Nadmierne łzawienie oczu

Przyczyny łzawienia mogą być związane z nadmierną produkcją łez, upośledzeniem ich odpływu spowodowanym niedrożnością dróg łzowych bądź też niewydolnością pompy łzowej. Utrudnienie odpływu może być zlokalizowane na poziomie punktu łzowego. Zwężenie punktów łzowych ma charakter wrodzony lub nabyty. Nabyte zwężenia są najczęściej idiopatyczne. Mogą również występować wtórnie do podwinięcia punktu łzowego, infekcji herpetycznej lub innych procesów przebiegających z bliznowaceniem, np. po naświetlaniu jaglicy czy bliznowaciejącym zapaleniu spojówek.

Nabyta niedrożność kanalika łzowego jest najczęściej idiopatyczna, ale może występować wtórnie do infekcji herpetycznej, przewlekłego zapalenia kanalika łzowego — zazwyczaj w przebiegu promienicy czy bliznowaciejącego zapalenia spojówek.

Niedrożność przewodu nosowo-łzowego może mieć charakter wrodzony i jest związana z opóźnieniem udrożnienia przewodu nosowo-łzowego lub nabyty — najczęściej idiopatyczny — może wystąpić również wtórnie do urazu, np. w przypadku złamania nosa bądź oczodołu.

Zwiększone wydzielanie łez może dotyczyć również chorób powierzchni oka, np. zapalenia brzegów powiek, zapalenia spojówek czy rogówki o różnej etiologii, obecności ciała obcego, erozji rogówki lub innych, poważniejszych schorzeń okulistycznych takich jak ostre zamknięcie kąta przesączania bądź zapalenie przedniego odcinka błony naczyniowej.

Wydzielanie podstawowe łez jest uwarunkowane zwiększeniem pobudzenia przywspółczulnego przez leki lub zaburzenia autonomiczne. Wydzielanie odruchowe może zostać zwiększone poprzez miejscowe podrażnienie, np. ciało obce czy nieprawidłowy wzrost rzęs. Na nadmierne łzawienie wpływa ponadto stan powiek, ich napięcie i pozycja. W przypadku zwiotczenia powieki, częstej zmiany inwolucyjnej u osób w podeszłym wieku lub osłabienie mięśnia okrężnego oka, związanego z porażeniem nerwu twarzowego bądź też odwinięcia powieki — może pojawić się nadmierne łzawienie.

Podstawowa diagnostyka przyczyn nadmiernego łzawienia oparta jest na badaniu okulistycznym. Okulista ocenia stan poszczególnych struktur gałki ocznej, czyli powiek, brzegów powiek, spojówek, rogówki, tęczówki, komory przedniej, a także mierzy ciśnienie wewnątrzgałkowe i ogląda dno oczu, po rozszerzeniu źrenic. Takie postępowanie umożliwia wstępną diagnostykę łzawienia oraz podjęcie odpowiedniego leczenie przyczynowego.


Oceń:
4.4