Wideo – Opadnięcie powieki górnej

Opadnięcie powieki górnej wrodzone lub nabyte, jest wadą spotykaną stosunkowo często. Wrodzone opadnięcie powieki górnej jest najczęściej jednostronne i może być częściowe bądź całkowite. Może mu towarzyszyć porażenie mięśni zewnętrznych oka, szczególnie mięśnia protego górnego oraz skośnego dolnego. Powoduje to ustawienie gałki ocznej ku dołowi i do wewnątrz.

Brak fizjologicznego odruchu Bella, tj. ruchu oka ku górze podczas zamykania powiek, może powodować wysychanie rogówki, która podczas snu jest odsłonięta.

Do wrodzonych zaburzeń powiek należy również zespół Marcusa Gunna, tj. współruch żuchwowo-powiekowy, polegający na podnoszeniu się opadającej powieki podczas ruchów żuchwy, np. podczas otwierania ust.

Nabyte opadnięcie powieki górnej, może powodować przyczyny związane z uszkodzeniem gałązki nerwu trzeciego okoruchowego lub układu współczulnego.

Również przyczyny miogenne, najczęściej obserwowane w przebiegu myasthenia gravis bądź w wyniku starczej inwolucji rozścięgna dźwigacza powieki górnej, powodują opadanie powieki górnej. Ponadto masa guza może spychać powiekę górną, nadającej jej dolnemu brzegowi kształt esowaty.

Urazowe opadanie powieki górnej, wynika z uszkodzenia dźwigacza powieki. Niekiedy przyczyną powodującą takie uszkodzenie, jest uraz porodowy powodujący opadnięcie powieki trudne do różnicowania ze zmianą wrodzoną.

Opadnięcie powieki górnej nieznacznego stopnia, tzn. nieprzysłaniające otworu źrenicznego i niezaburzające funkcji widzenia, stanowi jedynie defekt kosmetyczny, polegający na asymetrii szpar powiekowych. Opadniecie powodujące przysłonięcie źrenicy lub całkowite zniesienie szpary powiekowej, praktycznie uniemożliwia widzenia. We wczesnym dzieciństwie stanowi ona przeszkodę w rozwoju zdolności widzenia i wywołuje stan niedowidzenia z nieczynności. Dlatego chirurgiczna korekcja ustawienia powieki powinna być wykonana, jak najwcześniej.


Oceń:
4.5