Wideo – Choroba Parkinsona

Choroba Parkinsona jest pierwotnym schorzeniem zwyrodnieniowym układu pozapiramidowego spowodowanym przez zwyrodnienie neuronów istoty czarnej śródmózgowia i miejsca sinawego, z obecnością wewnątrzkomórkowych wtrętów (tak zwanych ciał Lewy’ego).

Objawy kliniczne są podstawą rozpoznania choroby Parkinsona, za życia pacjenta. Do najważniejszych z nich należą:

  • drżenie spoczynkowe w obrębie dłoni (często bywa asymetryczne w pierwszym okresie choroby) - są to rytmiczne ruchy rąk, a głównie palców o charakterze podobnym do kręcenia pigułek, liczenia pieniędzy, a także ruchy kończyn dolnych; nierzadko drżenie obejmuje brodę i język, a podczas ruchów dowolnych zanika, by powrócić w spoczynku
  • spowolnienie ruchowe, czyli tak zwana bradykinezja - pacjent ma trudność z rozpoczęciem ruchu i czas jego wykonywania znacznie się wydłuża; mowa staje się powolna, cicha, monotonna, niewyraźna, pacjenci piszą powoli, drobnymi literkami, postawa ciała jest pochylona do przodu, ze zgiętymi kończynami górnymi, chód odbywa się drobnymi kroczkami
  • sztywność mięśni, czyli tak zwane wzmożone napięcie mięśniowe o ciągłym charakterze lub przerywanym; w przypadku ciągłego wzmożenia nazywamy to objawem rury ołowianej, w przypadku przerywanego jest to objaw koła zębatego
  • zaburzenia autonomiczne, takie jak spadek ciśnienia tętniczego, nadmierne pocenie się, łojotok, również zaburzenia oddawania moczu, oddawania stolca, zaparcia, zaburzenia potencji, zaburzenia połykania śliny.

Innymi objawami dodatkowymi jest: spowolnienie myślenia, wahania nastroju (często wikła się to depresją) oraz zaburzenia czynności poznawczych, które występuje u około 20% chorych na Parkinsona.

Przebieg choroby jest postępujący – początkowo chory może mieć tylko dwa z wyżej wymienionych objawów osiowych, z biegiem czasu objawy stopniowo narastają, prowadząc do coraz większej niepełnosprawności pacjenta oraz do powikłań otępiennych i depresyjnych.


Oceń:
3.9