Wideo – Śródmiąższowe zapalenie nerek

Cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek jest chorobą, która pod względem etiologicznym jest niejednorodna. Zawsze jednak występuje stan zapalny śródmiąższu i cewek nerkowych, ale bez zajmowania naczyń i kłębuszków nerkowych. Z punktu widzenia dynamiki procesu zapalnego ostre cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek dzielimy na ostre i przewlekłe. W przypadku zapalenia ostrego bardzo często dochodzi do gwałtownego, przejściowego pogorszenia czynności nerek. W przewlekłym przebiegu choroby następuje włóknienie śródmiąższu i w konsekwencji powolna niewydolności nerek. Aby możliwe było rozpoznanie przewlekłego cewkowo-śródmiąższowego zapalenia nerek proces chorobowy musi trwać co najmniej trzy miesiące.

W zależności od czynnika etiologicznego ostre cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek dzielimy na zapalenie: z nadwrażliwością na leki i substancje toksyczne, wywołane przez choroby immunologiczne takie jak sarkoidoza, zespół Sjögrena, czy krioglobulinemia oraz przez choroby kłębuszków nerkowych, które to wtórnie wywołują zapalenie śródmiąższowe. Jeżeli nie jesteśmy w stanie ustalić przyczyny ostrego cewkowo-śródmiąższowego zapalenia nerek wówczas mówimy o tzw. idiopatycznym zapaleniu.
 

Objawy kliniczne zależą od czynnika etiologicznego. Może wystąpić gorączka, w przypadku reakcji alergicznej na leki pojawi się wysypka, bądź pokrzywka. W badaniu ogólnym moczu zawsze obecny jest białkomocz (o różnym nasileniu) i krwinkomocz, a w przypadkach na tle alergicznym stwierdzamy obecność granulocytów kwasochłonnych - eozynofilii. Przy podejrzeniu bakteryjnego zapalenia należy wykonać posiew krwi i moczu, a w badaniu ultrasonograficznym z reguły stwierdza się powiększenie nerek z cechami obrzęku. Niekiedy rozpoznanie choroby uzyskuje się dopiero po wykonaniu biopsji nerki.
Strategia terapeutyczna również uzależniona jest od czynnika etiologicznego. W wypadku infekcji stosujemy antybiotykoterapię, w sytuacji toksycznego działania różnych czynników należy dokonać eliminacji danego czynnika, a w przypadku leku odstawienia go. Brak poprawy klinicznej i biochemicznej jest wskazaniem do włączenie leczenia immunosupresyjnego. Ostre cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek powikłane ostrą niewydolnością nerek niekiedy wymaga czasowego leczenia nerkozastępczego.

Przewlekłe cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek także ma wiele czynników etiologicznych: bakterie, leki (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne), czynniki toksyczne (np. ołów, kadm), choroby metaboliczne (np. dna moczanowa, pierwotna oksaloza, cystynoza), choroby krwi (np. niedokrwistość sierpowatokrwinkowa). Zapalenie o przebiegu przewlekłym ma charakter postępujący i nieodwracalny. Nieskutecznie leczone lub nieleczone w ogóle na przestrzeni lat prowadzi do schyłkowej niewydolności nerek wymagającej leczenie nerkozastępczego. Konieczne jest jak najszybsze ustalenie przyczyny i wyeliminowanie danego czynnika chorobotwórczego. W przypadku nefropatii spowodowanych metalami należy stosować leczenie helatujące, czyli takie, które umożliwia wiązanie metali w organizmie, tak by mogły one ulec wydaleniu.


Oceń:
4.2