Wideo – Objawy kiły

Kiła jest chorobą przenoszoną głównie drogą płciową, ale do zakażenia może dojść również drogą przezłożyskową. Wywoływana jest przez krętka bladego, który wnika do organizmu przez nienaruszoną błonę śluzową lub niewielkie uszkodzenia skóry. Kiłę podejrzewać można na podstawie wywiadu epidemiologicznego i badania fizykalnego, jednak ostateczne rozpoznanie powinno być ustalane na podstawie badań laboratoryjnych. Kiła odpowiednio wcześnie wykryta jest skutecznie leczona za pomocą antybiotyków.

Początkowym objawem choroby jest niebolesna zmiana pierwotna, której często towarzyszy powiększenie okolicznych węzłów chłonnych. Taka zmiana pojawia się po około trzech tygodniach od wniknięcia patogenu i jest obecna przez 2-6 tygodni. Po tym czasie następuje jej samoistne gojenie się, które trwa około 3-4 tygodni. Zmiana pierwotna ma postać bezbolesnej grudki, która w krótkim czasie ulega owrzodzeniu oraz charakterystycznemu podminowaniu brzegów. U kobiet najczęściej pojawia się ona na szyjce macicy lub wargach sromowych.

Objawem wtórnego okresu kiły (który nie zawsze się pojawia) jest uogólniona lub umiejscowiona wysypka śluzowo-skórna lub bezbolesne uogólnione powiększenie węzłów chłonnych. W około 15% przypadków, w czasie trwania objawów kiły drugorzędowej, obecna jest jeszcze zmiana pierwotna. Podczas wtórnego okresu kiły zmiany skórne mają charakter grudkowy, grudkowo-łuskowy, plamkowy, a niekiedy krostkowy. U 25% chorych nie obserwuje się zmian dermatologicznych, ponieważ wysypka może mieć bardzo niewielkie nasilenie. W pierwszym okresie zmiany skórne mają wygląd blado-czerwonych lub różowych nieswędzących plamek o średnicy 5–10 milimetrów i są zlokalizowane na tułowiu oraz bliższych odcinkach kończyn. Po upływie kilku tygodni pojawiają się na całym ciele (choć najczęściej na dłoniach, stopach, twarzy lub owłosionej skórze głowy) czerwone zmiany grudkowe. Zmiany te często ulegają martwicy i dlatego też mają wygląd krost, natomiast w wilgotnych częściach ciała (tj. okolicach odbytu, sromu, worka mosznowego, wewnętrznej powierzchni ud) wraz z upływem czasu mogą się powiększać i ulegać powierzchniowej erozji. Taki proces przyczynia się do powstania szarawo-białych, szerokich u podstawy, mających wilgotną powierzchnię zmian (tzw. kłykcin płaskich), których wydzielina jest wysoce zakaźna.

Objawy kiły to nie tylko zmiany skórne, ale i towarzyszące im objawy ogólne, które występują równolegle do zmian skórnych lub mogą je poprzedzać. Do objawów ogólnych kiły należą: ból gardła, ból głowy, gorączka, utrata łaknienia oraz masy ciała, złe samopoczucie, podrażnienie lub zapalenie opon mózgowych. Niewprowadzenie leczenia w tym okresie najczęściej prowadzi do powstania objawów kiły późnej (trzeciorzędowej) lub kiły utajonej.


Oceń:
4.7