Wideo – Akomodacja

Akomodacja jest zdolnością przystosowania oka normowzrocznego do ostrego widzenia z bliska. Jest to czynność mimowolna, polegająca na skurczu wiązek okrężnych mięśnia ciała rzęskowego, w wyniku czego zmniejsza się napięcie włókien obwódki rzęskowej – na których jest zawieszona soczewka. Ta dzięki swojej sprężystości staje się bardziej wypukła i wzmacnia swoją moc, co powoduje, że oko jest zdolne skupiać na siatkówce promienie biegnące z bliskiej odległości (tj. promienie biegnące rozbieżnie).

Z akomodacją związane są pojęcia: punkt bliży i punkt dali wzrokowej oraz głębia i zakres akomodacji. Punkt najbardziej odległy od oka, który może ono widzieć ostro, bez użycia akomodacji jest to punkt dali wzrokowej. Punkt najbardziej zbliżony do oka, który może ono widzieć ostro przy maksymalnym napięciu akomodacji stanowi punkt bliży wzrokowej. Odległość między tymi dwoma punktami to głębia akomodacji. Natomiast różnica mocy optycznej oka przy nastawieniu na punkt dali oraz przy nastawieniu na punk bliży to szerokość, czyli zakres akomodacji. W oku miarowym nieakomodującym punk dali znajduje się w nieskończoności, punkt bliży natomiast w pewnej odległości.

Zdolność do akomodacji u dziecka

U dzieci istnieje bardzo duża zdolność akomodacji – małe dzieci posiadają zakres akomodacji odpowiadający wartości kilkunastu dioptrii. Choć zakres ten maleje wraz z wiekem, to dzieci i młodzież są zdolne całkowicie kompensować swoją nadwzroczność. Dlatego też nadwzroczność skompensowana przez napięcie akomodacji jest nazywana nadwzrocznością ukrytą. Z wiekiem coraz większa część nadwzroczności staje się ujawniona. Sytuacja odwrotna występuje, gdy stały wysiłek mięśnia akomodacyjnego powoduje skurcz akomodacji, doprowadzając do tego, że oko nadwzroczne staje się czynnościowo krótkowzroczne – jest to tzw. krótkowzroczność pozorna.

Po 40. roku życia maleje zakres akomodacji i pojawiają się objawy starczowzroczności. W niektórych sytuacjach może wystąpić niedomoga akomodacji, czyli przedwczesny spadek amplitudy akomodacji. Objawia się to nieostrym widzeniem z bliska (podobnie jak w starczowzroczności) lub trudnościami z napięciem akomodacji. Taka wczesna prezbiopia może wskazywać na trwająca lub przebytą osłabiającą chorobę, może być również objawem stosowania niektórych leków, np. parasympatolitycznych lub środków uspokajających. W obu przypadkach stan ten jest odwracalny. Stała niedomoga akomodacji może mieć podłoże neurogenne, może być spowodowana guzem mózgu lub zamkniętym urazem czaszki. Niekiedy nie można ustalić etiologii niedomogi akomodacji. Tego typu zaburzenia wymagają korekcji do pracy z bliska.


Oceń:
4.5