zarejestruj się zaloguj się

Odchudzanie a węglowodany

Tekst: lek. Małgorzata Piechota
Dodane: 06. grudnia, 2013

Otyłość stanowi główny problem współczesnej medycyny. W Polsce problemem nadwagi i otyłości dotkniętych jest coraz więcej osób dorosłych i dzieci. W trakcie planowania diety odchudzającej, należy zwrócić szczególną uwagę na rodzaj spożywanych węglowodanów, gdyż wywierają one kluczowy wpływ na metabolizm.

SPIS TREŚCI:

    Jak rozpoznać nadwagę?

     

    Otyłość należy do głównych chorób przewlekłych, z którymi boryka się współczesna medycyna. Jest to poważne schorzenie ze względu na powikłania z nim związane. Otyłość spowodowana jest rozrostem tkanki tłuszczowej poprzez nadmierną podaż energii wraz z pokarmem. Coraz bardziej rozpowszechniana dieta zachodnia, składająca się głównie z produktów przetworzonych, w połączeniu z ograniczeniem aktywności fizycznej, sprzyja powstawaniu otyłości. Przy rozpoznawaniu nadmiernej ilości tkanki tłuszczowej, pomocny jest wskaźnik BMI. Oblicza się go poprzez podzielenie masy ciała podanej w kilogramach przez wzrost podany w metrach i podwojony do kwadratu. Należna masa ciała mieści się w granicy 18,5- 24,9 kg/m2. Wszystkie wartości znajdujące się powyżej tych wartości uznawane są za nieprawidłowe, nadwagę rozpoznaje się w przedziale wartości 25- 29,9, a otyłość przy BMI przekraczającym wartość 30 kg/m2. Dla przeciętnej osoby zamieszkującej Europę optymalne BMI powinno wynosić 23 kg/m2, jednak współczynnik ten posiada również pewne ograniczenia. Skala BMI nie uwzględnia takich wartości jak: wiek, płeć, budowa ciała czy rozkład tkanki tłuszczowej. Innym ważnym parametrem opisującym otyłość jest WHR, czyli wskaźnik uwzględniający obwód talii i bioder. WHR określa rozmieszczenie tkanki tłuszczowej w organizmie, dzieląc ludzi otyłych na dwie kategorie, na osoby z otyłością brzuszną typu „jabłko” i osoby z otyłością udowo-pośladkową typu „gruszka”. Nadmierne odkładanie się tkanki tłuszczowej w okolicy brzucha jest szczególnie niekorzystne dla naszego zdrowia. W związku z tym coraz częściej zamiast obliczać wskaźnik BMI, lekarze i dietetycy mierzą obwód talii, która nie powinna przekraczać 88 cm u kobiet i 102 cm u mężczyzn.

     

    Dlaczego warto się odchudzać?

     

    Otyłość, zwłaszcza otyłość brzuszna, jest szkodliwa dla zdrowia. Wiele badań udowodniło, że ludzie obciążeni nadmiarem tkanki tłuszczowej, przeciętnie żyją krócej i przede wszystkim częściej chorują na przewlekłe choroby cywilizacyjne, do których zaliczamy:

    • nadciśnienie,
    • zaburzenia metaboliczne,
    • cukrzycę typu 2,
    • chorobę niedokrwienną serca,
    • kamicę pęcherzyka żółciowego.

    Tłuszcz, który gromadzi się w brzuchu, jest najbardziej podatny na działanie gospodarki hormonalnej. Pod wpływem hormonów wydziela się dużo czynników prozapalnych i wolnych kwasów tłuszczowych, co w konsekwencji prowadzi do wytworzenia się stanu insulinooporności, bezpośredniej przyczyny zachorowalności na cukrzycę typu 2. Dodatkowo wrasta absorpcja sodu w nerkach, co przyczynia się do rozwoju nadciśnienia tętniczego. Wzrost cytokin prozapalnych sprzyja z kolei zmianom miażdżycowym w naczyniach krwionośnych. W otyłości brzusznej często spotykamy zaburzenia lipidowe, w tym podwyższone stężenie cholesterolu i trójglicerydów, które również sprzyjają powstawaniu zmian miażdżycowych i kamicy pęcherzyka żółciowego, w związku z czym wszystkie te choroby często występują równocześnie, zaostrzając swój przebieg i w konsekwencji skracają średnią długość życia. Z najnowszych badań wynika, że liczba ludzi otyłych stale wzrasta. W 2030 roku otyłość będzie dotyczyła 600 milionów osób na całym świecie.

