Zwężenie tętnicy nerkowej

Zwężenie tętnicy nerkowej może być jednostronne lub dotyczyć dwóch tętnic, a najczęstszą jego przyczyną jest miażdżyca powodująca 80-90% przypadków. Pozostałe 10-20% wypadków jest powodowanych przez tzw. dysplazję włóknisto-mięśniową.

W wyniku zaburzeń unaczynienia nerki, spowodowanego zwężeniem, występują dwa istotne, kliniczne zaburzenia – nadciśnienie tętnicze i upośledzenie czynności nerek. Częstszym powikłaniem jest nadciśnienie tętnicze, nazywane nadciśnieniem naczynio-nerkowym.

Istotne czynnościowo jest zwężenie światła tętnicy o co najmniej 75%. Wystąpienie takowego w tętnicy nerkowej w nerce dominującej lub obustronne zwężenie tętnic, powoduje zmniejszenie przepływu nerkowego krwi, co za tym idzie pogorszenie filtracji nerkowej, gorsze odżywianie nerek i w konsekwencji schyłkową ich niewydolność.

Głównym mechanizmem nadciśnienia jest zmniejszona perfuzja krwi przez nerki, co uruchamia układ renina-angiotensyna-aldosteron. Jest to układ lokalny hormonalny, ale o działaniu ogólnoustrojowym. Renina przekształca angiotensynogen w angiotensynę I, a ta pod wpływem enzymu konwertującego przekształca się w angiotensynę II, która ma właściwości obkurczające naczynia i zatrzymujące sód oraz wodę w ustroju. Taki mechanizm działania angiotensyny II może być bezpośredni lub pośredni poprzez stymulację aldosteronu, który również zatrzymuje sód i wodę w organizmie.

Objawy kliniczne sugerujące nadciśnienie naczyniowo-nerkowe to: nagły początek (zazwyczaj dotyczy osób poniżej 20 lub powyżej 55 roku życia), objawy miażdżycy tętnic, szmer w nadbrzuszu, nawracające obrzęki płuc przy zwężeniu obustronnym lub przy zwężeniu tętnicy jedynej nerki, asymetria wymiarów nerek w badaniu radiologicznym (powyżej 1,5 cm), zasadowica oraz obniżone stężenie potasu we krwi, które wynika z nadmiernego wydzielania aldosteronu.

Leczenie polega na kontroli ciśnienia tętniczego oraz chirurgicznej korekcie zwężenia poprzez plastykę przezskórną lub chirurgiczną rewaskularyzację.


Oceń:
4.2