Hipochondria

Hipochondria jest powszechnie używanym terminem opisującym osobę bardzo skupioną na swoim stanem zdrowia i niezmiernie przejętej tym, że może być on zły. Schorzenie to może dotyczyć także obaw o niedobry stan psychiczny. Paradoks polega na tym, że jest to rzeczywiście zaburzenie psychiczne, ale treść lęku pacjenta dotyczy czegoś innego – jest on zaabsorbowany pytaniami i wątpliwościami, czy nie choruje np. na schizofrenię. Częściej jednak cierpiący na to zaburzenie skupiają się na chorobach fizycznych, somatycznych. Pacjent skoncentrowany jest na jakimś konkretnym narządzie lub układzie np. żyje w przekonaniu, że cierpi na jakąś chorobę układu krążenia albo pokarmowego.

Pomimo tego, że w badaniach laboratoryjnych, internistycznych, rentgenowskich itd., widać, że wszystko jest w porządku, to pacjent i tak odczuwa niepokój, ma dalsze obiekcje, a nawet cierpi dolegliwości fizyczne – ból występuje naprawdę, w tym przypadku nie jest on rzeczą urojoną. Dlaczego tak się dzieje? Wynika to z tego, że w hipochondrii daje o sobie znać fizyczna składowa lęku, która przekłada się na zakłócenia w działaniu ludzkiego organizmu. Dolegliwości, które chory odczuwa są zatem pożywką dla jego lęku oraz wątpliwości. Tzw. hipochondryk, czyli ktoś, kto cierpi na zaburzenie hipochondryczne, nerwicę hipochondryczną, żyje w głębokim przekonaniu, że z jego zdrowiem jest coś nie tak. Cierpienie, które pacjent odczuwa nie wynika ze złego stanu zdrowia fizycznego, lecz jest spowodowane lękiem pacjenta i jego wielkim zaabsorbowaniem tym tematem, co wręcz uniemożliwia zajmowanie się czymkolwiek innym. W leczeniu tego zaburzenia stosuje się leki z grupy przeciwdepresyjnych lub też psychoterapię, o ile taka jest wola pacjenta.


Oceń:
4.6