Choroba afektywna dwubiegunowa

Podstawową cechą choroby afektywnej dwubiegunowej są właśnie jej dwa bieguny, tzn. naprzemiennie występujące epizody depresji oraz manii lub subdepresji i hipomanii. Depresja, czyli stan obniżonego nastroju i napędu, cierpienia z powodu niedostatku snu, nieustającego uczucia lęku występuje w tym przypadku naprzemiennie z okresami podwyższonego nastroju (bardzo dobrego humoru), podwyższonego napędu (dużej energii), braku potrzeby snu i znacznej odwagi w kontraście do lęku, który występuje przy depresji.

To naprzemienne występowanie wymienionych objawów jest cechą choroby dwubiegunowej. Może polegać na tym, że najpierw pojawia się trwający kilka miesięcy epizod depresyjny, potem kilkutygodniowy lub kilkumiesięczny epizod maniakalny, ale bywa też tak, że są to krótsze odcinki czasu – dwa tygodnie na dwa tygodnie albo zmiany występujące niemalże z dnia na dzień. Ta sinusoida, to że pacjent nie może utrzymać się na poziomie stanu zwyczajnego, po środku – jest podstawową cechą choroby dwubiegunowej. Stąd też głównym założeniem leczenia jest osiągnięcie stabilizacji. Do tego celu używane są leki należące do grupy farmaceutyków stabilizujących. Nie są to leki o działaniu stricte przeciwdepresyjnym albo przeciwmaniakalnym, chociaż ich działanie oczywiście przenika się w pewien sposób.

Celem w leczeniu jest utrzymanie stanu stabilnego, zwyczajnego, w którym nie ma wychyleń w dół (depresyjnych) ani wychyleń w górę (w kierunku hipomanii czy mani). Leki z grupy stabilizujących dają dobre rokowanie, co do utrzymania pacjenta w zdrowiu, przy czym leczenie jest długoterminowe i należy liczyć się z tym, że jest to często terapia na stałe, a każda próba odstawienia leków wiąże się z ryzykiem wystąpienia kolejnej depresji albo mani.


Oceń:
4.7