Plastyka łechtaczki

Brak zdjęcia

5 listopada 2013

Plastyka łechtaczki stosowana jest najczęściej, gdy jest ona umiejscowiona głęboko pod skórą, a operacja ma na celu jej odsłonięcie. Zabieg ten zwany jest clitoroplastyką. W przypadku nadmiernie wyeksponowanej łechtaczki, co powoduje bolesne odczuwanie bodźców fizycznych w czasie kontaktów seksualnych, wskazane jest jej skrócenie – clitoridotomia.

Czym jest plastyka łechtaczki?

U niektórych kobiet łechtaczka umiejscowiona jest głęboko pod skórą, a operacja ma na celu jej odsłonięcie i wyeksponowanie. Zabieg ten zwany jest clitoroplastyką. Bywa również tak, że łechtaczka jest nadmiernie wyeksponowana, co wiąże się z nadmiernym lub bolesnym odczuwaniem bodźców fizycznych w czasie kontaktów seksualnych lub w czasie wykonywania codziennych czynności. W takich wypadkach wskazane jest jej skrócenie – clitoridotomia – plastyka napletka łechtaczki. Nazwy tej nie należy mylić z clitoridektomią – całkowitym usunięciem łechtaczki, wskazanym w wypadku rozwoju procesu nowotworowego w jej obrębie lub usunięciu ze względu na praktykowane obrzędy kulturowe czy religijne.

Plastyka łechtaczki – clitoroplastyka

Główną przyczyną poddawania się temu zabiegowi jest operacja zmiany płci kobiet transseksualnych i kobiet transpłciowych (u pacjentów z genitaliami niejednoznacznymi; zwykle anomalie anatomiczne związane są z brakiem równowagi hormonalnej).

Stosuje się ją także w celu odtworzenia struktur anatomicznych, uszkodzonych w wyniku okaleczenia. Innym powodem może być odtworzenie prawidłowych rozmiarów łechtaczki i kobiet dotkniętych wrodzonym przerostem nadnerczy – postać nieklasyczna tego zespołu charakteryzuje się późnym początkiem, występują głównie u dziewcząt po okresie dojrzewania, u których pojawiają się objawy androgenizacji oraz zaburzenia miesiączkowania.

Ze względów czysto kosmetycznych obecnie zabieg ten wykonywany jest coraz częściej. Ma to miejsce choćby w przypadku kobiet okaleczonych w wyniku obrzędów religijnych, najczęściej wykonywanych w Afryce Środkowej i Azji. Obrzezane kobiety pozbawione są łechtaczki i warg sromowych mniejszych. Każdy stosunek płciowy wiąże się u nich z bólem w wyniku naciągania blizn.

Clitoroplastyka – metody

U kobiet transseksualnych istnieje kilka możliwości utworzenia łechtaczki z obecnych okolicznych tkanek. Najbardziej rozpowszechnioną metodą w praktyce jest oddzielenie żołędzi prącia od ciała gąbczastego i ciał jamistych i zmniejszenia do wielkości kobiecej łechtaczki. Zabieg wiąże się z dużym ryzykiem uszkodzenia nerwów sromowych, a w związku z tym zmniejszeniem doznań seksualnych. Niepowodzenie może również wynikać z martwicy tkanek w wyniku niedostatecznego ukrwienia. Alternatywną techniką odtworzenia jest wykorzystanie ciała gąbczastego otaczającego cewkę moczową. Pozwala to na lepszą stymulację seksualną. Powikłaniem związanym z tą metodą może być popuszczanie moczu.

U pacjentów z wrodzonym przerostem nadnerczy wstępna procedura wymaga zwykle zmniejszenia rozszerzonej łechtaczki i rekonstrukcji warg sromowych. Pacjent jest w pozycji litotomijnej, nacięcia skóry są wykonane tak, aby umożliwić częściową resekcję ciał jamistych i żołędzi z oszczędzeniem nerwów. Okoliczne płaty skóry są używane do rekonstrukcji łechtaczki i fałd warg sromowych.

