Wideo – Kangurowanie noworodka

Kangurowanie to metoda stosowana w Polsce od 1983 r. — polega ona na układaniu wcześniaka na brzuchu matki, ojca bądź opiekuna dziecka. Matka przyjmuje pozycję półleżącą, np. na wygodnym fotelu lub na łóżku. Maleństwu ubiera się tylko czapeczkę, skarpetki, pieluchę i układa bezpośrednio na skórze matki, z główką pomiędzy jej piersiami. W metodzie tej bardzo ważny jest kontakt skóra do skóry.

Udowodniono, że temperatura klatki piersiowej matki potrafi dostosować się do potrzeb jej dziecka. Dzięki temu w organizmie maluszka stabilizuje się temperatura ciała, ciśnienie krwi i czynność serca. Kangurowanie może trwać kilka godzin dziennie, zależnie od stanu zdrowia wcześniaki oraz komfortu matki.

Kanguruje się najczęściej noworodki urodzone przed 36 tygodniem i ważące mniej niż 2,5 kg. Korzyści, jakie wynikają z kangurowania, to przede wszystkim bliski kontakt z rodzicem, który zaspakaja emocjonalne potrzeby dziecka, zmniejsza ryzyko wystąpienia problemów ze strony układu oddechowego noworodka, powoduje szybszy przyrost masy ciała, czego bezpośrednią konsekwencją jest krótsza hospitalizacja noworodka. Łatwiejszy jest dostęp do karmienia naturalnego, co też ma bezpośredni wpływ na utrzymanie prawidłowej laktacji. Synchronizacja cieplna matki i dziecka, bo gdy temperatura dziecka spada, temperatura matki rośnie, by stymulować odpowiednią temperaturę noworodka i odwrotnie, kiedy temperatura dziecka rośnie, temperatura matki maleje tak, aby ochładzać ciało niemowlęcia.

Kangurowanie wpływa korzystnie również na rozwój psychosomatyczny dziecka, ułatwia jego zasypianie, pozwala mu łatwiej zapaść w głęboki sen, działa uspokajająco i zdecydowanie zmniejsza częstość i długość płaczu. Pomaga również pokonać stres związany z porodem przedwczesnym, zarówno u dziecka, jak i u matki. Wspiera także kompetencje rodzicielskie młodych rodziców, którzy po urodzeniu dziecka muszą sobie radzić z pewnymi problemami, jakie przed nimi stoją.


Oceń:
4.6