ADHD u dzieci

Najbardziej spopularyzowaną sprawą z dziedziny psychiatrii dziecięcej jest ADHD – skrót pochodzący od angielskiego terminu oznaczającego zaburzenia uwagi oraz zakłócenia hiperkinetyczne. W języku polskim, formalnie i zawodowo, używa się terminu zaburzenia hiperkinetyczne, gdyż cechą tej nieprawidłowości jest nadmierna aktywność, która nie jest konstruktywna, powoduje niemożność usiedzenia w miejscu, dokończenia rozpoczętej czynności oraz uniemożliwia funkcjonowanie w sytuacjach, które wymagają posiedzenia w miejscu przez jakiś czas czy wysłuchania kogoś. Może także utrudniać zabawę z rówieśnikami. Konsekwencje społeczne są w tym przypadku duże, ponieważ dzieci z ADHD są odbierane zazwyczaj jako niegrzeczne, nieprzystosowane, rozrabiające, przeszkadzające. Cechą w ADHD jest deficyt uwagi, niezdolność do jej utrzymania, nieumiejętność skupienia się na zadaniu do wykonania (czytanie, granie) lub zadaniu manualnym. Należy być ostrożnym w rozpoznawaniu ADHD, ponieważ może być ono mylone ze zwykłą żywotnością charakterystyczną dla dzieci i leżącą w ich naturze.

W przypadku podejrzenia ADHD należy zwrócić się do specjalisty, który będzie starał się wnikliwie rozpoznać, czy jest to rzeczywiście to schorzenie. Jeżeli potwierdzi się, że tak, to pierwszym zaleceniem jest psychoterapia dla dziecka i rodziców połączona z ich edukacją. Podstawą leczenia jest współpraca całej rodziny z terapeutą. Na drugim miejscu należy wymienić leki, które stosuje się równocześnie z psychoterapią.


Oceń:
4.6