Wideo – Wole tarczycy (guzkowe i miąższowe)

Wolem nazywa się każde powiększenie tarczycy lub ektopowe położenie tkanki tarczycowej, np. w obrębie języka. Najczęściej przebiega z prawidłową czynnością tarczycy — wówczas nazywane jest wolem obojętnym lub nietoksycznym.

Wole może być miąższowe, czyli rozlane, jeśli dotyczy całego miąższu tarczycy bądź guzkowe, jeżeli nierównomiernie rozrastający się miąższ tworzy guzki lub torbiele.

Do niedawna podstawową przyczyną powstawania wola był niedobór jodu — powodował on tzw. wole endemiczne obejmujące ponad 5% populacji.

Obecnie na skutek prowadzonej profilaktyki jodowej oraz obligatoryjnego jodowania soli kuchennej nie ma już jawnego niedoboru jodu, a wole występuje sporadycznie i raczej z innych przyczyn niż niedobór tego pierwiastka.

Do powstawania wola obojętnego mogą prowadzić: związki wolotwórcze zawarte w roślinach jadalnych lub stanowiące zanieczyszczenia przemysłowe, procesy autoimmunologiczne toczące się w tarczycy, leki hamujące syntezę hormonów tarczycy, wrodzone defekty syntezy jej hormonów, a także nadmiar jodu w niektórych lekach, np. w amiodaronie.

Leczenie wola miąższowego sporadycznego polega na leczeniu choroby podstawowej, stosowaniu L-tyroksyny stosowanej w celu obniżenia TSH, które to stymuluje tarczycę do rozrostu.

Wole endemiczne w okresie niedoboru jodu, leczono podawaniem preparatów jodowych.

Duże wole guzkowe, zwłaszcza, gdy obserwuje się powiększanie guzków, są wskazaniem do leczenia operacyjnego.


Oceń:
4.6