Wideo – Starczowzroczność

Starczowzroczność, czyli prezbiopia, oznacza brak zdolności oka do ostrego widzenia z bliskiej odległości. Zazwyczaj pojawia się po 40. roku życia i związana jest z malejącym zakresem akomodacji. Akomodacja to inaczej zdolność oka do ostrego widzenia z różnych odległości. Jest ona możliwa dzięki zmianie kształtu soczewki (jej mocy łamiącej). Przy patrzeniu z bliska soczewka staje się bardziej kulista (szczególnie jej przednia powierzchnia) i dzięki temu rośnie jej moc plusowa. Po 40. roku życia maleje zdolność soczewki do zmiany kształtu, a tym samym jej zdolność akomodacji i ostrego widzenia z bliska.

Starczowzroczność w przeciwieństwie do nadwzroczności, krótkowzroczności, czy astygmatyzmu nie jest stanem patologiczny - jest następstwem fizjologicznego procesu utraty zdolności akomodacyjnych oka, z powodu stopniowego twardnienia i zmieszania elastyczności soczewki.

Starczowzroczność dotyczy wszystkich oczu, ale w oczach nadwzrocznych, gdzie część wydolności akomodacyjnych soczewki jest wykorzystywana przy patrzeniu w dal ujawnia się ona wcześniej. Pacjent ze starczowzrocznością zgłasza się do okulisty z powodu przymglonego widzenia do bliży, przy zachowanym wyraźnym widzeniu do dali. Charakterystycznym symptomem prezbiopii jest odsuwanie coraz dalej czytanego tekstu i potrzeba dobrego światła, aby widzieć z bliska. Mogą pojawiać się również czołowe bóle głowy oraz napięcie oczu.

Starczowzroczność koryguje się soczewkami skupiającymi (czyli plusowymi). Moc soczewek zależy od wieku chorego i od jego wady refrakcji. Korekcja do bliży musi być poprzedzona skorygowaniem ostrości wzroku do dali. Do doboru odpowiedniej korekcji do bliży bardzo ważne jest określenie odległości z jakiej ma być ona używana – zbyt silna korekcja będzie zmuszała pacjenta do przesuwania tekstu coraz bliżej, a zbyt słaba do jego oddalania.


Oceń:
4.3