Opryszczka

Do zakażenia wirusem opryszczki dochodzi z reguły we wczesnym dzieciństwie. Jest ono zazwyczaj bezobjawowe, nie pojawiają się typowe zmiany skórne. Podczas reaktywacji wirusa dochodzi do dwóch typów powstawania zmian: o charakterze pęcherzyków w obrębie czerwieni wargowej, skóry twarzy lub okolicy nosa bądź zmian w obrębie narządów płciowych, również o charakterze pęcherzyków, grudek i rumieni. Przenoszone są one drogą płciową.

Zanim na skórze pojawią się charakterystyczne wykwity skórne, pacjent odczuwa dyskomfort, pieczenie, świąd.

Wirus ma dwa typy – pierwszy i drugi. Typ pierwszy zajmuje okolice twarzy, drugi zaś narządów płciowych.

Do reaktywacji wirusa i nawrotów choroby dochodzi w sprzyjających ku temu warunkach, takich jak stres, infekcja, przewlekłe i duże nasłonecznienie, zmiana klimatu bądź pory roku.

Niektóre osoby cierpią na opryszczkę bardzo często, mają niekiedy nawet powyżej sześciu do dwunastu wysiewów w ciągu roku. Takich pacjentów należy leczyć przewlekle profilaktycznie, aby zmniejszyć ilość wysiewów.

Pozostałych pacjentów, jeżeli wysiewy są niewielkie bądź dotyczą pojedynczych ognisk, leczy się miejscowo lekami przeciwwirusowymi oraz wysuszającymi.

Jeżeli wysiew zmian pęcherzykowych jest bardzo duży i rozległy albo bardzo często powraca, włącza się leczenie ogólne acyklowirem. W aktywnym okresie chorobowym stosuje się lek pięć razy dziennie w dawce 200-400 mg acyklowiru, natomiast w leczeniu profilaktycznym stosuje się dawki 400 lub 200 mg dwa razy dziennie przez okres od 6 do 8 miesięcy. Ponadto należy unikać czynników powodujących wysiew zmian.


Oceń:
4.6