zarejestruj się zaloguj się

Korekcja blizn przyrosłych i keloidów

Tekst: Anna Długosz
Dodane: 07. października, 2013

Bliznowiec (z łac. keloid) to odmiana łagodnej zmiany skórnej, która powstaje w wyniku zaburzenia procesu gojenia. Przybiera formę okrągłego lub pasmowatego guzka o sino-czerwonej lub sinawej barwie, zbudowany jest z równolegle ułożonych pęczków kolagenu, co nadaje mu twardą i zbitą strukturę. 

SPIS TREŚCI:

    Patogeneza bliznowca

     

    Bliznowiec wyglądem może przypominać przerosłą bliznę, lecz w odróżnieniu od blizn może powstawać samoistnie i wypustkami wykraczać poza brzegi rany, z której powstaje. Bliznowce stanowią problem terapeutyczny, gdyż często wycięcie chirurgiczne powoduje powstanie jeszcze większego keloidu. Czy wobec tego istnieją skuteczne formy leczenia?

    Zaburzenia wzrostu komórek i wytwarzania macierzy pozakomórkowej mogą pojawić się nawet podczas początkowo prawidłowo przebiegającego procesu gojenia. Odkładanie się nadmiernej ilości kolagenu typu III (ziarniny), a następnie zastępowanie go kolagenem typu I powoduje powstanie przerosłej zmiany. Rozróżnia się:

    • bliznowce samoistne– o rozmaitym umiejscowieniu, najczęściej na klatce piersiowej w miejscu przylegania do kości;
    • bliznowce wtórne– powstałe na bazie urazów skóry np. oparzeń, trądziku, zadrapań, ospy wietrznej, w miejsca wykonania szczepionki czy piercingu. Uważa się, że skłonność do powstawania bliznowców jest dziedziczna. Szczególnie predysponowani są afro-amerykanie i azjaci w wieku 10-20 lat.

     
    Keloidy i blizny przerosłe zwykle nie dają objawów bólowych. Może wystąpić świąd, a jeśli umiejscowione są w okolicy ścięgien może dojść do ograniczenia ruchomości w stawach. Niewskazane jest wystawianie tych zmian na działanie promieni słonecznych. Wówczas keloid przybiera barwę ciemniejszą niż otaczająca go skóra, a opalenizna może się trwale utrzymywać. Jeśli zmiany te są narażone na stałe drażnienie np. przez pasek spodni lub kant kołnierzyka i stają się przez to bolesne, lub jeśli przez ich wygląd i umiejscowienie pacjent odczuwa dyskomfort można rozważyć ich usunięcie.

     

    Keloidy – metody naturalne i opatrunki

     

    Zanim zmiana zostanie usunięta, lekarz specjalista w zakresie dermatologii lub chirurgii plastycznej powinien ją dokładnie zbadać. W niektórych przypadkach konieczna może się okazać biopsja skóry, w celu wykluczyć proces nowotworowy. W przypadku keloidów należy pamiętać, że po ingerencji chirurgicznej istnieje ryzyko powstania większej zmiany od zmiany pierwotnej. Dlatego należy dokładnie przedyskutować z lekarzem specjalistą wszystkie możliwe sposoby terapii. Bezwzględnie należy się skonsultować z lekarzem, jeśli zaczynamy dostrzegać nowe objawy ze strony zmiany: zmianę koloru, obrysów lub powiększenie rozmiaru (średnicy).

    • Naturalne metody leczenia.Mogą przynieść korzyść w początkowej fazie tworzenia blizny. Szeroko polecany jest wyciąg z drzewa herbacianego, ma działanie wysuszające, dlatego należy go nanosić miejscowo, w razie potrzeby wyciąg można rozcieńczyć wodą. Olejek arganowy charakteryzuje się dużą zawartością witaminy E, która ma właściwości antyutleniające i neutralizujące wolne rodniki, przez co wpływa korzystnie ochronę skóry przed promieniowaniem UV. Zamiast olejku można przebić kapsułkę z olejkiem z wysoką zawartością witaminy E i bezpośrednio posmarować nim bliznę;
    • Żel do stosowania powierzchniowego. Dostępne na rynku preparaty zawierają wyciąg z cebuli, alantoinę i sól sodową heparyny. Połączenie tych substancji ma za zadanie ograniczyć produkcję fibroblastów i zahamować nadmierną syntezę kolagenu, a w efekcie zapobiec przerastaniu blizny. Stosowanie żelu przynosi najlepsze rezultaty w początkowej fazie formowania blizny;
    • Silikonowy żel lub plastry. Takie opatrunki są łatwe w użyciu i dostępne w aptece bez recepty. Plaster należy przyciąć do rozmiaru blizny i pozostawić przyklejony na 12 godzin, a jeśli to możliwe na 24 godziny. Opatrunek powinien być zmieniany co 10-14 dni. Aby lepiej zaadoptować skórę do plastra w ciągu pierwszego dnia należy przykleić go na 4 godziny na dobę i codziennie wydłużać ten czas o 2 godziny, aż do pożądanego czasu 24 godzin na dobę. Należy przestrzegać higieny i dwa razy dzienne myć plaster w delikatnym roztworze mydła oraz płukać czystą, letnią wodą. Do niepożądanych efektów związanych ze stosowaniem tego rodzaju opatrunku należą świąd, wysypka i maceracja skóry wokół zmiany;
    • Opatrunki okluzyjne – stosuje się je od 6 do 12 miesięcy, jest to najmniej inwazyjna forma terapii, dlatego ryzyko ponownego wytworzenia keloidu w miejscu ingerencji jest zminimalizowane do zera.

