Wideo – Wirus brodawczaka ludzkiego (HPV)

Wirus brodawczaka ludzkiego jest wirusem z rodziny Papillomawirusów. Do tej pory wyróżnionych zostało około 100 typów tego wirusa – pewne z nich odpowiedzialne są za łagodne zmiany skórne w postaci brodawek, inne powodują łagodne zmiany nazywane kłykcinami kończystymi, jeszcze inne odpowiadają za występowanie nowotworów złośliwych (np. rak szyjki macicy, rak prącia).

Zakłada się, że aż około 50% populacji w ciągu życia przechodzi zakażenie wirusem HPV, który to może być przenoszony poprzez kontakt z naskórkiem (powoduje to powstawanie kurzajek lub brodawek stóp) lub - u osób aktywnych seksualnie – drogą płciową. W przypadku odmiany wirusa, która atakuje narządy rodne, może dojść, podczas porodu, do zainfekowania dziecka przez chorą matkę. Często zdarza się, że wirus HPV znajduje się w fazie latencji, tj. nie daje objawów, i wówczas układ odpornościowy pokonuje go samoistnie. Kiedy jednak wirus HPV zaatakuje osobę o osłabionej odporności może dojść do zakażenia przewlekłego i w następstwie do powstania nowotworu.

W celu diagnozy wirusa brodawczaka ludzkiego przenoszonego droga płciową wykonuje się badanie cytologiczne, dzięki któremu możliwe jest odpowiednio wczesne wykrycie zmienionych komórek. Jeśli takie komórki pojawią się w preparacie mikroskopowym, zazwyczaj kieruje się pac jętkę na badanie PCR, które z dużą czułością wykrywa DNA wirusa, a ponadto pozwala na określenie jego typu.

Dostępne szczepionki przeciwko wirusowi HPV są skierowane przeciwko najpopularniejszym jego typom, tj. takim które wywołują kłykciny kończyste (HPV 6 i 11) oraz raka szyjki macicy (HPV 16 i 18). Aby uzyskać trwałą (minimum 5-letnią) odporność należy przyjąć 3 dawki szczepionki, podawane w odstępie kolejno 2 i 6 miesięcy od pierwszego szczepienia. Badania dowiodły, że szczepionka przeciw wirusowi brodawczaka ludzkiego wykazuje największą skuteczność, jeśli podaje się ją dziewczynkom, które nie rozpoczęły jeszcze współżycia.


Oceń:
4.5