Roponercze

Roponercze oznacza tworzenie się ropni w miedniczce i kielichach nerkowych. Jest jednoznaczne z zakażeniem bakteryjnym górnych dróg moczowych.

Zawsze bezpośrednią przyczyną choroby jest problem w odpływie moczu i jego zastój w drogach moczowych. Do powstania roponercza przyczynia się zakażenie wodonercza – często jest to obserwowane u osób chorujących na kamicę nerkową bądź moczowodową. W niewielu przypadkach schorzenie stanowi powikłanie pooperacyjne.

Czynnikiem różnicującym roponercze od wodonercza jest współistnienie, wraz z tym pierwszym, zapalenia w obrębie miąższu nerkowego, co może doprowadzić do całkowitego zniszczenia nerek.

Przy wodonerczu dochodzi do rozszerzenia miedniczek i kielichów nerkowych oraz zaniku tkanki nerkowej, co jest bezpośrednim skutkiem ucisku zalegającego w nerce moczu. W przypadku zakażenia tego moczu miedniczki, jak i kielichy nerkowe wypełnia gęsta ropa, a w osadzie moczu stwierdza się leukocyturię i bakteriurię.

Podstawowe objawy wodonercza to brak łaknienia, złe samopoczucie, nasilające się osłabienie, dolegliwości bólowe od słabych po bardzo silne, powiększona nerka, gorączka, wydzielina wydobywająca się z moczowodu. W badaniu ultrasonograficznym obrazujący układ moczowy, czy radiologicznym, w przypadku urografii, po zastosowaniu środka cieniującego, nierzadko stwierdza się nieczynną nerkę, która jest zajęta procesem chorobowym.

Roponercze zazwyczaj jest wskazaniem do zabiegu operacyjnego, z równoczesną, intensywną osłoną środkami bakteriobójczymi. Usunięcie nerki często jest jedyną skuteczną metodą postępowania. Nieskuteczne leczenie schorzenia grozi ropniami nerki i ogólnoustrojowym zakażeniem septycznym, czyli posoczniczą.

Profilaktyka roponercza obejmuje zapobieganie kamicy i zakażeniom dróg moczowych oraz wczesne podjęcie leczenia wodonercza, w przypadku jego wystąpienia.


Oceń:
4.4