czy gniewu dziecka, które reaguje agresją wyrażając swój bunt. Czasami maluch chcę tym sposobem zwrócić na siebie uwagę dorosłych w związku z poczuciem odrzucenia i krzywdy np. w związku z urodzeniem się młodszego rodzeństwa, któremu matka poświęca więcej czasu. Inną przyczyną może być mała odporność na trudne sytuacje i niepowodzenia, których dziecko nie potrafi zrozumieć i pokonać. Maluch może również naśladować agresywne zachowania dorosłych, których obserwuje na co dzień. Natomiast samo gryzienie może być naturalnym testowaniem nowych ząbków w różnych sytuacjach i na różnych powierzchniach.

Postępowanie z niepokojącymi nawykami u dzieci

Najważniejsze w przypadku zauważenia przez rodziców lub opiekunów niepokojących nawyków u dziecka wydaję się umocnienie z nim więzi emocjonalnej oraz otoczenie go jeszcze cieplejszą i czulszą opieką na co dzień. W chwili występowania nawyku powinno się jak najszybciej oderwać uwagę malucha od tej czynności i zająć go ciekawą zabawką lub angażując je inną aktywnością. Bardzo ważne wydaję się w każdym takim przypadku stanowcze ale spokojne wygaszanie złej czynności i wzmacnianie dobrych zachowań. Warto zadbać o organizowanie dziecku zabaw i aktywności fizycznych, w trakcie których będzie mogło wyładować swoje uczucia i emocje, które są dla niego trudne. Rodzice powinni także poprzez swój przykład umożliwić swojej pociesze wyrażanie uczuć wprost oraz wspierać ją w okazywaniu serdeczności. Istotna jest również konsekwencja dorosłych – jeśli za każdym razem będzie się reagować tako samo, dziecko w końcu zrozumie, że tak się nie robi.

Jeżeli natomiast metody wychowawcze rodziców nie przyniosą skutku, a natężenie i częstotliwość niepokojącego nawyku u dziecka będzie dezorganizować funkcjonowanie jego i rodziny, należy zgłosić się na konsultację do psychologa lub psychiatry dziecięcego. Czasem takie zachowania mogą być zalążkiem reakcji nerwicowych u najmłodszych.

Opublikowano: ; aktualizacja: 16.03.2015

Oceń:
4.6


Może cię

Grooming – uwodzenie dzieci w Internecie

Internet sprzyja szybkiemu nawiązywaniu kontaktów i pozornej anonimowości. Dlatego pedofile coraz częściej przenoszą swoją działalność ...

Dziecko smutne czy zmęczone?

Bombardujemy dzieci nadmierną ilością zajęć, wysokimi wymaganiami czy oczekiwaniami. Jeśli nie zagwarantujemy im bezpiecznego oparcia ...

Błędy wychowawcze rodziców

Każdy rodzic musi na bieżąco uczyć się rodzicielstwa. Wychowanie dziecka to proces, podczas którego zdarzają ...

Rodzicielstwo zastępcze

Rodzicielstwo zastępcze to forma całkowitej i okresowej opieki nad dzieckiem osieroconym, lub z innego powodu ...

Lęk u dziecka

Odczuwanie strachu jest częścią rozwoju emocjonalnego u dziecka. Potworki wyłażące spod szafy, pies sąsiada czy ...

Jak rozmawiać z dzieckiem o seksie?

Tematy dotyczące seksu dla niektórych wydają się być niezwykle krępujące. Nawet najbardziej wyedukowany dorosły niekiedy ...

Jak myśli dziecko?

Dzięki rozwojowi badań psychologów prenatalnych rodzące się dziecko nie jawi się jako bezradne i niezdolne ...

Jak nauczyć dziecko korzystać z toalety?

Nauka korzystania z toalety to jedna z pierwszych, ważnych umiejętności przekazywanych dzieciom przez swoich opiekunów. ...

Nieśmiałe dziecko

Nieśmiałe dziecko zmaga się z wieloma trudnościami. Boi się tego, że inni ocenią je negatywnie, ...

Bulimia – problem nastolatków

Bulimia dosłownie oznacza byczy głód, czyli napady objadania z utratą kontroli nad ilością spożywanego pokarmu. ...

Dlaczego dziecko nie chce jeść?

Brak apetytu u dziecka zawsze budzi lęk u rodziców, którzy obawiają się, czy nie jest ...

Prostytucja dziecięca

Na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat bardzo wiele się zmieniło jeżeli chodzi o prostytucję, a w ...

Komentarze (0)