Wideo – Nefropatia cukrzycowa

Obecnie obowiązującą nazwą nefropatii cukrzycowej jest cukrzycowa choroba nerek, definiowana jako przewlekła, której pierwotną przyczyną jest cukrzyca. W wyniku tej choroby dochodzi do uszkodzenia nerek pod postacią zaburzeń strukturalnych i czynnościowych. Aby rozpoznać przewleką nefropatię cukrzycową zaburzenia te muszą utrzymywać się przez czas co najmniej trzech miesięcy. W trakcie choroby filtracja kłębuszkowa może być prawidłowa lub zmniejszona. Zmiany strukturalne obejmują pogrubienie błony podstawnej kłębuszka nerkowego, przerost kłębuszków oraz rozlane lub ogniskowe stwardnienie kłębuszków ze zmianami naczyniowymi i cewkowo-śródmiąższowymi. W wyniku tego procesu dochodzi do uszkodzenia nerek i wzrostu wskaźników ich wydolności. W badaniu ogólnym moczu występuje tylko albuminuria, później jawny białkomocz.

Kryteria kliniczne cukrzycowej choroby nerek to: mikroalbuminuria – wydalanie albumin w ilości od 30 do 300 mg na dobę (w tym przypadku powinna współistnieć retinopatia cukrzycowa, czyli zmiany naczyniowe na dnie oka) lub makroalbuminuria, czyli wydalanie albumin powyżej 300mg na dobę. Dodatkowym warunkiem jest czas trwania cukrzycy – powinna ona trwać co najmniej 10 lat w przypadku cukrzycowej choroby nerek.

Głównym celem terapeutycznym jest profilaktyka i opóźnienie progresji choroby oraz zmniejszenie powikłań sercowo-naczyniowych, które są główną przyczyną zgonu. Szczególnie ważne jest opanowanie tzw. czynników modyfikowalnych (tj. takich na które mamy wpływ), a które wpływają na progresję choroby. Do głównych celów należą: optymalizacja kontroli glikemii we krwi oraz kontrola ciśnienia tętniczego – powinno ono być utrzymywane poniżej 130/80 mmHg. W tym wypadku wykorzystuje się leki blokujące i inhibitory enzymu konwertującego. Należy także stosować leki moczopędne, jednak tylko te, które nie są przeciwwskazane w cukrzycy. Trzeba dokładnie korygować zaburzenia lipidowe, modyfikować dietę i eliminować czynniki ryzyka sercowo–naczyniowego.

Rokowanie dotyczące wyleczenia jest niepomyślne, natomiast wczesne zastosowanie leczenia i eliminacja czynników modyfikowalnych znacznie zmniejszają progresję choroby i ryzyko zgonu sercowego. Nieskuteczne leczenie lub późno wdrożone zazwyczaj wiąże się ze zgonem w ciągu 10 lat.


Oceń:
4.7