zarejestruj się zaloguj się

Zespół Lamberta-Eatona – jakie są przyczyny, objawy, leczenie?

Tekst: lek. Edyta Ćwiek-Rębowska
Dodane: 21. listopada, 2016

Zespół Lamberta-Eatona zaliczany jest do zespołów paraneoplastycznych, które towarzyszą chorobom nowotworowym. Prowadzi on do stopniowego osłabienia mięśni, stąd nazywany jest zespołem miastenicznym. Przyczyną zespołu Lamberta-Eatona są zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Typowe objawy zespołu miastenicznego to: osłabienie mięśni i ich ból, męczliwość, suchość w ustach. Leczenie zespołu Lamberta-Eatona zależy od jego przyczyny.

SPIS TREŚCI:

    Czym jest zespół paraneoplastyczny?

     

    Zespoły paraneoplastyczne, inaczej zespoły paranowotworowe, to zespoły objawów, których wystąpienie związane jest najczęściej z czynnością wydzielniczą komórek nowotworowych lub reakcjami autoimmunologicznymi (chodzi tu o aktywację układu odpornościowego spowodowaną obecnością choroby nowotworowej, co powoduje atakowanie komórek organizmu błędnie uznawanych za obce antygeny).

    Objawy nie wynikają natomiast z miejscowego wzrostu nowotworu lub występowania przerzutów. Jednym z tego typu schorzeń jest zespół Lamberta-Eatona.

     

    Jakie są przyczyny zespołu Lamberta-Eatona?

     

    Przyczyną zespół Lamberta-Eatona są zaburzenia przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. To choroba z autoagresji, w której przeciwciała skierowane są przeciwko kanałom wapniowym w obrębie połączenia nerwowo-mięśniowego. Najprościej mówiąc, oznacza to, iż w miejscu połączenia komórki nerwowej (mającej pobudzić do skurczu komórkę mięśniową) i komórki mięśniowej dochodzi do zaburzenia transmisji przekaźników, które odpowiadają za skurcz mięśnia. Dlatego też zespół Lamberta-Eatona zaliczany jest do grupy zespołów miastenicznych, czyli związanych z nieprawidłowościami w przewodnictwie nerwowo-mięśniowym.

    Osłabienie mięśni jest jednym z najważniejszych symptomów tej choroby. Jak wspomniano wcześniej, należy ona do grupy chorób paranowotworowych – oznacza to, że jego wystąpienie wiąże się zwykle z obecnością nowotworu w organizmie. Najczęściej jest to: rak płuca, rzadziej rak sutka, gruczołu krokowego, żołądka, jelita grubego lub białaczka. Niekiedy zespół Lamberta-Eatona nie wynika z obecności nowotworu – w ok. 1015 proc. przypadków jego podłoże jest czysto autoimmunologiczne.

     

    Objawy zespółu Lamberta-Eatona

     

    Do najważniejszych objawów zespołu Lamberta-Eatona należą:

    • osłabienie mięśni i nużliwość mięśni – głównie mięśni dosiebnych kończyn dolnych, czyli obręczy biodrowej; dolegliwości są najbardziej nasilone rano (odwrotnie niż w miastenii);
    • męczliwość;
    • bóle mięśni;
    • osłabienie lub zniesienie odruchów: kolanowego (jest to odruch wyprostowania nogi w stawie kolanowym pod wpływem uderzenia w ścięgno poniżej rzepki) lub skokowego (odruch, w którym uderzenie w ścięgno Achillesa powoduje grzbietowe zgięcie stopy);
    • suchość w ustach;
    • zaburzenia czynności zwieraczy;

     

    Nowotwór czy zespół miasteniczny Lamberta-Eatona?

     

    Jeżeli przedstawione objawy nasuwają podejrzenie zespołu Lamberta-Eatona, trzeba przede wszystkim wykluczyć jego podłoże nowotworowe. W tym celu konieczne jest wdrożenie diagnostyki obrazowej (RTG, tomografii komputerowej, badań endoskopowych), które pomogą ustalić ewentualną obecność nowotworu lub jego rodzaj.

    Jeżeli wyniki tych badań są ujemne, należy rozważyć wykonywanie RTG klatki piersiowej co roku, szczególnie u palaczy. W rozpoznawaniu zespołu Lamberta-Eatona oraz jego różnicowaniu z innymi chorobami dotykającymi mięśni (np. miastenią) zastosowanie znajdują testy immunologiczne (oznaczanie przeciwciał w krwi) oraz elektrostymulacyjna próba nużliwości mięśni (polegającą na pobudzaniu nerwu za pomocą bodźców elektrycznych i obserwacji mięśnia).

     

    Zespół Lamberta-Eatona – leczenie

     

    Leczenie zespołu Lamberta-Eatona zależy od jego podłoża. Jeśli przyczyną zespołu jest nowotwór złośliwy, postępowanie polega przede wszystkim na celowanym leczeniu przeciwnowotworowym. Ponadto zastosowanie znajdują leki mające na celu zwiększenie wydzielania neuroprzekaźników do połączenia nerwowo-mięśniowego (np. fosforan 3,4-diaminopirydyny) lub zwiększające stężenie przekaźników w synapsie (poprzez zahamowanie ich rozkładu), np. pirydostygmina.

    Możliwe jest także stosowanie terapii immunosupresyjnej w postaci: glikokortykosteroidów, azatiopryny czy cyklosporyny. Jednak to skuteczne leczenie nowotworu przynosi największe korzyści i może istotnie poprawić rokowanie. 

    Autor: lek. Edyta Ćwiek-Rębowska

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.