Wideo – Co to jest otępienie?

Otępieniem nazywamy nabytą utratę funkcji poznawczych, powstałą w wyniku zmian organicznych w ośrodkowym układzie nerwowym. Warunkiem rozpoznania otępienia jest postępująca utrata funkcji poznawczych, nie ograniczona wyłącznie do zaburzeń pamięci. Klasyfikacja chorób takich jak DSM-III stawia dodatkowy warunek – w otępieniu następuje nieodwracalne osłabienie funkcji intelektualnych, które nie tylko powoduje zaburzenie czynności poznawczych, ale także obniżenie sprawności pacjenta, np. w pracy zawodowej oraz zakłócenie normalnego funkcjonowania w społeczeństwie.

Z reguły otępienie połączone jest ze zmianami osobowości oraz zaburzeniami emocjonalnymi. Pacjent z otępieniem typu alzheimerowskiego ma początkowo trudności w uczeniu się nowych czynności, następnie zauważa trudności w rozwiązywaniu zadań logicznych i matematycznych, które wcześniej nie sprawiały problemu. U takiego pacjenta narastają zaburzenia pamięci świeżej, zaburzenia koncentracji, toku myślenia, trudności w samodzielnym podróżowaniu, gospodarowaniu pieniędzmi. Wreszcie zaburzenia pamięci trwałej – wiedzy o sobie i świecie, zaburzenia mowy, orientacji, w końcu niemożność samoobsługi czy utrata możliwości chodzenia.

Objawy mogą się różnić, w zależności od przyczyn otępienia – czy jest to choroba Alzheimera, czy otępienie naczyniopodobne, tzw. wielozawałowe – tutaj charakterystyczne jest skokowe narastanie objawów w wyniku kolejnych udarów, np. afazji, apraksji, akalkulii, niedowładów. Otępienie może towarzyszyć również chorobie Parkinsona, Creutzfeldta-Jakoba, Huntingtona. Spotkać się można także z otępieniem alkoholowym. Istnieje jeszcze wiele innych, rzadszych postaci.

Pseudodemencja, czyli otępienie rzekome, występuje np. w depresji i po lekach. Jest to otępienie odwracalne, ustępujące po prawidłowym leczeniu antydepresyjnym bądź po odstawieniu leku, którego działanie uboczne obniża sprawność intelektualną.


Oceń:
4.2