    Problem nadmiernej masy ciała związany jest głównie z ograniczoną aktywnością fizyczną i szeroko rozpowszechnioną dietą zachodnią w krajach rozwiniętych. Walka z otyłością i nadwagą stanowi zatem główne wyzwanie współczesnej medycyny. Wśród wszystkich niekorzystnych prognoz pozostaje jedna dobra wiadomość - ograniczenie masy ciała poprzez wprowadzenie odpowiedniej diety i wzmożoną aktywność fizyczną skutecznie zmniejsza ryzyko wystąpienia wyżej wymienionych chorób i związany z nim odsetek śmiertelności.

     

    Błonnik a odchudzanie

     

    W czasie odchudzania jednym z ważniejszych elementów diety jest rodzaj spożywanych węglowodanów. Węglowodany, które sprzyjają redukcji masy ciała, należą do grupy cukrów nieprzyswajalnych. Ponieważ organizm ich nie trawi i nie wchłania, tym samym spożywanie ich nie wiąże się z dostarczaniem zbędnych kalorii. Węglowodany nieprzyswajalne składają się głównie z włókien roślinnych i powszechnie nazywane są błonnikiem pokarmowym. Posiada on szereg właściwości korzystnie wpływających na pracę naszego przewodu pokarmowego. Węglowodany nieprzyswajalne po dostaniu się do przewodu pokarmowego pęcznieją, przez co hamują apetyt i pozwalają zachować uczucie sytości po posiłku na dłużej. Włókna roślinne błonnika regulują ruchy perystaltyczne jelit, przez co treść pokarmowa szybciej przechodzi przez przewód pokarmowy. Zmniejsza to ryzyko zaparć i przyspiesza usuwanie niestrawionych resztek pokarmowych. Węglowodany nieprzyswajalne stymulują rozwój fizjologicznej flory bakteryjnej jelit oraz poprzez wiązanie cholesterolu i kwasów żółciowych pozytywnie wpływają na gospodarkę lipidową. Dzienne spożycie błonnika powinno wynosić około 40 g. Im większa zawartość błonnika w diecie, tym większe szanse na zrzucenie zbędnych kilogramów i kontrolowanie prawidłowego poziomu cholesterolu we krwi.

     

    Substancje słodzące a odchudzanie

     

    Cukry proste niekorzystnie wpływają na regulację masy ciała. Każda dieta mająca na celu zrzucenie zbędnych kilogramów zakłada ograniczenie ilości spożywanych węglowodanów prostych. Zmniejszenie podaży cukru nie jest jednak prostą sprawą, biorąc pod uwagę fakt, iż cukier i inne substancje słodzące dodawane są obecnie do wielu produktów spożywczych. Poza tak oczywistymi produktami jak słodycze, soki, napoje, wypieki czy dodawany do herbaty cukier, węglowodany proste kryją się w wielu pokarmach, w tym również w wędlinach czy gotowych daniach. Najczęściej spotykaną substancją słodzącą jest sacharoza. Jej spożycie wywiera duży wpływ na gospodarkę węglowodanową, znacznie podwyższa poziom glukozy we krwi, przez co powoduje duży wyrzut insuliny do krwiobiegu. Sprzyja to odkładaniu się tkanki tłuszczowej i powstawaniu otyłości. Drugim co do częstości cukrem wykorzystywanym jako substancja słodząca jest fruktoza. Występuje naturalnie w owocach, posiada niższy indeks glikemiczny niż sacharoza, w związku z czym osobom chcącym zrzucić zbędne kilogramy zaleca się zastąpienie słodyczy owocami.

    Często w zastępstwie białego cukru spotyka się słodziki, takie jak sorbitol czy ksylitol. Posiadają one mniej kalorii i niższy indeks glikemiczny w porównaniu z glukozą. Polecane są zwłaszcza osobom pozostającym na diecie z powodu zaburzeń metabolicznych gospodarki węglowodanowej.

