Wideo – Jaskra

Jaskra jest jedną z najczęstszych przyczyn nieodwracalnej ślepoty na świecie. Definiuje się ją jako grupę schorzeń o zróżnicowanym przebiegu, wywołanych różnymi przyczynami, których wspólną cechą jest występowanie specyficznego uszkodzenia nerwu wzrokowego, tzw. neuropatii jaskrowej.

Rodzaje jaskry

Istnieje wiele metod klasyfikacji jaskry – uwzględnia się kryteria anatomiczne, biochemiczne, genetyczne, molekularne. Można wyróżnić jaskrę wrodzoną lub nabytą. Jaskra wrodzona jest związana z obecnością anomalii o charakterze rozwojowym. Nadal w powszechnym użyciu jest podział na jaskrę pierwotną i wtórną. Jaskra pierwotna zazwyczaj występuje obustronnie i nie jest związana z zaburzeniami ocznymi, ani ogólnymi, które utrudniają odpływ cieczy wodnistej z oka lub powodują zamknięcie konta przesączania. Jaskra wtórna dotyczy zazwyczaj jednego oka, jest spowodowana utrudnieniem odpływu cieczy wodnistej wywołanym zaburzeniami ocznymi, bądź ogólnoustrojowymi. Ponadto wyróżnia się jaskrę otwartego bądź zamkniętego konta - w zależności od stanu konta komory przedniej.

Jaskra - czynniki ryzyka

Najważniejszym czynnikiem ryzyka wystąpienia jaskry jest podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe. Inne czynniki ryzyka są charakterystyczne dla poszczególnych typów jaskry, np. do rozwoju jaskry pierwotnie otwartego konta predysponuje: wiek pacjenta, rasa czarna, występowania rodzinne, cukrzyca, obniżone ciśnienie perfuzyjne, krótkowzroczność oraz niektóre choroby siatkówki. Jaskra normalnego ciśnienia częściej występuje u starszych kobiet, obciążonych rodzinnym występowaniem jaskry. Dużą rolę w jaskrze pierwotnie zamkniętego konta odgrywają predyspozycje anatomiczne.

Jaskra - badania diagnostyczne

Badaniami przesiewowymi w jaskrze jest ocena tarczy nerwu wzrokowego, pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego i badanie pola widzenia. Wykonuje się również gonioskopie, w celu oceny struktury konta przesączania. Okulista przy każdej wizycie powinien szczegółowo opisać morfologię tarczy nerwu wzrokowego, celem wykluczenia ewentualnej progresji zmian jaskrowych. Dzisiaj diagnostyka i monitorowanie progresji jaskry jest znacznie bardziej miarodajne niż przed laty, a to ze względu na zastosowanie obiektywnych, ilościowych i powtarzalnych metod obrazowania. Dzięki nim możliwe jest nie tylko zobrazowanie nerwu wzrokowego, ale również ocena grubości warstwy przytarczowych włókien nerwowych. Do tych technik diagnostycznych zaliczamy HRT, OCT, GDX. Kolejnym badaniem przesiewowym jaskry jest pomiar ciśnienia wewnątrzgałkowego, zwany tonometrią. Metody pomiaru ciśnienia wewnątrzgałkowego można podzielić na dotykowe i bezdotykowe. Najczęściej używany jest tonometr aplanacyjny Goldmana, bądź impresyjny Schioetz’a. W tonometrii bezkontaktowej wykorzystuje się podmuch powietrza do spłaszczenia rogówki. Pomiar ten nie wymaga znieczulenia miejscowego rogówki. Innym wykorzystywanym badaniem w diagnostyce jaskry jest badanie pola widzenia, czyli perymetria. Zmiany w polu wodzenia są wynikiem zaniku włókien nerwowych siatkówki. Najczęściej stosuje się perymetrię statyczną, czyli komputerową.

Ze względu na profilaktykę jaskry, u osób obciążonych rodzinnie tą chorobą badania przesiewowe powinny być przeprowadzane po 40. roku życia co 12 miesięcy. Jeśli wynik pierwszego badania jest prawidłowy kolejne mogą być w odstępie dwóch lat do 50. roku życia, a następnie co roku.


Oceń:
4.6