Wideo – Orientacje seksualne

Obecnie możemy wyróżnić trzy orientacje seksualne, tzn. orientacje heteroseksualną, homoseksualną oraz biseksualną. Odmienność seksualna od wielu lat nie jest traktowana jako zaburzenie psychiczne czy seksualne — jest traktowana jako inność, która ma charakter naturalny.

Wiadomo, że od zarania ludzkości osoby o orientacji homoseksualnej bądź biseksualnej funkcjonowały w społeczeństwie lepiej lub gorzej. Różnie układała się dla nich historia prawa. W pewnym okresie aktywność homoseksualna była karana ciężkim więzieniem, a nawet śmiercią — tak się działo jeszcze pod koniec XIX wieku.

Od trzeciej wersji amerykańskiego podręcznika psychiatrii — zbioru zaburzeń psychicznych, tzw. DSM — homoseksualność została uznana za inność i od tej pory nie traktuje się jej jako zjawiska patologicznego.

Można powiedzieć, że biseksualność jest pewną odmianą seksualności. Oczywiście również nie ma charakteru patologicznego.

Można powiedzieć, że poglądy na temat orientacji homoseksualnej seksuologów, psychiatrów, pedagogów lub socjologów zmieniła się pod wpływem prac wybitnego amerykańskiego zoopsychologa — Alfreda Kinseya, który był jednym z pionierów seksuologii. Stworzył on pojęcie „osi”, gdzie na jej jednej stronie mamy do czynienia z ekskluzywną heteroseksualnością, druga to ekskluzywna homoseksualność. Kinsey udowodnił w ten sposób, że każdy człowiek, gdzieś na tej osi się znajduje, a jakiś fragment homoseksualności czy heteroseksualności posiadają wszyscy.

Jeszcze przed rozwojem badania tego problemu istniały szkoły, które zajmowały się badaniem przyczyn homoseksualności. W tej chwili przekracza to ramy poprawności politycznej — takiego rodzaju badan się nie wykonuje.

Pacjenci homoseksualni bądź biseksualni, którzy trafiają do gabinetów seksuologicznych, to pacjenci, którzy mają typowe zaburzenia seksualne, np. zaburzenia orgazmu, erekcji, są one leczone tak samo, jak u osób heteroseksualnych.


Oceń:
4.8