Dyskopatia – objawy i leczenie dyskopatii

Dyskopatia jest to schorzenie krążka międzykręgowego, czyli tzw. dysku, który znajduje się pomiędzy dwoma kręgami. Jest to bardzo poważny problem dzisiejszego społeczeństwa — mówi się nawet o epidemii, gdyż dyskopatia dotyczy ogromnej ilości osób, zarówno pracujących fizycznie, w biurze czy uprawiających sport.

Dyskopatia polega na stopniowym pękaniu dysku, najczęściej na skutek przewlekłych przeciążeń. W miejsce uszkodzenia, wlewa się jądro miażdżyste dysku, czyli „galareta”, uciskająca korzeń nerwowy, wychodzący z rdzenia. Ten mechaniczny ucisk na korzeń nerwowy powoduje bardzo uciążliwie dolegliwości bólowe w obrębie kręgosłupa — najczęściej dotyczy to odcinka szyjnego i lędźwiowego.

Dyskopatia objawia się charakterystycznymi symptomami klinicznymi. Może być to bólu w okolicy ucisku korzenia nerwowego — najczęściej jest to ból w okolicy szyi oraz lędźwi — wraz z promieniowaniem wzdłuż przebiegu nerwu, np. od szyi do łokcia czy od dolnej części pleców do zewnętrznej części łydki. Innymi objawami są: osłabienie siły mięśniowej i odruchów ścięgnistych oraz czucia powierzchniowego.

Dla potwierdzenia dyskopatii wskazane jest wykonanie badania obrazowego, np. rezonansu magnetycznego czy tomografii komputerowej. Na zdjęciu rentgenowskim zobaczyć można jedynie kręgi zbudowane z tkanki kostnej, bez znajdujących się pomiędzy nimi dysków, dlatego też dla potwierdzenia dyskopatii, zaleca się przeprowadzenie badań wymieniowych powyżej.

Ponad 90% pacjentów z dyskopatią kwalifikuje się do leczenia nieoperacyjnego. U części ból mija samoistnie po okresie trzech tygodni. Zazwyczaj jednak ból utrzymuje się przez dłuższy czas i ma tendencję do narastania. Im wcześniej rozpocznie się leczenie, tym większe szanse na całkowity powrót pacjenta do zdrowia.

Leczenie nieoperacyjne polega na stosowaniu zabiegów fizjoterapeutycznych, stosowaniu farmakoterapii oraz edukacji pacjenta. W fazie ostrej, tzn. trwającej kilka pierwszych dni od wystąpienia ostrego bólu, pacjent powinien przyjmować specjalne pozycje odciążające kręgosłup, korzystać z bezbolesnych zabiegów terapii manualnej, fizykoterapii, a w razie konieczności — stosować leki przeciwbólowe oraz przeciwzapalne. Można wspomagać się również kinesiotapingiem, czyli korzystaniem ze specjalnych plastrów, które stymulują pracę mięśni i redukują ból. W kolejnych etapach rehabilitacji wprowadza się specjalistyczny trening medyczny, którego celem jest ustabilizowanie efektów uzyskanych na stole terapeutycznym oraz przygotowanie struktur kręgosłupa do radzenia sobie z obciążeniami w ciągu dnia. Bardzo ważna jest edukacja pacjenta —polega ona na tym, że specjalista udziela choremu rad, jak ma postępować w ciągu dnia tak, aby uniknąć bólu, jaką przyjąć pozycję w pracy, jak często ją zmieniać, jak się myć itd.


Oceń:
4.2