Wideo – Objawy zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa

ZZSK dotyczy częściej mężczyzn niż kobiet. Dodatkowo przebieg choroby u mężczyzn jest cięższy niż w przypadku kobiet. Choroba zaczyna się w wieku ok. 20-30 lat, a rozpoznawana jest dopiero po ok 5-7 latach od wystąpienia pierwszych objawów, czyli średnio w wieku 28 lat. Występuje również postać młodzieńcza ZZSK, w której pierwsze objawy pojawiają się przed 16 rokiem życia. Rózni się przede wszytskim od postaci dorosłej częstszym zajęciem stawów biodrowych, a co za tym idzie wcześniejszym wskazaniem do endoprotezoplastyki.

Przyczyna choroby nie jest znana. Sugeruje się, że w rozwoju choroby biorą udział dwa czynniki: czynnik zakaźny i dziedziczny. Wskazuje to na udział drobnoustrojów, co wiąże się ze znaczną ilością zakażeń dróg moczowych w okresie poprzedzającym inne objawy choroby. Jeśli chodzi o czynnik dziedziczny, to zauważono, że choroba występuje znacznie częściej u krewnych w pierwszej linii, chorujących na ZZSK niż u ogólnej populacji.

Rozpoznanie ZZSK potwierdza się badaniem obrazowym, czyli zdjęciem rentgenowskim, tomografią komputerową lub rezonansem magnetycznym oraz badaniem krwi. We wczesnym stadium choroby rozpoznanie choroby ze zdjęcia rentgenowskiego może być trudne, dlatego sugeruje się wykonanie dokładniejszych zdjęć – TK lub MR. Pomocną informacją, zebraną w wywiadzie pacjenta, jest ból w okolicy krzyżowo-pośladkowej lub zajęcie pojedynczego stawu kończyn dolnych, szczególnie u osób młodych. W zaawansowanym stadium choroby rozpoznanie ZZSK nie stwarza problemów. Na obrazie radiologicznym widoczne są skostnienia drobnych stawów i więzadeł kręgosłupa, co doprowadza do zrośnięcia się trzonów kręgów. W zaawansowanej fazie choroby, kręgosłup na zdjęciu RTG przypomina kij bambusowy. Jest to spowodowane spłyceniem fizjologicznych krzywizn i zesztywnieniem kręgosłupa.

Natomiast w badaniu laboratoryjnym stwierdza się podwyższoną wartość odczynu OB, zmniejszenie stężenia albumin oraz zwiększenie globumin w surowicy.


Oceń:
4.0