Wideo – Angioplastyka wieńcowa

PTCA – co to za metoda i kiedy się ją stosuje? Jest to skrót od angielskiej nazwy przezskórnej plastyki naczyń wieńcowych. Metoda ta polega na nakłuciu tętnicy. Dawniej nakłuwano zwykle tętnice udową, obecnie najczęściej korzysta się z dostępu poprzez tętnicę promieniową znajdowaną na przedramieniu.

Metoda ta polega na wprowadzeniu do takiej tętnicy cienkiej rurki, czyli cewnika, na końcu, którego znajduje się podłużny balonik. Cewnik służy do podania kontrastu. W pierwszym etapie zabiegu uwidacznia się naczynia wieńcowe i ich zwężenia, wstrzykując do nich odpowiedni kontrast, który widoczny jest na filmie rentgenowskim, kręconym odpowiednią kamerą.

Następnie przez tę rurkę, wprowadza się cienki drucik, tzw. prowadnik, który pokonuje zwężenie w naczyniu wieńcowym. Po tym druciku wprowadza się cewnik tak, aby balonik znajdował się dokładnie w zwężeniu naczynia wieńcowego. Zwężenie naczynia wieńcowego spowodowane jest zwykle skrzepliną albo blaszką miażdżycową bądź jednym i drugim.

W dalszej kolejności balonik napełnia się specjalnym płynem podciśnieniem, powodując rozepchnięcie zwężenia. Zwykle, aby nie dopuścić do ponownego zamknięcia naczynia, zakłada się na balonik specjalną, cienką siateczkę, która posiada pamięć kształtu, tzw. stent.

Wyróżnia się stenty metalowe oraz takie, które są specjalnie powlekane substancjami zapobiegającymi narastaniu na zwężenie komórek śródbłonka i tkanki łącznej oraz ponownemu zwężeniu i zamknięciu się naczynia.

Wskazaniami do PTCA są wszystkie ostre postaci choroby wieńcowej – zawał serca, niestabilna choroba wieńcowa, jak również jej stabilne postacie, u tych pacjentów, u których na podstawie dodatkowych badań takich jak próba wysiłkowa czy badanie radioizotopowe, stwierdzi się, że poszerzenie naczynia powinno zmniejszyć ryzyko i być korzystne dla chorego.


Oceń:
4.8