Scyntygrafia nerek

Scyntygrafia nerek jest to badanie radioizotopowe pozwalające ocenić morfologię nerek, przepływ krwi i wydzielanie przez nie moczu. Jako znacznika używa się związków chemicznych znakowanych technetem lub jodem. Ze związków chemicznych znakowanych technetem należy wymienić mercaptoacetyloglicynę oraz kwas etylenoaminopentaoctowy, a ze znakowanych jodem – jodohipuran.

W badaniu scyntygrafii porównywane są jednocześnie obydwie nerki, a ocenie podlegają tzw. krzywe renoscyntygraficzne, które są graficzną formą radioaktywności znacznika zbieranego przez gammakamerę znad nerek. Oceny dokonuje się przez około 20 minut.

Prawidłowo od podania dożylnego znacznika, przez około 40 sekund obserwuje się szybkie narastanie radioaktywności – jest to tzw. faza naczyniowa. Następnie po około 3-5 minutach krzywe ulegają spłaszczeniu, odpowiada to przechodzeniu znacznika przez miąższ nerki – jest to tzw. faza miąższowa lub wydzielnicza. Po 5 minutach następuje powolny spadek radioaktywności związany z wydalaniem znakowanego moczu do pęcherza moczowego – to tzw. faza wydalnicza.

Badanie pozwala ocenić zaburzenia ukrwienia nerek, uszkodzenia miąższu i zaburzeń w odpływie moczu. Należy wspomnieć, że przy pomocy scyntygrafii można wykonać testy farmakologiczne, m.in. test z diuretykiem, czy test z kaptoprylem, a także ocenić filtrację kłębuszkową.


Oceń:
4.7