Jak wygląda operacja łechtaczki?

Waginoplastyka jest wykonywana od strony krocza z utworzeniem przegrody moczowo-płciowej. Pochwę zwykle można ściągnąć do swojej normalnej pozycji między cewką moczową i odbytem. Krocze i zespolenia skóry zaszywa się za pomocą samowchłanialnych szwów. Waginoplastyka może być wykonywana z clitoroplastyką u niemowlęcia. Jeżeli jest przeprowadzona w późniejszym okresie życia (okres dojrzewania płciowego), konieczne jest pozyskanie skóry z okolic zabiegu (flaps) i zmiana pozycji esicy. Wielu z tych pacjentów w ramach zastępczej terapii hormonalnej stosuje długoterminowo kortykosteroidy, a zatem, aby zmniejszyć stres przedoperacyjny, podawanie steroidów może być wskazane.

Jeśli ze względu na inne wskazania lub szczególne uwarunkowania anatomiczne przewiduje się bardzo długi przebieg zabiegu, wskazane jest podejście brzuszne. Pętla esicy lub jelita krętego jest izolowana wraz z krezką i doprowadza się ją za pomocą nacięcia krocza, a następnie jest zespalana proksymalnie do pochwy i dystalnie do przeszczepionej z okolicy skóry (flaps).

U kobiet obrzezanych zabieg otworzenia łechtaczki połączony jest również z usunięciem blizn i wykonuje się go w pełnej narkozie. Gojenie ran jest długotrwałe i czas, jaki upłynie, zanim kobieta zacznie odczuwać przyjemność z kontaktów seksualnych, zazwyczaj trwa od kilku do miesięcy do roku.

Plastyka napletka łechtaczki

Gdy skóra napletka łechtaczki jest wyjątkowo dobrze rozwinięta, to nawet w czasie podniecenia seksualnego, kiedy do łechtaczki napływa krew i organ się powiększa, żołądź łechtaczki jest stale ukryta pod skórą, a to zmniejsza doznania seksualne. Wygląd i symetrię napletka łechtaczki można skorygować podczas plastyki warg sromowych. Również zbyt odsłonięta łechtaczka może okazać się wskazaniem do zabiegu; tak dobrze unerwiona część ciała przez cały czas narażona na drażnienie może powodować ból nawet przy noszeniu przylegającej bielizny czy obcisłych spodni.

Metody zmniejszania łechtaczki

Jedną z technik zmniejszania łechtaczki jest obustronne wycięcie tkanek napletka obejmującego żołądź łechtaczki, ze szczególną uwagą na utrzymanie żołędzi w linii środkowej. Inną techniką jest odcięcie zbędnych fałdów tkanki napletka łechtaczki z nacięć równoległych do osi podłużnej łechtaczki.

Plastyka napletka łechtaczki w połączeniu z labioplastyką (plastyką warg sromowych) polega na przedłużeniu klinowych cięć zewnętrznych od strony warg sromowych do napletka. Jednak od czasu do czasu nadmiar skóry napletka usuwa się z oddzielnych nacięć.

Pacjentki poddające się operacji powinny mieć ukończony 18. rok życia, być zdrowe, stabilne emocjonalnie, nie być w ciąży i nie karmić piersią. Kluczową rolę przed zabiegiem odgrywa rozmowa z lekarzem, który jest w stanie dokładnie omówić procedurę operacji, związane z nią ryzyko, ewentualne powikłania i koszty. Przeciwwskazaniem do wykonania zabiegu są również nierealne oczekiwania co do efektów operacji. Zabieg wykonuje się w znieczuleniu ogólnym lub podpajęczynówkowym i trwa on około 40 minut. Przygotowanie do zabiegu obejmuje:

  • oznaczenie grupy krwi,
  • morfologię,
  • oznaczenie parametrów krzepnięcia,
  • zdjęcie RTG klatki piersiowej (wykonane w ciągu 6 miesięcy poprzedzających znieczulenie),
  • EKG serca u osób po 50. roku życia.

