zarejestruj się zaloguj się

Progenia – przyczyny, objawy, leczenie, operacja

Tekst: Adam Bęben
Dodane: 13. marca, 2018

Progenia (przodożuchwie morfologiczne) to wada związana z nieprawidłowym rozwojem kości żuchwy w stosunku do szczęki, często mylona z prognatyzmem. Przyczynę stanowią tutaj czynniki genetyczne, choć progenia u dzieci rozwija się również na skutek zbyt długiego karmienia piersią lub butelką ze smoczkiem. Objawy progenii to m.in.: wydłużenie twarzy, tzw. warga Habsburgów oraz nadmiernie wysunięta broda. Leczenie bez operacji nie jest możliwe, wykonuje się zabieg ortognatyczny.  

SPIS TREŚCI:

    Progenia – co to jest przodożuchwie?

     

    Progenia jest wadą szkieletową – oznacza to, że nie zależy od niewłaściwego położenia zębów, ale od nieprawidłowego rozwoju kości żuchwy w stosunku do szczęki. Charakteryzuje się wydłużeniem trzonu i gałęzi żuchwy, tworząc tzw. długą twarz (ang. long face). Progenia może być dziedziczona.

    Progenia to wada wrodzona, która polega na doprzednim wzroście żuchwy w stosunku do szczęki, czyli nadmiernym wysunięciu bródki. Inna nazwa tej wady to przodożuchwie morfologiczne.

    Zęby dolne zachodzą na zęby górne, a pomiędzy nimi jest szpara. Wada ta może powodować zaburzenia w gryzieniu, prawidłowym mówieniu oraz funkcjonowaniu stawu skroniowo-żuchwowego. Progenię myli się z pojęciem prognatyzmu, które oznacza nadmierny rozwój zarówno szczęki, jak i żuchwy.

     

    Progenia – jakie są przyczyny?

     

    Wśród przyczyn progenii upatruje się przede wszystkim genetykę. Wada ta jest głównie wrodzona, czyli dziedziczona od rodziców czy dziadków. Oprócz tego progenia rozwija się u dzieci, które karmione są zbyt długo piersią czy też butelką ze smoczkiem.

    Podawanie dziecku zbyt miękkich, papkowatych pokarmów także sprzyja rozwojowi przodożuchwia morfologicznego. U nieco starszych dzieci do progenii mogą prowadzić różne nawyki, takie jak zasysanie wargi górnej czy nawykowe oddychanie przez usta. Aby temu zaradzić, należy odstawiać karmienie piersią już w 1. roku życia, a ssanie smoczka, gdy maluch osiągnie około 1,5 roku.

    Trzeba też zwracać uwagę na sposób oddychania dziecka – jeśli robi to przez usta, należy zgłosić się do lekarza laryngologa, aby wykluczyć choroby jamy nosowej czy zatok obocznych nosa. Wcześnie wykryta progenia może być leczona zachowawczo, jednak ciężko ją uchwycić w początkowym etapie życia dziecka. Dopiero przy zauważalnych zmianach w rysach twarzy rodzice udają się na wizytę do specjalisty.

     

    Progenia – objawy

     

    Progenia u dziecka powinna zostać rozpoznana i leczona jak najszybciej. Wraz z wiekiem nasilają się objawy choroby, które powodują dyskomfort oraz trudności w prawidłowym funkcjonowaniu.

    Wysunięta warga dolna zachodząca na górną lub nadmiernie wysunięta broda powinny skłonić rodziców do konsultacji ortodontycznej. Progenii towarzyszy prognatyzm, czyli nadmierny rozwój żuchwy lub szczęki i żuchwy, tworząc tzw. wargę Habsburgów (ród ten był obciążony genetycznie prognatyzmem). Żuchwa w tym przypadku ulega wydłużeniu, powiększa się jej kąt. Ponadto zauważyć można wygładzenie bruzdy wargowo-bródkowej i wydłużenie twarzy (long face).

    W badaniu wewnątrzustnym stwierdza się ustawienie zębów przednich dolnych przed górnymi. Czasem występują przechylenia zębów. Pacjent ma upośledzoną funkcję odgryzania i żucia, zaburzenia mowy. U niektórych osób stwierdza się również powiększenie języka.

