Wideo – Zapalenie pęcherza moczowego

Zapalenie pęcherza moczowego zalicza się do zakażeń dolnego odcinka układu moczowego. Częściej występuje ono u kobiet, ze względu na ich budowę anatomiczną – krótsza cewka i jej bliskość w stosunku do pochwy i odbytnicy sprzyja przedostawaniu się drobnoustrojów do pęcherza moczowego. Innym czynnikiem predysponującym jest aktywność seksualna, która sprzyja mechanicznemu wprowadzeniu drobnoustrojów z cewki do pęcherza. W takich przypadkach nawet bakteria niechorobotwórcza z cewki może stać się uropatogenem w pęcherzu moczowym. Ryzyko zakażenia znacznie wzrasta przy mechanicznym uszkodzeniu błony śluzowej, ponieważ może wtedy dojść do zakażenia bakteriami pochodzącymi z zewnątrz, np. z odbytu. Najczęstszymi uropatogenami są Escherichia coli oraz Staphylococcus saprophyticus lub inne – Proteus i Klebsiella.

Przy zapaleniu pęcherza obserwuje się takie objawy kliniczne jak częstomocz, pobolewanie w okolicy nadłonowej, a w badaniu ogólnym moczu - leukocyturię. Niekiedy może występować ropomocz lub krwiomocz. Znamienna bakteriuria w tym przypadku wynosi 103 kolonii na jeden mililitr moczu.

W niepowikłanym zapaleniu pęcherza moczowego zalecane jest leczenie jednorazową dawką antybiotyku lub chemioterapeutyku lub leczenie krótkotrwałe od 3 do 7 dni. W przypadku powikłań lub nawrotów zaleca się wykonywanie posiewów i dostosowanie antybiotyku do antybiogramu. Niekiedy terapię należy przedłużyć do kilku tygodni.


Oceń:
4.3