     

    Ilość węglowodanów a odchudzanie

     

    Węglowodany stanowią główne źródło energii, jaką dostarczamy wraz ze spożytym pokarmem. Zawarta we krwi glukoza jest niezbędna do prawidłowego funkcjonowania tkanki mózgowej i erytrocytów. W profilaktyce otyłości, jak również w czasie diety odchudzającej węglowodany powinny dostarczać 55-75 % energii. Powinny one być dostarczone głównie w formie węglowodanów złożonych, takich jak chleby i makarony żytnie, nasiona roślin strączkowych oraz warzywa. W chorobach przewlekłych oraz w trakcie odchudzania zaleca się ograniczenie spożycia cukrów prostych zawartych w dużych ilościach w słodyczach, słodzonych napojach i innych wysoko przetworzonych produktach spożywczych. Ilość energii pobieranej z węglowodanów prostych nie powinna przekraczać 10 %. Bardzo ważnym elementem w trakcie stosowania diet odchudzających jest również odpowiednio duże spożycie węglowodanów nieprzyswajalnych, czyli błonnika, który powinien być głównie przyjmowany w formie naturalnych produktów spożywczych a nie w formie suplementacji.

     

    Czym jest dieta Montigniac?

     

    Dieta Montigniac jest jedną z niewielu diet w pełni polecanych przez lekarzy i dietetyków. Opiera się ona głównie na spożywaniu produktów w oparciu o indeks glikemiczny. Najbardziej pożądanymi produktami są węglowodany o niskim indeksie glikemicznym, którymi zazwyczaj są pokarmy składające się z cukrów złożonych. Zapobiega ona nie tylko otyłości ale zalecana jest w profilaktyce zaburzeń metabolicznych i choroby niedokrwiennej serca.

    Dieta Montigniac ze względu na korzystny wpływ na wydzielanie insuliny, pozwala na zrzucenie zbędnych kilogramów bez głodzenia się. Dieta ta nie zakłada liczenia kalorii, wymaga jednak dużej znajomości wartości indeksu glikemicznego spożywanych pokarmów. W ciągu dnia przyjmuje się trzy główne posiłki, w tym dwa posiłki węglowodanowo- białkowe, gdzie wartości węglowodanów nie powinny przekraczać indeksu glikemicznego 50 i jeden posiłek tłuszczowo-białkowy, gdzie węglowodany powinny cechować się niskim indeksem glikemicznych (maksymalnie 35). Po spożyciu posiłków bogatych w węglowodany, zaleca się zrobienie minimum trzy godziny przerwy i cztery godziny po posiłkach bogatych w tłuszcze. Owoce polecane są głównie na czczo lub na pół godziny przed posiłkiem.

    Dieta składa się z dwóch etapów:

    1. Pierwszy - bardziej rygorystyczny - zakłada spożywanie węglowodanów o niskim indeksie glikemicznym (35), aż do uzyskania pożądanej masy ciała;
    2. Drugi etap - ma na celu utrzymanie prawidłowej wagi i pozwala na przyjmowanie węglowodanów o wyższym indeksie, sięgającym 50.

    Dieta Montigniac, z racji braku głodzenia się i spożywania dużej ilości zróżnicowanych pokarmów, nie stanowi ryzyka dla wystąpienia niedoborów witamin i minerałów oraz białka. Warto jednak pamiętać, że przy każdym rodzaju odchudzania, zaleca się wzmożoną aktywność fizyczną poprzez wprowadzenie regularnych ćwiczeń tlenowych. Zaleca się również wypijanie dwóch litrów wody dziennie. Pomaga to kontrolować uczucie głodu, zapewnia prawidłowe nawodnienie organizmu i zapobiega napadowych bólom głowy. Bardzo ważnym elementem każdej diety jest również przyjmowanie posiłków o określonych porach dnia. Najkorzystniejsze jest częste spożywanie małych posiłków. Zjedzenie obfitego obiadu, poprzedzonego okresem głodu sprzyja odkładaniu się tkanki tłuszczowej i wzrostowi masy ciała.

    Autor: lek. Małgorzata Piechota
    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Dieta cud – czy istnieje?
    Znaleziono: 1 wyników

    Powiązane filmy

    Znaleziono: 1 wyników
    Wyświetlaj: 10 20 wyników

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.