Śpiączka farmakologiczna

W stan śpiączki farmakologicznej wprowadza się pacjenta po to, aby wyłączyć funkcje mózgu odpowiedzialne za odbiór bodźców zewnętrznych i odłączyć struktury świadomego mózgu od tych działających automatycznie. Celem jest ograniczenie zapotrzebowania mózgu na tlen i substancje odżywcze, odcięcie świadomości od bardzo silnych i masywnych bodźców bólowych, budzącej poczucie paniki nasilonej duszności i tym podobnych czynników.

Wskazaniem do śpiączki farmakologicznej są oczywiście zabiegi chirurgiczne – wtedy jest to znieczulenie ogólne, ale również ciężkie urazy głowy, rozległe uszkodzenia wielonarządowe po wypadkach komunikacyjnych, oparzenia dużej powierzchni skóry, niewydolność krążeniowo-oddechowa, np. ciężki zawał serca, zator płuc, ich obrzęk lub zapalenie. Wreszcie ciężkie stany bólowe niepoddające się leczeniu przeciwbólowemu, ale także ciężkie stany padaczkowe niepoddające się leczeniu przeciwpadaczkowemu. Pacjentowi podaje się wówczas barbiturany, które powodują śpiączkę, w oczekiwaniu na wygaszenie czynności napadowej związanej z napadem padaczkowym czy przedłużającym się stanem padaczkowym.


Oceń:
4.2