Wideo – Kamica układu moczowego

Kamica układu moczowego jest częstą chorobą i dlatego uważana jest za chorobę o wymiarze społecznym. Rozpoznawana jest u ok. 12 % mężczyzn i u 6 % kobiet. U połowy pacjentów dochodzi do nawrotu choroby.

Etiologia kamicy dróg moczowych jest złożona, a w jej powstawaniu biorą udział takie czynniki jak: infekcje układu moczowego, zaburzenia endokrynne i metaboliczne, nieprawidłowości budowy układu moczowego.

Bardzo często pierwszym objawem kamicy są dolegliwości bólowe, o różnym nasileniu i natężeniu, aż do ostrych zespołów bólowych zwanych popularnie kolką nerkową, z towarzyszącymi nudnościami i wymiotami. Dolegliwości bólowe dotyczą najczęściej okolicy lędźwiowej, mogą promieniować na brzuch, ku spojeniu łonowemu i uzależniane są od lokalizacji kamienia moczowego przemieszczającego się w układzie moczowym. Czasami kamica może nie dawać istotnych dolegliwości bólowych i wtedy bywa wykrywana w wykonywanych z innego powodu badaniach obrazowych – najczęściej USG jamy brzusznej.
Silny uporczywy nawracający ból z reguły zmusza naturalnie chorego do szukania pomocy medycznej. Szczególnie ważna i pilna jest wizyta u lekarza w przypadku pojawienia się gorączki.
Nierzadko przy tego typu dolegliwościach bólowych występuje makroskopowy (tj. spostrzegany przez pacjenta) i mikroskopowy (rozpoznawany w laboratoryjnym badaniu ogólnym moczu) krwiomocz. Innym częstym objawem kamicy układu moczowego jest skąpomocz, czyli zmniejszenie oddawanego moczu, prowadzący niekiedy do bezmoczu. Objawy kamicy układu moczowego nie zawsze są charakterystyczne i wymagają różnicowania z innymi stanami chorobowymi.
W badaniu fizykalnym, po dokładnie zebranym wywiadzie chorobowym, dającym dość często duże prawdopodobieństwo postawienia właściwej diagnozy, u znacznej większości chorych wstrząsanie okolicy lędźwiowej, po stronie, po której występują dolegliwości, daje żywą bolesność.

Badania wykonywane w diagnostyce kamicy moczowej to:

  • badanie ogólne i bakteriologiczne moczu oraz oznaczenie w surowicy krwi parametru wydolności nerek, elektrolitów
  • USG, rtg przeglądowe układu moczowego
  • badanie kontrastowe układu moczowego – urografia lub tomografia z fazą urograficzną, które dają możliwości bardzo precyzyjnego rozpoznania kamicy i stanu układu moczowego.

Leczenie kamicy układu moczowego wymaga często ustalenia programu terapeutycznego uwarunkowanego wieloma różnymi aspektami, z których, szczególnie we wskazaniach do leczenia zabiegowego, istotne są nieprawidłowości w budowie anatomicznej układu moczowego i stan ogólny pacjenta. Wiedza o stanie anatomicznej budowy układu moczowego danego chorego jest bezwzględnie konieczna przed przystąpieniem do leczenia zabiegowego.
W niepowikłanej kamicy układu moczowego, po wykonaniu powyższych badań, przy małych złogach moczowych, rokujących na samoistne wydalenie stosowane jest tzw. leczenie zachowawcze. Polega ono na podawaniu leków przeciwbólowych, przeciwzapalnych, rozkurczowych, najczęściej też z osłoną przeciwbakteryjną. Leczenie to przebiegać powinno pod kontrolą lekarza, najlepiej specjalisty urologa.
Do metod zabiegowych leczenia kamicy układu moczowego należą: litotrypsja pozaustrojowa (ESWL), litotrypsja ureterorenoskopowa (URSL), przezskórna nefrolitotrypsja (PCNL), cystolitotrypsja.
Zabieg operacyjny usunięcia kamieni układu moczowego jest leczeniem głównie objawowym, czasami też przyczynowym, w sytuacji gdy np. towarzyszy mu plastyka wrodzonego zwężenia połączenia miedniczkowo-moczowodowego. Dlatego bardzo ważne jest, aby po zakończeniu tego leczenia pamiętać nie tylko o systematycznej kontroli u specjalisty urologa, ale też spróbować ustalić inne przyczyny powstania kamicy oraz zasady dalszego postępowania, co jest zadaniem nefrologa.


Oceń:
4.6