Po operacji łechtaczki

W dniu zabiegu przynajmniej 6 godzin przed operacją nie należy jeść i minimum 4 godziny przed operacją nie należy pić. Po zabiegu pacjentki zwykle przebywają jedną dobę pod obserwacją, w ciągu 2-3 dni zaleca się odpoczynek, unikanie długiego przebywania w pozycji siedzącej i intensywnego wysiłku fizycznego. Do 7 dni po operacji należy stosować delikatny opatrunek.

Aby zminimalizować ryzyko infekcji, pierwszy prysznic można wziąć po 24-48 godzinach od operacji, a w ciągu następnych bliznę pooperacyjną kilka razy dziennie przemywać środkiem odkażającym, rano po prysznicu i w nocy po oddaniu moczu przed pójściem spać. Do 3 dni od zabiegu można się spodziewać delikatnego krwawienia z rany pooperacyjnej.

Jeśli jednak krwawienie trwa dłużej, należy skonsultować się z lekarzem w celu wcześniejszej kontroli pooperacyjnej. Zazwyczaj 2 tygodnie po zabiegu pacjentki mogą podjąć aktywność seksualną. Zabieg plastyki napletka łechtaczki charakteryzuje się małą ilością powikłań i dużą satysfakcją pacjentek, eliminacją uczucia dyskomfortu i bólu okolic intymnych, poprawą wyglądu zewnętrznego sromu i poprawą funkcji seksualnych.

Opublikowano: ; aktualizacja: 16.03.2015

Oceń:
4.5


Może cię

Tkliwość piersi

Na ból piersi oraz tkliwość piersi cierpi wiele pacjentek w naszym kraju. Tkliwość piersi może ...

Jakie są najczęstsze przyczyny infekcji intymnych?

Przyczynami infekcji intymnych mogą być grzyby, bakterie, wirusy i pierwotniaki. Bez względu na przyczynę infekcji ...

Polip trzonu macicy – jakie są objawy i jak leczyć polip na trzonie macicy?

Polip trzonu macicy to bardzo częsta zmiana stwierdzana zwłaszcza u pacjentek w wieku rozrodczym. Najczęściej ...

Klimakterium a mikroflora pochwy

Menopauza, nazywana też klimakterium, to zaprzestanie przez kobietę miesiączkowania. W praktyce klinicznej oznacza ona ostatnie, ...

Dysplazja piersi

Dysplazja piersi to łagodna zmiana, która niezwykle rzadko prowadzi do rozwoju raka piersi. Dysplazja przybiera ...

Miesiączka (cykl miesiączkowy)

Cykl miesiączkowy, jak sama nazwa wskazuje, jest to powtarzający się proces przemian w organizmie kobiety, ...

Ginekologia estetyczna

Ginekologia estetyczna to dziedzina medycyna, której zadaniem jest zmiana stanu i wyglądu narządów płciowych kobiecych. ...

Owulacja

Owulacja jest nazywana również jajeczkowaniem, jest to proces który polega na wytworzeniu oraz uwolnieniu komórki ...

Zakażenie dróg moczowych – objawy i leczenie

Ogromna ilość kobiet choruje z powodu infekcji pęcherza moczowego czy cewki moczowej. Zakażenia dróg moczowych ...

Usuwanie mięśniaków macicy

Mięśniaki macicy to łagodne nowotwory rozwijające się często u kobiet w wieku rozrodczym. Mięśniaki często ...

Choroba Peyroniego – przyczyny, objawy, badania, leczenie, operacja

Choroba Peyroniego występuje z częstością 0,4–9 proc. Przyczyny powstawania choroby Peyroniego nie są znane, a ...

Niewydolność szyjki macicy

Niewydolność szyjki macicy określana jest fachowo jako niewydolność cieśniowo-szyjkowa. Dysfunkcja ta nie pozwala na prawidłowe ...

Komentarze (0)