     

    Przodożuchwie morfologiczne – badania

     

    Aby prawidłowo zdiagnozować progenię, należy udać się do lekarza stomatologa ze specjalizacją z ortodoncji. Lekarz zbierze dokładny wywiad, w którym na pewno będzie pytał o predyspozycje do występowania choroby u krewnych oraz o nawyki dziecka (sposób oddychania, przygryzanie wargi górnej).

    Następnie ortodonta przystąpi do badania klinicznego, wykona test czynnościowy polegający na ustawieniu żuchwy w prawidłowym zgryzie. Jeśli nie będzie mógł tego wykonać, może to sugerować występowanie progenii, ale żeby to potwierdzić, skieruje pacjenta na badania radiograficzne – cefalometrię oraz ortopantomogram.

    Po wnikliwej analizie tych zdjęć, pomiarach odpowiednich kątów między specjalnie wyznaczonymi liniami będzie mógł potwierdzić, czy u pacjenta występuje progenia. Specjaliści wykonują także modele gipsowe zgryzu. W tym celu podczas wizyty zostanie pobrany wycisk podobny do protetycznych. Model także zostanie odpowiednio przeanalizowany i będzie pomocny w ustaleniu wady zgryzu.

     

    Progenia – leczenie

     

    Postępowanie zależy od wieku, w którym została wykryta progenia. Leczenie bez operacji (zachowawcze) możliwe jest tylko i wyłącznie jako przygotowanie do zabiegu. Łatwiej leczy się dzieci i młodzież niż dorosłych. Operacja polega na skróceniu żuchwy i odpowiednim jej ustawieniu w stosunku do szczęki – tak, aby stworzyć odpowiedni zgryz.

    Jest to zabieg ortognatyczny, w którym udział powinni brać lekarze ortodonci wraz z chirurgami szczękowo-twarzowymi. Istnieje kilka rodzajów zabiegu, m.in. metoda Obwegesera-Dal Ponta, metoda pionowego, obustronnego przecięcia gałęzi żuchwy lub genioplastyka.

    Leczenie progenii jest długie i żmudne – wymaga cierpliwości i zaangażowania ze strony pacjenta. Mimo czasochłonności, efekty przynoszą pacjentowi wiele korzyści oraz satysfakcji. Na pewno poprawia się jego samopoczucie psychiczne, które było obniżone z powodu niekorzystnych rysów twarzy.

     

    Progenia – operacja

     

    Po operacji ortognatycznej pacjent przez około 4 tygodni będzie miał zszynowane zęby górne i dolne – w celu prawidłowego zrośnięcia się żuchwy. Stan ten u pacjenta powoduje duży dyskomfort spowodowany m.in. niemożnością prawidłowego mówienia, czy też koniecznością przyjmowania pokarmów przez słomkę.

    Po operacji progenii pacjent pozostaje na kilka dni w szpitalu, gdzie podawane będą leki, przede wszystkim przeciwbólowe i przeciwzapalne. Należy uważać, aby nie doprowadzić do urazu twarzoczaszki. W tym czasie utrudniona jest higiena jamy ustnej, jednak w żadnym wypadku nie można jej zaniechać.

    W określonych przez lekarza odstępach czasu konieczne są wizyty kontrolne, na które trzeba systematycznie się stawiać. Być może konieczne będą badania dodatkowe, aby potwierdzić prawidłowe zrastanie się kości. Efekty zabiegu widoczne są tuż po nim, jednak na ten końcowy należy poczekać około roku.

     

    Bibliografia:

    • Karłowska I., Zarys współczesnej ortodoncji. Podręcznik dla studentów i lekarzy dentystów, Wydanie IV uaktualnione. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 2016.
    • Dubojska A. M., Diagnozowanie i leczenie zaburzeń czynnościowych narządu żucia. Część 1. Diagnozowanie, Wydanie I. Wydawnictwo Bestom Dentonet.pl, Łódź 2008.
    • Łabiszewska-Jaruzelska F., Ortopedia szczękowa. Wydawnictwo Lekarskie PZWL, Warszawa 1983.

    Filtruj wyniki

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2018 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.