     

    Keloidy – zabiegi

     

    Do zabiegów na bliznowce można zaliczyć:

    • zastrzyki z kortykosteroidów  - kortykosteroidy mają działanie przeciwzapalne, przeciwalergiczne i immunosupresyjne. Hamują proliferację komórek przez zahamowanie fazy G1 i G2 cyklu komórkowego. Skutkiem zahamowania proliferacji fibroblastów w skórze jest uniemożliwienie tworzenia kolagenu i macierzy pozakomórkowej. W dermatologii mają zastosowanie w leczeniu miejscowym. Sam zabieg ostrzykiwania blizn jest bolesny, a aby efekt był zadowalający zwykle potrzeba kilku sesji ostrzyknięć;
    • chirurgiczne usunięcie - ta radykalna forma leczenia niewątpliwie łączy się z ryzykiem ponownego wytworzenia keloidu lub blizny przerosłej. Duży wpływ na proces gojenia ma dobór techniki zamknięcia rany po wycięciu blizny. Zmniejszenie napięcia skóry za pomocą zastosowania odpowiednich szwów zmniejsza ryzyko ponownego powstania keloidu. Dodatkowo, aby zwiększyć powodzenie operacji zalecane jest dołączenie innych metod terapii.
    • laseroterapia - jest alternatywą dla chirurgii konwencjonalnej. Do zalet laseroterapii należy bezkrwawość zabiegu, precyzyjność ograniczająca ingerencję tylko do obszaru przerosłej blizny, szybsza regeneracja miejsca wykonania zabiegu, w większości wypadków pacjent nie wymaga hospitalizacji. Istnieje wiele typów laserów wykorzystywanych w dermatologii. Chirurg po dokładnym zbadaniu zmiany powinien, w zależności od indywidualnego stanu pacjenta, dobrać najodpowiedniejszy rodzaj;
    • zamrażanie (krioterapia) - przerosłą bliznę lub keloid poddaje się miejscowemu działaniu ciekłego azotu o temperaturze od -160 do -100 ˚C. Czas, na jaki należy zamrozić tkankę waha się od 2 do 15 sekund i zależy od grubości zmiany. Proces zamrażania powoduje stres fizjologiczny, niedokrwienie i niedotlenienie tkanek. Wiąże się z nieprzyjemnym wrażeniem parzenia miejsca poddanego zamrażaniu. Pod poddaną zabiegowi blizną tworzy się pęcherz wypełniony płynem surowiczym, a tkanka ponad nim ulega martwicy i stopniowemu złuszczeniu;
    • radioterapia - miejscowo zastosowane promieniowanie X ma na celu zahamowanie podziałów komórkowych. Ograniczenie rozrostu blizny zmniejsza nadmierne napięcie skóry i swędzenie. Mimo stosunkowo dużej skuteczności ta metoda wiąże się ze zwiększonym ryzykiem rozwoju procesu nowotworzenia, gdyż promieniowanie X zaburza cykl komórkowy i może prowadzić do powstania niechcianych mutacji.

    Lepsze efekty można uzyskać łącząc kilka metod leczenia. Na wybór najbardziej optymalnej metody leczenia wpływa rozmiar zmiany, czas, jaki upłynął od jej wytworzenia, umiejscowienie i indywidualne skłonności do tworzenia się blizn i keloidów. Proces gojenia się blizn zależy również od wieku pacjenta, gdyż z upływem lat możliwości regeneracyjne skóry są mniej wydajne. Przed podjęciem decyzji o poddaniu się zabiegowi pacjent powinien zdawać sobie sprawę ze związanego z nim ryzyka oraz mieć świadomość, jakiego efekt można się spodziewać.

    Tagi: blizny
    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Jonoforeza
    Znaleziono: 1 wyników

    Powiązane filmy

    Znaleziono: 1 wyników
    Wyświetlaj: 10 20 wyników

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.