Rak sutka – jak rozpoznać raka piersi i jakie są metody jego leczenia?

Rak gruczołu sutkowego to najczęstszy nowotwór gruczołu sutkowego. Na świecie jest on najczęstszym nowotworem złośliwym u kobiet. W Polsce w 2002 roku stanowił blisko 13% rozpoznań nowotworów złośliwych.

Najważniejsza jest samokontrola piersi – każda kobieta jeden raz w miesiącu, w tym samym czasie cyklu miesiączkowego powinna sama badać piersi, a każdą niepokojąca zmianę powinna natychmiast pokazywać lekarzowi onkologowi lub ginekologowi.

Do rozpoznania niezbędne są badania obrazowe: USG piersi (które nie daje możliwości potwierdzenia obecności raka, a jedynie umożliwia odróżnienie zmiany torbielowatej od litej) oraz mammografia (umożliwiająca rozpoznanie zmiany złośliwej). Celem potwierdzenia obecności komórek nowotworowych wykonuje się badanie cytologiczne, które polega na biopsji aspiracyjnej, cienkoigłowej lub badaniu wycieku z brodawki, oraz badanie histopatologiczne.

Leczenie raka piersi jest procesem wieloetapowym. Prowadzone powinno być przez zespół w składzie: chirurg onkologiczny, onkolog kliniczny, onkolog radioterapeuta, rehabilitant, psycholog kliniczny. O sposobie postępowania leczniczego decyduje przed wszystkim stopień zaawansowania klinicznego choroby. Radykalny zabieg operacyjny polegający na usunięciu gruczoły piersiowego, mięśni piersiowych oraz tkanek dołu pachowego wraz z węzłami chłonnymi wykonuje się w znacznym stopniu zaawansowania nowotworowego. Leczenie oszczędzające, opierające się na wycięciu guza z marginesem tkanek zdrowych oraz węzłów chłonnych przeznaczone jest dla kobiet we wczesnym stadium rozwoju nowotworu. Po zabiegu operacyjnym stosuje się radio-, chemio- lub hormonoterapię. Operacje paliatywne znajdują zastosowanie w uogólnionej chorobie nowotworowej i polegają miedzy innymi na zaopatrywaniu złamań patologicznych.

Uzupełniające leczenie systemowe, w którego skład wchodzą wielolekowa chemioterapia, hormonoterapia i podawanie inhibitora aromatazy, stosuje się w celu zlikwidowania mikroprzerzutów oraz niekiedy u chorych z uogólnioną choroba nowotworową.


Oceń:
4.5